Supreme Court dismisses cassation appeal against conviction for failure to support minor child due to procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for failing to support a minor child. The defense argued factual errors regarding financial contributions and disproportionate sentencing, but the court found the appellate court properly evaluated guilt despite procedural modifications. The court ruled that the cassation was inadmissible because the defense failed to demonstrate specific procedural violations affecting the factual findings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 397 § 2 kpk z 1969 r.; Art. 389 kpk z 1969 r.: The appellate court's review of guilt remains valid even if the appeal's focus shifts to sentencing or execution conditions, provided the court explicitly addresses the modification of the appeal's direction.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KKN 457/98
POSTANOWIENIE
Dnia 7 marca 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN Lidia Misiurkiewicz
Sędziowie SSN:
Tomasz Grzegorczyk
Bogdan Rychlicki – spr.
Protokolant: Joanna Kosmal
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza
po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2001 r.
sprawy W. T.,
oskarżonego z art. 186 § 1 kk z 1969 r.,
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę,
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L.
z dnia 15 stycznia 1998 r., sygn. V Ka […]
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 16 września 1997 r., sygn. II K […]
oddala kasację, zaś kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego
w
tym
opłatą
w wysokości 300 zł obciąża W. T.
nieuiszczoną
od
kasacji
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 16 września 1997 r. sygn. akt
II K […] W. T. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 186
§ 1 kk, a polegającego na tym, że od lipca 1993 r. do października 1996 r. w P.
woj. […] uporczywie uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy
obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniej córki L. przez co naraził ją
na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i na podstawie
art. 186 § 1 kk wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności ustalając
jednocześnie, iż imię córki brzmi O., a nie L.. Zwolnił oskarżonego
od ponoszenia opłat, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Do wyroku tego zostało sporządzone uzasadnienie. Wyrok ten został zaskarżony
apelacjami oskarżonego oraz jego obrońcy.
Oskarżony w swojej apelacji nie precyzując zarzutu podnosił, iż z uwagi
na trudną sytuację majątkową nie był w stanie płacić miesięcznych rat
alimentów ponieważ
nie miał obiektywnych możliwości wykonywania
obowiązku łożenia na utrzymanie swojej córki. W związku z tym wniósł
o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania
orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Z kolei obrońca oskarżonego w apelacji zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprzyjęciu, że oskarżony
„w miarę możliwości finansowych wpłacał na rzecz ZUS – Oddział w L.
kwotę od 10 do 50 zł na sumę 200 zł”;
- rażącą niewspółmierność kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary
o charakterze izolacyjnym.
Skarżący na tych podstawach domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez
warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności jako
znacznie łagodniejszej.
Do apelacji dołączono kserokopię wpłat kwot, o których mowa wyżej (k. 204).
Podczas rozprawy odwoławczej przed Sądem Wojewódzkim w L. w dniu
15 stycznia 1998 r. obrońca oskarżonego popierając obie apelacje zmodyfikował
ich kierunek i zarzucił zaskarżonemu wyrokowi oczywistą niesprawiedliwość
w rozumieniu art. 389 przez naruszenie art. 3 § 1 i 3, 4 § 1, 85, 357 oraz 372 kpk
i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego
od przypisanego mu przestępstwa ewentualnie o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Wojewódzki w L. wyrokiem z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. akt
V Ka […] zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- przyjął datę początkową czynu oskarżonego od sierpnia 1993 r.,
- na podstawie art. 73 § 1 i 2, 74 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary
pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby
lat 4;
- na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i 3 kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia
szkody przez wpłacenie kwoty 2790 zł na rzecz ZUS
Wydział
Alimentów
w
oraz do systematycznego
terminie
do
wykonywania
dnia
- Oddział w L.
czerwca
obowiązku
1999
r.,
alimentacyjnego;
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Orzeczenie to zostało zaskarżone kasacją obrońcy skazanego. Do kasacji
dołączono wniosek o zwolnienie skazanego od opłaty od kasacji. Wniosek ten
uwzględniono postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 1998 r.
sygn.
akt
III
KZ
51/98
zmieniającym
zaskarżone
postanowienie
Sądu Wojewódzkiego w L. z dnia 4 marca 1998 r. sygn. akt V WKK […]
odmawiające zwolnienia oskarżonego od opłaty od kasacji.
W kasacji obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie przepisów
postępowania karnego (382, 389, 406 § 2 w zw. z art. 3 § 1 i 3, 4 § 1, 357)
mające wpływ na treść wyroku przez:
- błędne potraktowanie granic apelacji skazanego i rozpoznanie jej jako
zwróconej wyłącznie co do kary, gdy w rzeczywistości kwestionowała ona
winę skazanego w całości w zakresie przypisania mu występku z art. 186
§ 1 kk;
- niepełne jego uzasadnienie w sposób wybiórczy oceniające zarzuty
apelacyjne oraz bezzasadną odmowę zastosowania wynikającej z art.
