Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 142/98 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal ruling for procedural violation regarding witness testimony and evidence rules.

Numero d'incarto III KKN 142/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision to dismiss a cassation appeal regarding a 1948 conviction. The appellant argued that the lower court failed to conduct direct witness testimony, relying instead on written statements made for a different purpose. The court found this a procedural violation because the appellate judge did not properly address the evidentiary request under the relevant Criminal Procedure Code articles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 155 § 3 kpk z 1969 r.; Art. 158 kpk z 1969 r.: The appellate court must issue a ruling on evidentiary requests; substituting written statements for direct testimony without proper justification violates procedural rules and may affect the verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
Criminal Procedure Code evidentiary request witness testimony appellate procedure procedural violation cassation appeal direct evidence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 155 § 3 kpk z 1969 r.
Stosownie do art. 155 § 3 kpk z 1969 r. Sąd Apelacyjny winien był wydać
Art. 158 kpk z 1969 r.
art. 158, art. 357 kpk – przez zaniechanie przeprowadzenia bezpośrednio
Art. 170 § 3 kpk z 1997 r.
sprecyzowaniu tezy dowodowej) w sposób odpowiadający przepisom art. 170 §
Art. 170 § 1 kpk z 1997 r.
sprecyzowaniu tezy dowodowej) w sposób odpowiadający przepisom art. 170 §
Art. 170 § 2 kpk z 1997 r.
sprecyzowaniu tezy dowodowej) w sposób odpowiadający przepisom art. 170 §
Art. 174 kpk z 1997 r.
170 § 1 i 2 oraz art. 174 kpk z 1997 r. i zależnie od tego rozstrzygnięcia
Art. 452 § 2 kpk
(ewentualnie przy zastosowaniu art. 452 § 2 kpk)

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 142/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lipca 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Józef Skwierawski

Sędziowie: SN

- Tomasz Grzegorczyk

- Marek Sokołowski (spr.)

Protokolant: Teresa Jarosławska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2000 r.

sprawy W. A.

w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia

z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika W. A.

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 października 1997 r., sygn. II AKz […]

utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Wojewódzkiego w L.

z dnia 20 sierpnia 1997 r., sygn. IV […] Ko […]

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu w […] do ponownego rozpoznania

UZASADNIENIE

Sąd Wojewódzki w L. postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1997 r.

sygn. akt IV […] Ko […] oddalił wniosek W. A. o uznanie za nieważny –

na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 (Dz. U. nr 34 poz. 149 ze

zm.) – wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w L. z dnia 1 grudnia 1948 r.

sygn. akt Sr. […] skazującego wnioskodawcę za przestępstwo określone w art. 4

§ 1 mkk.

Sąd Apelacyjny w […] – po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy –

postanowieniem z dnia 9 października 1997 r. sygn. akt II A Kz […] utrzymał

w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie

to

zaskarżył

kasacją

pełnomocnik

wnioskodawcy

zarzucając :

„-

rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, mające wpływ na treść

orzeczenia, a mianowicie art. 85, art. 89 kpk – przez oparcie orzeczenia na

niepełnym materiale dowodowym, w sytuacji gdy zachodziła potrzeba

sprawdzenia okoliczności związanych z działalnością wnioskodawcy o

charakterze niepodległościowym po 1944 r.

-

art. 158, art. 357 kpk – przez zaniechanie przeprowadzenia bezpośrednio

dowodu z zeznań świadków B. P. i A. G., a oparcie orzeczenia na ich

oświadczeniach pisemnych składanych w całkiem innym celu, a mianowicie

uzyskania uprawnień kombatanckich przez wnioskodawcę”.

W konkluzji pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia oraz postanowienia Sądu Wojewódzkiego i przekazanie sprawy

sądowi I-szej instancji do ponownego rozpoznania.

Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie.

Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest zasadna.

