Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 457/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal against conviction for failure to support minor child due to procedural errors.

Numero d'incarto III KKN 457/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for failing to support a minor child. The defense argued factual errors regarding financial contributions and disproportionate sentencing, but the court found the appellate court properly evaluated guilt despite procedural modifications. The court ruled that the cassation was inadmissible because the defense failed to demonstrate specific procedural violations affecting the factual findings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 397 § 2 kpk z 1969 r.; Art. 389 kpk z 1969 r.: The appellate court's review of guilt remains valid even if the appeal's focus shifts to sentencing or execution conditions, provided the court explicitly addresses the modification of the appeal's direction.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal failure to support child appellate court review procedural error inadmissibility criminal procedure code 1969

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 397 § 2 kpk z 1969 r.
przez to rozpoznania apelacji oskarżonego tylko co do kary (art. 397 § 2 kpk
Art. 389 kpk z 1969 r.
uwarunkowań, o których mowa w art. 389 kpk z 1969 r. jasno wskazują, iż
Art. 3 § 1 i 3, 4 § 1 kpk z 1969 r.
w rozumieniu art. 389 przez naruszenie art.
Art. 406 § 2 kpk z 1969 r.
art. 406 § 2 kpk z 1969 r. Sąd odwoławczy aprobując ustalenia sądu pierwszej
Art. 537 § 1 kpk
art. 537 § 1 kpk należało oddalić.
Art. 636 § 1 kpk
uiszczenia opłaty od kasacji rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 w zw.
Art. 626 § 1 kpk
Nr 153, poz. 785) w zw. z art. 626 § 1 kpk.
Art. 337 § 1 kpk z 1969 r.
(art. 337 § 1 kpk z 1969 r.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KZ 51/98

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 457/98

POSTANOWIENIE

Dnia 7 marca 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN Lidia Misiurkiewicz

Sędziowie SSN:

Tomasz Grzegorczyk

Bogdan Rychlicki – spr.

Protokolant: Joanna Kosmal

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza

po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2001 r.

sprawy W. T.,

oskarżonego z art. 186 § 1 kk z 1969 r.,

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę,

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L.

z dnia 15 stycznia 1998 r., sygn. V Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 16 września 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację, zaś kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego

w

tym

opłatą

w wysokości 300 zł obciąża W. T.

nieuiszczoną

od

kasacji

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 16 września 1997 r. sygn. akt

II K […] W. T. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 186

§ 1 kk, a polegającego na tym, że od lipca 1993 r. do października 1996 r. w P.

woj. […] uporczywie uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy

obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniej córki L. przez co naraził ją

na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i na podstawie

art. 186 § 1 kk wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności ustalając

jednocześnie, iż imię córki brzmi O., a nie L.. Zwolnił oskarżonego

od ponoszenia opłat, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Do wyroku tego zostało sporządzone uzasadnienie. Wyrok ten został zaskarżony

apelacjami oskarżonego oraz jego obrońcy.

Oskarżony w swojej apelacji nie precyzując zarzutu podnosił, iż z uwagi

na trudną sytuację majątkową nie był w stanie płacić miesięcznych rat

alimentów ponieważ

nie miał obiektywnych możliwości wykonywania

obowiązku łożenia na utrzymanie swojej córki. W związku z tym wniósł

o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania

orzeczonej kary pozbawienia wolności.

Z kolei obrońca oskarżonego w apelacji zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprzyjęciu, że oskarżony

„w miarę możliwości finansowych wpłacał na rzecz ZUS – Oddział w L.

kwotę od 10 do 50 zł na sumę 200 zł”;

- rażącą niewspółmierność kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary

o charakterze izolacyjnym.

Skarżący na tych podstawach domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez

warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności jako

znacznie łagodniejszej.

Do apelacji dołączono kserokopię wpłat kwot, o których mowa wyżej (k. 204).

Podczas rozprawy odwoławczej przed Sądem Wojewódzkim w L. w dniu

15 stycznia 1998 r. obrońca oskarżonego popierając obie apelacje zmodyfikował

ich kierunek i zarzucił zaskarżonemu wyrokowi oczywistą niesprawiedliwość

w rozumieniu art. 389 przez naruszenie art. 3 § 1 i 3, 4 § 1, 85, 357 oraz 372 kpk

i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego

od przypisanego mu przestępstwa ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Wojewódzki w L. wyrokiem z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. akt

V Ka […] zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- przyjął datę początkową czynu oskarżonego od sierpnia 1993 r.,

- na podstawie art. 73 § 1 i 2, 74 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary

pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby

lat 4;

- na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i 3 kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia

szkody przez wpłacenie kwoty 2790 zł na rzecz ZUS

Wydział

Alimentów

w

oraz do systematycznego

terminie

do

wykonywania

dnia

- Oddział w L.

czerwca

obowiązku

1999

r.,

alimentacyjnego;

w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Orzeczenie to zostało zaskarżone kasacją obrońcy skazanego. Do kasacji

dołączono wniosek o zwolnienie skazanego od opłaty od kasacji. Wniosek ten

uwzględniono postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 1998 r.

sygn.

akt

III

KZ

51/98

zmieniającym

zaskarżone

postanowienie

Sądu Wojewódzkiego w L. z dnia 4 marca 1998 r. sygn. akt V WKK […]

odmawiające zwolnienia oskarżonego od opłaty od kasacji.

