Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 95/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to procedural errors and inadmissible sentencing disparity claims.

Numero d'incarto III KK 95/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously groundless and ordered the defendant to bear the costs. The defense argued for a new expert opinion and challenged the proportionality of the sentence, but the court found the lower court's evidence assessment complete and correct. Furthermore, the court ruled that claims regarding sentencing disparity are inadmissible in a cassation proceeding unless they constitute a specific statutory exception.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if it relies on a claim of sentencing disproportionality that does not constitute a specific statutory exception, as such claims cannot have an independent character in cassation proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissible claim sentencing disproportionality procedural error evidence assessment detenzione di stupefacenti precedenti penali rilevanti prigioniero di guerra

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k.
Art. 523 § 1a k.p.k.
Taka ocena Sądu Najwyższego wynika nie tylko z faktu braku jakiegokolwiek związku tego zarzutu z bezwzględną przyczyną odwoławczą i treścią zapadłych orzeczeń, ale także dlatego że zarzut ten nie może mieć, poza wyjątkiem określonym w art. 523 § 1a k.p.k., charakteru samoistnego, co w świetle art.
Art. 7 k.p.k.
poprzez oddalenie wskazanego w kasacji wniosku dowodowego, art. 7 k.p.k. i art.
Art. 53 § 1 k.k.
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2024 r., sygn.
Art. 54 § 1 k.k.
53 § 1 i 2 k.k., art. 54 § 1 k.k. i art.
Art. 55 k.k.
i art. 55 k.k. mające istotny wpływ na wymiar kary, a nadto z tzw.
art. 148 § 1 k.k
skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2024 r., sygn.
art. 452 § 3 k.p.k
Wyrokowi temu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 452 § 3 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 95/25 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie J. P. skazanego z art. 148 § 1 k.k. i inne w dniu 12 lutego 2026 r. po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt II AKa 75/24 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt III K 153/23, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. [J.J.]

UZASADNIENIE

J. P. został oskarżony o to, że:1.w dniu 16 lutego 2022 r. na obszarze podmokłym w pobliżu J. w M. 1 , działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia M. N. , zanurzając i przytrzymując głowę pokrzywdzonej pod taflą wody rozlewiska oraz dociskając ją do podłoża, spowodował aspirację wody wymieszanej z treścią błotną, w wyniku czego doszło do zatkania jej dróg oddechowych i ostrego rozdęcia płuc, czym doprowadził do jej nagłej śmierci wskutek gwałtownego uduszenia, a następnie ciało pokrzywdzonej ukrył w tym miejscu poprzez pozostawienie w wodzie i przykrycie trawą oraz gałęziami drzew, tj. o czyn z art. 148 § 1 k.k.,2.w dniu 18 marca 2022 r. w M. 1 , wbrew przepisom ustawy, posiadał przy sobie środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste, o łącznej masie netto 0,845 gram, przy przyjęciu, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt III K 153/23, Sąd Okręgowy w Szczecinie uznał J.

P. za winnego popełnienia zarzuconych mu przestępstw i za czyn z art. 148 § 1 k.k. wymierzył mu karę 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności, natomiast za czyn z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd połączył orzeczone kary i wymierzył karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności, a nadto zaliczył na poczet orzeczonej kary okres tymczasowego aresztowania, orzekł obowiązek zadośćuczynienia za doznane krzywdy na rzecz pokrzywdzonych oraz zasądził koszty sądowe.Wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, sygn. akt II AKa 75/24, na skutek apelacji wniesionych przez obrońców J. P. , zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności, za czyn z art. 148 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, orzekł wobec J. P. nową karę łączną 15 (piętnastu) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności, ustalając przy tym, iż jego ewentualne warunkowe zwolnienie może nastąpić po odbyciu co najmniej kary łącznej 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności, zaś w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Nadto zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za postępowanie odwoławcze.Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiodła obrońca skazanego, zaskarżając go w części dotyczącej czynu z art. 148 § 1 k.k., na korzyść skazanego. Wyrokowi temu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 452 § 3 k.p.k. poprzez oddalenie wskazanego w kasacji wniosku dowodowego, art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i zasady obiektywizmu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niesprzyjającej dokonaniu prawdziwych ustaleń faktycznych poprzez wskazane w kasacji zaniechanie dowodzenia, zbyt mały krytycyzm Sądu oraz oparcie rozstrzygnięcia o zeznania stawiające skazanego w najgorszym świetle, a także rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 53 § 1 i 2 k.k., art. 54 § 1 k.k. i art. 55 k.k. mające istotny wpływ na wymiar kary, a nadto z tzw. ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność kary.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie J. P. od popełnienia czynu z art. 148 § 1 k.k., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w Szczecinie w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bez udziału stron.

Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia kwalifikowanego, tj. rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.W tym kontekście podkreślić należy, że postępowanie sądowe w rozważanej sprawie nie jest obarczone żadnymi uchybieniami określonymi w art. 439 k.p.k., jak również innymi, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku.

Lektura treści zarzutów kasacyjnych oraz ich rozwinięcia, zawartych w uzasadnieniu tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, może rodzić wątpliwości co do tego, czy autorka kasacji wystarczająco wnikliwie zapoznała się z motywacyjną częścią orzeczenia Sądu odwoławczego. Jak słusznie dostrzega prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację znaczną część uzasadnienia kasacji obrońca skazanego J. P. poświęca zarzutowi naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 452 § 3 k.p.k. poprzez oddalenie przez Sąd odwoławczy wniosku dowodowego w postaci powołania drugiego biegłego z zakresu medycyny sądowej z jednostki innej niż Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie, co miałoby służyć ustaleniu, czy został popełniony czyn zarzucony przez oskarżyciela publicznego i jakie stanowi przestępstwo, wzbogacając swoje rozważania licznymi cytatami z akt sprawy dotyczącymi wydanej opinii sądowo-lekarskiej oraz opinii uzupełniającej, oględzin zewnętrznych i wewnętrznych ciała pokrzywdzonej, a także oględzinom jej odzieży oraz miejsca odnalezienia zwłok.

Tymczasem opinia sądowo-lekarska oraz sporządzona na wniosek pierwszego obrońcy skazanego opinia uzupełniająca, wydana w niniejszej sprawie przez prof. dr hab. n. med. M.P. jest wyczerpująca i jednoznaczna w swojej wymowie. Co więcej ww. biegły był również, także na wniosek obrońcy oskarżonego, przesłuchany bezpośrednio na rozprawie przez Sąd meriti, gdzie nie tylko wyczerpująco i w sposób jednoznaczny odniósł się do wydanych w sprawie opinii, ale także odpowiedział na szereg pytań obrońcy. Sąd Apelacyjny trafnie podniósł, że w apelacji nie wskazano, które to konkretnie dowody nieobciążające oskarżonego zostały pominięte.

Sąd odwoławczy stanowczo stwierdził, że oskarżonego obciążały wszystkie istotne dowody, przy braku dowodów o przeciwstawnym charakterze, mogących – choćby potencjalnie – świadczyć o braku winy oskarżonego. Sąd Apelacyjny wyjątkowo wnikliwie odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie tylko, uznano go za kompletny, ale nie znaleziono również mankamentów w sferze dokonania jego prawnej oceny przez Sąd Okręgowy, mających przekonywać o naruszeniu w tym zakresie zasad wynikających z art. 7 k.p.k. Zarzut rażącej niewspółmierności kary, którego to uchybienia obrońca upatruje w związku z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 § 1 i 2 k.k., art. 54 § 1 k.k. i art. 55 k.k. jest zarzutem nieuprawnionym w ramach nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja.

Taka ocena Sądu Najwyższego wynika nie tylko z faktu braku jakiegokolwiek związku tego zarzutu z bezwzględną przyczyną odwoławczą i treścią zapadłych orzeczeń, ale także dlatego że zarzut ten nie może mieć, poza wyjątkiem określonym w art. 523 § 1a k.p.k., charakteru samoistnego, co w świetle art. 523 § 1 zdanie drugie k.p.k. oznacza, że jest on niedopuszczalny z mocy ustawy.Mając powyższe na uwadze, kasację obrońcy skazanego uznać należało, jak wskazano na wstępie, za oczywiście bezzasadną.Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego. [J.J.][a.ł] ‎