Wnioskodawca w zażaleniu na postanowienie Sądu Wojewódzkiego

wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie

dowodu z zeznań świadków B. P. i A. G. „na okoliczność, że broń, której

posiadanie było przyczyną mego skazania była bronią należącą do organizacji

AK”. Do zażalenia wnioskodawca załączył kopie oświadczeń złożonych

przez tych świadków w dniu 20 marca 1995 r.

Sąd Apelacyjny na rozprawie odwoławczej nie wydał postanowienia

w przedmiocie wniosku dowodowego zgłoszonego w zażaleniu wnioskodawcy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził

natomiast, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków B. P. i A. G. byłoby

„niecelowe” bowiem ze złożonych przez nich oświadczeń wynika, że

wnioskodawca był członkiem Armii Krajowej do lipca 1944 r., a „nie wskazują

natomiast, iż by wnioskodawca w późniejszym okresie rozwijał działalność

na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego i w związku z tą działalnością

posiadał nielegalnie broń za co został skazany w 1948 r.”.

Stosownie do art. 155 § 3 kpk z 1969 r. Sąd Apelacyjny winien był wydać

postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego zawartego w zażaleniu, jeżeli

uważał go za niezasadny. Przyczyny uzasadniające oddalenie wniosku

dowodowego enumeratywnie wymieniał przepis art. 155 § 1 kpk z 1969 r.

Przyczyna

oddalenia

wniosku

dowodowego

podana

w

uzasadnieniu

zaskarżonego postanowienia nie odpowiada żadnej z przyczyn podanych w tym

przepisie. Okoliczność jaka – zdaniem wnioskodawcy – miała być udowodniona

zeznaniami tych świadków podana została w zażaleniu (broń przechowywana

przez wnioskodawcę należała do AK) i dołączenie do zażalenia oświadczeń

złożonych przez te osoby (wyraźnie nie na użytek niniejszej sprawy) nie

zmieniało tej tezy dowodowej.

Jest faktem, że pomiędzy tezą dowodową, a treścią załączonych

oświadczeń jest różnica o podstawowym znaczeniu przy rozstrzyganiu niniejszej

sprawy. Jeżeli zatem – zdaniem Sądu Apelacyjnego – zachodziły wątpliwości,

na jakie okoliczności powołani zostali świadkowie (jak w zażaleniu, czy też jak

w oświadczeniach) to należało wezwać pełnomocnika wnioskodawcy do

złożenia stosownego oświadczenia i następnie rozstrzygnąć wniosek dowodowy.

Skoro tego nie uczyniono, to w istocie zeznania świadków wnioskowanych w

zażaleniu zastąpione zostały treścią ich oświadczeń złożonych w innym celu –

Sąd Apelacyjny przyjął bowiem, iż świadkowie ci złożą zeznania tej samej

treści

jak

w

załączonych

oświadczeniach

i

ocenił

ich

znaczenie

dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Takie postępowanie było sprzeczne

z art. 158 kpk z 1969 r.

Okoliczności powyższe dają podstawę do przyjęcia, że zaskarżone

wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego

regulujących postępowanie dowodowe, a co najmniej przedwczesna odmowa

przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w zażaleniu mogła mieć wpływ na

treść rozstrzygnięcia sprawy.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone orzeczenie

Sądu Apelacyjnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny

winien rozpoznać wniosek dowodowy (po ewentualnym dodatkowym

sprecyzowaniu tezy dowodowej) w sposób odpowiadający przepisom art. 170 §

3, art. 170 § 1 i 2 oraz art. 174 kpk z 1997 r. i zależnie od tego rozstrzygnięcia

podjąć dalsze czynności procesowe zmierzające do rozpoznania zażalenia

(ewentualnie przy zastosowaniu art. 452 § 2 kpk)

Przewodniczący SSN: (Józef Skwierawski)

Sędziowie SN: (Tomasz Grzegorczyk)

(Marek Sokołowski)

aw

f/jw