Supreme Court dismissed appeal claiming double jeopardy for distinct drunk driving and traffic violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by the defense attorney against a conviction for drunk driving. The defendant argued that his current conviction for operating a vehicle while intoxicated constituted a violation of the principle of ne bis in idem regarding prior convictions for traffic violations and firearm possession. The court rejected this claim by determining that the charged acts were legally distinct, as the specific elements of the criminal offense of drunk driving differed from the administrative traffic violation and the firearm offense. Consequently, the appeal was found obviously groundless, and the defendant was ordered to bear the costs of the cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 10 § 1 k.w.; Art. 439 § 1 pkt. 8, 9 k.p.k.; The principle of ne bis in idem does not apply when distinct criminal acts, even if part of a continuous behavior, are characterized by different legal elements and constitute separate offenses.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 99/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 listopada 2015r.,sprawy Z. O., skazanego z art. 178a § 1 k.k.,z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 9 grudnia 2014r., sygn. akt XI Ka 926/14,zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 27 maja 2014r., sygn. akt VII K 12/13, p o s t a n o w i ł :
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasację od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 9 grudnia 2014r., co do istoty utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 27 maja 2014r. wniósł obrońca Z. O.. Z. O. został prawomocnie skazany za czyn z art. 178a §1 k.k. na karę grzywny oraz orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku.Autor kasacji zarzucił Sądowi odwoławczemu to, że «procedował i wydał wyrok:1)w warunkach działania niekonstytucyjnie i niekonwencyjnie interpretowanego art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k., nietraktującego postępowania w sprawie o wykroczenia jako „postępowania karnego” w rozumieniu tego przepisu – a w razie nieuwzględnienia tego zarzutu podnoszę, iż Sąd działał w warunkach zakazu2)ne bis in idem, czyli dopuścił się naruszenia opisanego w art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w z w. z art. 17 § 1 pkt. 11 k.p.k. w zw. z art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych».Obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i umorzenie postępowania karnego, ewentualnie o uchylenie tych wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu kasacji obrońca wywodził, że Z. O. zaskarżonym wyrokiem został skazany za „czyn stanowiący jedność ontologiczną” z czynami stanowiącymi wykroczenia, za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 26 czerwca 2013r., sygn. VII W 976/13. Skarżący przedstawił szczegółową argumentację mającą wykazywać zasadność podniesionych zarzutów, przyznając, że jej część stanowi powtórzenie stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich zawartego we wniosku skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 45/14, której przedmiotem ma być ocena zgodności z Konstytucją oraz przepisami konwencyjnymi art. 10 § 1 k.w., a która dotychczas nie została rozpoznana.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, podzielając wyrażone w uzasadnieniu wyroku stanowisko Sądu Okręgowego, że przepis art. 10 § 1 k.w. uniemożliwia umorzenie postępowania w tej sprawie. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja obrońcy Z. O. była bezzasadna w stopniu oczywistym, choć z innych powodów niż wskazane w odpowiedzi prokuratora, dla których natomiast zagadnienie zgodności z Konstytucją art. 10 § 1 k.w. nie ma znaczenia. Rzecz bowiem w tym, iż oczywiście bezpodstawne było twierdzenie skarżącego, że zachodzi „ontologiczna jedność” pomiędzy czynem będącym przedmiotem osądu w tej sprawie, a czynami, za które Z.
O. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 26 czerwca 2013r., sygn. VII W 976/13.Zbliżona sytuacja procesowa była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 12 października 2011r., sygn. III KK 145/11, w której stwierdzono: «związek „czasu i przestrzeni" nie jest wystarczającym kryterium do przyjęcia tożsamości „czynu" na gruncie prawa karnego» oraz że «nie całość zachowania człowieka w określonym czasie i przestrzeni oceniana jest jako „czyn zabroniony", a tylko fragmenty tego zachowania wyodrębnione znamionami czynności sprawczej; to z kolei pozwala na wnioskowanie co do tożsamości bądź wielości czynów zabronionych» (OSNKW 2012, z.2, poz.13).
W uzasadnieniu tego postanowienia przedstawiono szczegółową argumentację, której (wobec wskazania źródła) zbędne jest powtarzanie w tym miejscu, a wystarczające będzie stwierdzenie, że zachowuje ona aktualność na gruncie sprawy niniejszej.Otóż w tej sprawie Z. O. przypisano, że „w dniu 29 września 2012 roku w miejscowości K., gm. H.. pow. w, woj. […], prowadził samochód osobowy marki M. o nr rej. […] w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym: 0,77 mg/l, 0,79 mg/l, 0,67 mg/l, 0,68 mg/l, 0.57 mg/l oraz 0,53 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k.”W sprawie VII W […] Z.
O. został uznany zw. winnego tego, że:1.w dniu 29 września 2012r. w miejscowości J. gm. H., woj. [...], prowadząc samochód osobowy marki M. o nr rej. […], nie zastosował się do sygnału wydanego przez osobę uprawnioną, nakazującego zatrzymanie się pojazdu, tj. wykroczenia z art. 92 § 2 k.w. – przy czym warto zwrócić uwagę, że opis tego czynu zmodyfikował Sąd Rejonowy, poprzez wyeliminowanie (w porównaniu z zarzutem) zwrotu „będąc w stanie nietrzeźwości”;2.w dniu 29 września 2012r. w miejscowości J. gm. H., woj. [...], przenosił broń myśliwską (...), znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, tj. wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji.Porównanie wszystkich trzech czynów przypisanych skazanemu oboma wyrokami nie pozostawia wątpliwości, że o ich „jedności” mowy być nie może. W niniejszej sprawie „czynem” w rozumieniu Kodeksu karnego było prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, jako że to zachowanie pozostaje wyłącznie relewantne i wyodrębnione znamionami art. 178a § 1 k.k. Czynnością sprawczą, wyodrębnioną przepisem art. 92 § 2 k.w. było „niezastosowanie się do sygnału wydanego przez osobę uprawnioną, nakazującego zatrzymanie się pojazdu”, a więc zupełnie inne od prowadzenia pojazdu zachowanie skazanego, dodatkowo podkreślone modyfikacją opisu czynu dokonaną przez Sąd Rejonowy.
Jeszcze bardziej odległy był czyn polegający na przenoszeniu przezeń broni myśliwskiej w stanie po użyciu alkoholu, jak określa to dyspozycja art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Fakt, że wszystkie te „czyny” skazanego stanowiły pewne kontinuum zachowania Z. O. i pomiędzy pierwszym (art. 178a § 1 k.k.) a drugim (art. 92 § 2 k.w.) fragmentarycznie zachodził ów „związek czasu i przestrzeni”, nie był wystarczający do przyjęcia jedności czynu w rozumieniu art. 10 § 1 k.w. Stąd też kwestia konstytucyjności tego przepisu, skądinąd bardzo doniosła, w realiach tej sprawy znaczenia mieć nie mogła.Uznanie przez Sąd Najwyższy, że oczywiście błędne było stanowisko skarżącego o „ontologicznej jedności” czynów przypisanych Z.O. dwoma omawianymi powyżej wyrokami, implikowało taką też ocenę obu zarzutów podniesionych w kasacji, a w konsekwencji jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.