Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 445/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding evidence review and mandatory additional penalty.

Numero d'incarto III KKN 445/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless and ordered the appellant to bear the costs. The appellant argued that the lower court erred by failing to re-evaluate evidence and by imposing an additional penalty without explicit statutory authority. The court rejected these claims, stating that cassation reviews do not allow re-evaluation of facts and that the additional ban was correctly applied as a mandatory ruling rather than a discretionary one.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3 § 3, Art. 4 § 1 d.k.p.k.; Art. 372 § 1 pkt 1 d.k.p.k.; Art. 42 § 1 d.k.k.; Art. 463a § 1 zd. II d.k.p.k.: Cassation proceedings do not permit a re-evaluation of evidence or factual findings, and additional penalties must be applied as mandatory rulings when the law stipulates 'the court shall rule' rather than 'the court may rule'.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal mandatory additional penalty evidence re-evaluation prohibition criminal procedure code factual findings review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3 § 3 d.k.p.k.
W kasacji podniesiono zarzut z art. 3 § 3 i art.
Art. 4 § 1 d.k.p.k.
3 § 3 i art. 4 § 1 d.kpk przez przyjęcie,
Art. 372 § 1 pkt 1 d.k.p.k.
zaniechanie ich usunięcia in dubio pro reo a także art. 372 § 1 pkt 1 d.kpk przez
Art. 42 § 1 d.k.k.
art. 42 § 1 d.kk wyraźnie stwierdzał, że przewidziany tam zakaz „orzeka się”,
Art. 463a § 1 zd. II d.k.p.k.
podważenie ustaleń faktycznych, czego w kasacji – z uwagi na treść art. 463a

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 445/98

POSTANOWIENIE

Dnia 11 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2001 r.

sprawy R. D.

skazanej z art. 1 § 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o ochronie obrotu

gospodarczego (Dz. U. Nr 126, poz. 615) w zw. z art. 58 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B.

z dnia 17 marca 1998 r., sygn. VIII Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 17 listopada 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazaną

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut z art. 3 § 3 i art. 4 § 1 d.kpk przez przyjęcie,

że materiał dowodowy pozbawiony był nie dających się usunąć wątpliwości i

zaniechanie ich usunięcia in dubio pro reo a także art. 372 § 1 pkt 1 d.kpk przez

zaniechanie przez sąd odwoławczy odniesienia się do zarzutów apelacji oraz art.

42 § 1 d.kk przez przyjęcie że kara dodatkowa zakazu zajmowania stanowisk

musiała być orzeczona, choć przepis ten tylko pozwalał na jej orzeczenie.

Analizując te zarzuty Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Jeżeli chodzi o uchybienie przepisom art. 3 § 3 i 4 d.kpk to, co wyraźnie

wynika z uzasadnienia kasacji, zmierzają one do poddania w instancji

kasacyjnej, przeprowadzonych dowodów, ponownej ocenie i to bez wykazania

by oceny sądów skażone były dowolnością czy nielogicznością - jest to próba

podważenie ustaleń faktycznych, czego w kasacji – z uwagi na treść art. 463a

d.kpk (art. 523 § 1 kpk) – czynić nie wolno. Zarzut obrazy art. 372 d.kpk jest

zupełnie niezrozumiały, gdyż odnosi się on do sądu I instancji, a uzasadnienie

sądu odwoławczego normował art. 406 § 2 d.kpk i trzeba przyznać, że

ustosunkowano się w nim do obu zarzutów apelacji, a to błędu w ustaleniach

faktycznych i niewspółmierności kary (k. 1277). Gdy zaś chodzi o zarzut trzeci,

dotyczący kary dodatkowej, to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 463a § 1 zd. II

d.kpk kasacja nie mogła w ogóle być złożona z powodu niewspółmierności

kary, a niezależnie od tego należy podnieść, iż wbrew twierdzeniom skarżącego

art. 42 § 1 d.kk wyraźnie stwierdzał, że przewidziany tam zakaz „orzeka się”,

gdyż o ile w jego § 2 zakładano, że „sąd może orzec” wskazany w nim zakaz, to

w § 1 zastrzeżono, iż „sąd orzeka” przewidziane tu zakresy. W konsekwencji

żadne z uchybień, o jakich mówi kasacja w ogóle nie miało miejsca w tej

sprawie, a skargę w tym stanie rzeczy uznać należy za oczywiście bezzasadną.

Dlatego orzeczono jak na wstępie.

aw

f/ak