389 kpk dyrektywy korekty zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy wyrok
sądu pierwszej instancji był „oczywiście niesprawiedliwy”.
- nie uwzględnienie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego
pominiętego przez sąd pierwszej instancji, a co za tym idzie brak odniesienia
się sądu odwoławczego do owych błędów mających wpływ na treść wyroku
sądu pierwszej instancji w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych
oraz kwalifikacji prawnej czynu skazanego. Autor kasacji na tych
podstawach wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skazanego od przypisanego mu
przestępstwa z art. 186 § 1 kk,
ewentualnie
- o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmienionego wyroku sądu pierwszej
instancji i przekazanie Sądowi Rejonowemu w P. niniejszej sprawy
do ponownego rozpoznania.
Z kolei Prokurator Prokuratury Wojewódzkiej w L. w swojej odpowiedzi
na kasację wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako niezasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył co następuje:
Kasacja
obrońcy
nie
jest
zasadna
z
następujących
względów.
Jeżeli chodzi o pierwszy oraz drugi zarzut mający charakter stricte kasacyjny to
stwierdzić należało, iż
„sąd odwoławczy zauważając, iż wina oskarżonego
w obu apelacjach nie była kwestionowana i nie budzi wątpliwości”, nie zawęził
przez to rozpoznania apelacji oskarżonego tylko co do kary (art. 397 § 2 kpk
z 1969 r.)
Rozważania
sądu odwoławczego (k. 209) poczynione z uwagi
na modyfikację przez obrońcę obu apelacji
w kontekście zaistnienia
uwarunkowań, o których mowa w art. 389 kpk z 1969 r. jasno wskazują, iż
kwestia winy skazanego była przedmiotem oceny sądu odwoławczego.
Ocena ta została dokonana z uwzględnieniem reguł, o których mowa w art. art. 3
§ 1 i 3, 4 § 1, a tym samym nie jest oceną dowolną, i nie może być przeto
skutecznie
kwestionowana.
Uzasadnienie
zaskarżonego
wyroku
wbrew
odmiennym twierdzeniom autora kasacji w pełni czyni zadość wymogom
art. 406 § 2 kpk z 1969 r. Sąd odwoławczy aprobując ustalenia sądu pierwszej
instancji w zakresie stanu faktycznego oraz kwalifikacji prawnej czynu
skazanego nie uczynił tego w sposób wybiórczy (jak podnosi to skarżący),
ale w
sposób
odpowiadający
istocie
wyroku
sądu
odwoławczego.
Zważywszy na zakreślone granice środków odwoławczych dalsze czynienie
rozważań, ponad to co zawarte zostało w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
było zbędne.
W tej sytuacji oba
zarzuty kasacji należało uznać za chybione.
Jeżeli chodzi o trzeci zarzut podniesiony w kasacji, to w istocie rzeczy skarżący
kwestionuje
ustalenia faktyczne dokonane przez sąd pierwszej instancji,
a aprobowane z niewielką korektą przez sąd odwoławczy. Zważywszy na istotę
procesu kasacyjnego jest to niedopuszczalne. Poza taksatywnym wymienieniem
rzekomych błędów w ustaleniach faktycznych skarżący w najmniejszym stopniu
nie wykazał obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na taki,
a nie inny sposób dokonywania tych ustaleń. Wbrew temu, co podniósł skarżący
podstawą wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy
sądowej (k.142) w tym również zakwestionowane przez skarżącego pominięcie
wyjaśnień skazanego złożonych na k. 53-54. Jak wynika z protokołu rozprawy
(k. 141) wyjaśnienia te odczytano skazanemu.. Podobnie rzecz się ma
z zeznaniami świadków A. i I. C., które odczytano z k. 24-25, 72, z k. 26, 71
w odniesieniu do
faktów i okoliczności, których świadkowie nie pamiętali
(art. 337 § 1 kpk z 1969 r.).
Reasumując powyższe
rozważania, kasację obrońcy na podstawie
art. 537 § 1 kpk należało oddalić.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego w tym obowiązku
uiszczenia opłaty od kasacji rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 w zw. z art.
518 kpk, § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia
1995 r. w sprawie wysokości opłaty od kasacji w sprawach karnych (Dz. U.
Nr 153, poz. 785) w zw. z art. 626 § 1 kpk.
Przewodniczący: SSN (Lidia Misiurkiewicz)
Sędziowie: SSN (Tomasz Grzegorczyk)
SSN (Bogdan Rychlicki)
aw
f/ak