W kasacji obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie przepisów

postępowania karnego (382, 389, 406 § 2 w zw. z art. 3 § 1 i 3, 4 § 1, 357)

mające wpływ na treść wyroku przez:

- błędne potraktowanie granic apelacji skazanego i rozpoznanie jej jako

zwróconej wyłącznie co do kary, gdy w rzeczywistości kwestionowała ona

winę skazanego w całości w zakresie przypisania mu występku z art. 186

§ 1 kk;

- niepełne jego uzasadnienie w sposób wybiórczy oceniające zarzuty

apelacyjne oraz bezzasadną odmowę zastosowania wynikającej z art.

389 kpk dyrektywy korekty zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy wyrok

sądu pierwszej instancji był „oczywiście niesprawiedliwy”.

- nie uwzględnienie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego

pominiętego przez sąd pierwszej instancji, a co za tym idzie brak odniesienia

się sądu odwoławczego do owych błędów mających wpływ na treść wyroku

sądu pierwszej instancji w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych

oraz kwalifikacji prawnej czynu skazanego. Autor kasacji na tych

podstawach wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skazanego od przypisanego mu

przestępstwa z art. 186 § 1 kk,

ewentualnie

- o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmienionego wyroku sądu pierwszej

instancji i przekazanie Sądowi Rejonowemu w P. niniejszej sprawy

do ponownego rozpoznania.

Z kolei Prokurator Prokuratury Wojewódzkiej w L. w swojej odpowiedzi

na kasację wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako niezasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył co następuje:

Kasacja

obrońcy

nie

jest

zasadna

z

następujących

względów.

Jeżeli chodzi o pierwszy oraz drugi zarzut mający charakter stricte kasacyjny to

stwierdzić należało, iż

„sąd odwoławczy zauważając, iż wina oskarżonego

w obu apelacjach nie była kwestionowana i nie budzi wątpliwości”, nie zawęził

przez to rozpoznania apelacji oskarżonego tylko co do kary (art. 397 § 2 kpk

z 1969 r.)

Rozważania

sądu odwoławczego (k. 209) poczynione z uwagi

na modyfikację przez obrońcę obu apelacji

w kontekście zaistnienia

uwarunkowań, o których mowa w art. 389 kpk z 1969 r. jasno wskazują, iż

kwestia winy skazanego była przedmiotem oceny sądu odwoławczego.

Ocena ta została dokonana z uwzględnieniem reguł, o których mowa w art. art. 3

§ 1 i 3, 4 § 1, a tym samym nie jest oceną dowolną, i nie może być przeto

skutecznie

kwestionowana.

Uzasadnienie

zaskarżonego

wyroku

wbrew

odmiennym twierdzeniom autora kasacji w pełni czyni zadość wymogom

art. 406 § 2 kpk z 1969 r. Sąd odwoławczy aprobując ustalenia sądu pierwszej

instancji w zakresie stanu faktycznego oraz kwalifikacji prawnej czynu

skazanego nie uczynił tego w sposób wybiórczy (jak podnosi to skarżący),

ale w

sposób

odpowiadający

istocie

wyroku

sądu

odwoławczego.

Zważywszy na zakreślone granice środków odwoławczych dalsze czynienie

rozważań, ponad to co zawarte zostało w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,

było zbędne.

W tej sytuacji oba

zarzuty kasacji należało uznać za chybione.

Jeżeli chodzi o trzeci zarzut podniesiony w kasacji, to w istocie rzeczy skarżący

kwestionuje

ustalenia faktyczne dokonane przez sąd pierwszej instancji,

a aprobowane z niewielką korektą przez sąd odwoławczy. Zważywszy na istotę

procesu kasacyjnego jest to niedopuszczalne. Poza taksatywnym wymienieniem

rzekomych błędów w ustaleniach faktycznych skarżący w najmniejszym stopniu

nie wykazał obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na taki,

a nie inny sposób dokonywania tych ustaleń. Wbrew temu, co podniósł skarżący

podstawą wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy

sądowej (k.142) w tym również zakwestionowane przez skarżącego pominięcie

wyjaśnień skazanego złożonych na k. 53-54. Jak wynika z protokołu rozprawy

(k. 141) wyjaśnienia te odczytano skazanemu.. Podobnie rzecz się ma

z zeznaniami świadków A. i I. C., które odczytano z k. 24-25, 72, z k. 26, 71

w odniesieniu do

faktów i okoliczności, których świadkowie nie pamiętali

(art. 337 § 1 kpk z 1969 r.).

Reasumując powyższe

rozważania, kasację obrońcy na podstawie

art. 537 § 1 kpk należało oddalić.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego w tym obowiązku

uiszczenia opłaty od kasacji rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 w zw. z art.

518 kpk, § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia

1995 r. w sprawie wysokości opłaty od kasacji w sprawach karnych (Dz. U.

Nr 153, poz. 785) w zw. z art. 626 § 1 kpk.

Przewodniczący: SSN (Lidia Misiurkiewicz)

Sędziowie: SSN (Tomasz Grzegorczyk)

SSN (Bogdan Rychlicki)

aw

f/ak