Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 284/99 Generato dall'IA

Supreme Court quashes regional court verdict for lack of specific factual findings on the dangerous act under Art. 98 KW.

Numero d'incarto III KKN 284/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's verdict against E. M. for driving a vehicle off-road without due care, leading to the dismissal of the prosecution. The General Prosecutor argued the lower court failed to specify the exact nature of the danger posed to others, violating the requirement for precise fact-finding. The Court ruled that the verdict was invalid because it did not detail whether the defendant's actions were intentional or negligent nor identify the specific threat to safety, necessitating the case's termination due to the statute of limitations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 98 KW; Art. 413 § 2 pkt 1 KPK: A criminal verdict must contain a precise determination of the specific facts constituting the offense, including the nature of the danger and the mental state of the actor; failure to do so renders the verdict void and requires the case to be dismissed if the statute of limitations has expired.

Parole chiave

Generato dall'IA
Art. 98 KW Art. 413 KPK precise fact-finding danger to persons intentional vs negligent dismissal of proceedings statute of limitations

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 98 KW
skazanego z art. 98 KW z powodu
Art. 24 § 1 KW
z art. 24 § 1 KW wymierzył mu grzywnę w wysokości 30 złotych.
Art. 413 § 2 pkt 1 KPK
wpływ na treść orzeczenia, obrazę przepisu art. 413 § 2 pkt 1 KPK, polegającą na nie określeniu w przypisanym
Art. 45 § 1 KW
wobec treści art. 45 § 1 KW (upływ karalności wykroczenia) postępowanie umorzył.
Art. 360 § 2 pkt 1 KPK
spowodować uchylenie zaskarżonego wyroku, albowiem zgodnie z art. 360 § 2 pkt 1 KPK z 1969 r., którego
Art. 537 § 2 KPK
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy uwzględniając kasację uchylił zaskarżony wyrok (art. 537 § 2 KPK) i

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 30 stycznia 2001 r.

III KKN 284/99

SSN Ewa Gaberle (przewodniczący)

SN Wiesław Kozielewicz (sprawozdawca)

SN Józef Musioł

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2001 r. sprawy E. M. skazanego z art. 98 KW z powodu

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego (...) od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 8 czerwca 1998 r., sygn. akt (...) uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 KPK w zw. z art.

45 § 1 KW postępowanie wobec E. M. umarza, a kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 8 czerwca 1998 r., sygn. akt (...) uznał E. M. za winnego tego, że „w dniu 19

grudnia 1997 r. o godz. 15.20 na placu manewrowym PKS w W. kierując samochodem marki O. o nr rej. (...) nie

zachował należytych środków ostrożności w wyniku czego uderzył w prawe tylne koło naczepy marki S. (...)

holowanej przez samochód marki M. o nr rej. (...) wykonujący w tym czasie skręt w prawo” i za to na mocy art. 98

KW w zw. z art. 24 § 1 KW wymierzył mu grzywnę w wysokości 30 złotych.

Od tego wyroku kasację na korzyść skazanego E. M. złożył Prokurator Generalny, zarzucając rażącą i mającą

wpływ na treść orzeczenia, obrazę przepisu art. 413 § 2 pkt 1 KPK, polegającą na nie określeniu w przypisanym

oskarżonemu czynie na czym polegało zagrożenie bezpieczeństwa osób w następstwie niezachowania należytej

ostrożności podczas kierowania pojazdem poza drogą publiczną, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

umorzenie postępowania wobec przedawnienia.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja zasługuje na uwzględnienie.

Wprawdzie zaskarżony wyrok nie zawiera uzasadnienia, co utrudnia kontrolę rozumowania Sądu Rejonowego, ale

zebrany materiał dowodowy pozwala na uznanie, iż jest on nietrafny, z przyczyn podanych w zarzucie kasacji.

Otóż wykroczenie przewidziane w art. 98 KW może występować w dwóch postaciach.

Pierwsza polega na prowadzeniu pojazdu poza drogą publiczną bez zachowania należytej ostrożności i

spowodowaniu zagrożenia dla innych osób. Jest to zatem wykroczenie materialne, gdyż skutkiem musi być

zagrożenie bezpieczeństwa innych osób (poza prowadzącym). Osoby te mogą znajdować się np. w pojeździe lub

poza nim (por. J. Kochanowski - Przestępstwa i wykroczenia drogowe. Komentarz, 1991, s. 86 - 90).

Druga zaś postać wykroczenia z art. 98 kw ma charakter wyłącznie formalny (bezskutkowy) i polega na

niestosowaniu się do przepisów regulujących korzystanie z dróg wewnętrznych oraz innych miejsc dostępnych dla

ruchu pojazdów (por. M. Bojarski, W. Radecki - Kodeks wykroczeń. Komentarz, 1998, s. 368 - 369).

Podmiotem wykroczenia z art. 98 KW może być każdy prowadzący pojazd. Sprawcą tego wykroczenia nie może

być zaś pieszy. Kierując się treścią art. 5 KW należy uznać, że wykroczenie to może być popełnione zarówno

umyślnie jak i nieumyślnie.

Trafnie zarzuca skarżący w kasacji, iż Sąd Rejonowy poza powtórzeniem treści ustawy nie ustalił na czym

polegało nie zachowanie należytych środków ostrożności zagrażające bezpieczeństwu innych osób, nie wskazał

również na czym polegało niestosowanie się oskarżonego do przepisów regulujących korzystanie z dróg

wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów, ani nie podał czy, patrząc przez pryzmat art. 5

KW, należy uznać je za umyślne czy też nieumyślne. Brak tych ustaleń w opisie czynu przypisanego E. M. musi

spowodować uchylenie zaskarżonego wyroku, albowiem zgodnie z art. 360 § 2 pkt 1 KPK z 1969 r., którego

aktualnym odpowiednikiem jest wskazany w kasacji art. 413 § 2 pkt 1 KPK, wyrok skazujący powinien zawierać

dokładne ustalenie czynu przypisanego oskarżonemu.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy uwzględniając kasację uchylił zaskarżony wyrok (art. 537 § 2 KPK) i

wobec treści art. 45 § 1 KW (upływ karalności wykroczenia) postępowanie umorzył.