Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 93/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation claiming improper court composition due to KRS appointment process flaws.

Numero d'incarto III KK 93/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense attorney against a criminal conviction. The defense argued that the lower court was improperly composed because a judge was appointed by the Judicial Council following a 2017 law change. The court ruled that such procedural flaws do not automatically invalidate a trial for common courts, requiring specific evidence of bias rather than general institutional concerns.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 47 KPP UE; Art. 6 ust. 1 KCHWP: Improper court composition under Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. requires concrete proof of bias in common courts, not just the fact of KRS appointment post-2017.

Parole chiave

Generato dall'IA
improper court composition Judicial Council appointment bias standard cassation procedure common court judge constitutional independence procedural defect concessionario di leasing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
akt BSA I-4110-1/20) uznano, że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. może zachodzić wówczas, gdy wadliwość procesu powoływania prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
może zachodzić wówczas, gdy wadliwość procesu powoływania prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.
Art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej
1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art.
Art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ale jedynie „w konkretnych okolicznościach”.Z kolei w cytowanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r.
ustawa z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa
art. 286 § 1 k.k
skazanego z art. 286 § 1 k.k.
art. 270 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 535 § 3 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 lipca 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w N.z dnia 6 maja 2021 r., sygn.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
od ponoszenia kosztów sądowych, a także orzekł o wynagrodzeniu dla jego obrońcy z urzędu.Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego, który zarzucił naruszenie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22
szerzej uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, s.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 93/22 POSTANOWIENIE Dnia 13 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie W. Ć. skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 lipca 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w N.z dnia 6 maja 2021 r., sygn. akt II Ka […]‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N.z dnia 31 października 2019 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.T., Kancelaria Adwokacka w N., kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu w postepowaniu kasacyjnym;

3. zwolnić skazanego z kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 października 2019 roku Sąd Rejonowy w N., sygn. akt II K […], uznał oskarżonego W. Ć. za winnego tego, że w dniu 13 listopada 2013 roku w N. w siedzibie filii E. S.A. działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd pracownika tej firmy co do możliwości wywiązania się z zawartej umowy leasingu operacyjnego nr […] na trzy sztuki odmierzaczy paliw ciekłych V-line A. […] o numerach seryjnych […]5, […]6 i […]7 oraz przedstawił stwierdzający nieprawdę dokument w postaci specyfikacji do faktury nr […] wystawionej przez firmę O., przy czym w rzeczywistości odmierzacze te nie zostały nigdy wytworzone i zamontowane na stacji paliw, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 178.300,53 zł firmę E. S.A. z siedzibą w W..

Za powyższe Sąd Rejonowy w N. m. in. na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył W. Ć. karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na trzyletni okres próby (punkt I wyroku), wymierzył skazanemu karę 80 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł, orzekł obowiązek solidarnego naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz E. S.A. kwoty 137.526,59 zł, oddał W. Ć. pod dozór kuratora i obciążył go kosztami postępowania, zasądzając jednocześnie na rzecz jego obrońcy z urzędu wynagrodzenie.

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy w N. wyrokiem z dnia 6 maja 2021 r., sygn. akt II Ka […], zaskarżony wyrok utrzymał w mocy zwalniając W. Ć. od ponoszenia kosztów sądowych, a także orzekł o wynagrodzeniu dla jego obrońcy z urzędu.Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego, który zarzucił naruszenie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą naruszenie przepisów postępowania poprzez wydanie wyroku przez Sąd Okręgowy w N. w nienależycie obsadzonym składzie, z uwagi na orzekanie sędziego powołanego na urząd sędziego Sądu Okręgowego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w N. do jej ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w N. wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Analiza akt postępowania karnego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodziła podnoszona przez obrońcę skazanego nienależyta obsada składu Sądu Okręgowego w N., która stanowiłaby bezwzględną przyczynę odwoławczą w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.Obrońca skazanego podniósł, że wadliwość obsady Sądu odwoławczego wynikała z faktu, że w składzie tego sądu orzekała sędzia A.

S. – B., która uzyskała nominację na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.W pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości Sądu Najwyższego wadliwość składu Krajowej Rady Sądownictwa po nowelizacji ustawy o KRS z 2017 r. Pogłębioną argumentację w tym zakresie przedstawił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, stwierdzając m.in., że:

„Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.

3) nie jest organem tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje Konstytucja RP, w szczególności w art. 187 ust. 1”.Z powyższego wynika m.in. fakt, że sędzia powołany przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa w obecnym kształcie nie korzysta już z funkcjonującego dotychczas in gremio oraz a priori domniemania niezawisłości i bezstronności. Z powyższego może wynikać niespełnienie przez sędziego minimalnego standardu gwarantującego stronom postępowania prawo do sądu w rozumieniu konstytucyjnym i konwencyjnym.

Należy jednak zwrócić uwagę, że w uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt BSA I-4110-1/20) uznano, że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. może zachodzić wówczas, gdy wadliwość procesu powoływania prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ale jedynie „w konkretnych okolicznościach”.Z kolei w cytowanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. podkreślono, że „brak [jest] podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przez Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.”.

Oznacza to, że dla udowodnienia zaistnienia nienależytej obsady sądu nie wystarczy wskazać na instytucjonalną nieprawidłowość powoływania sędziów na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ustanowionym ustawą z 2017 r. Konieczne jest natomiast ustalenie in concreto, że sędzia nie gwarantuje chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. To zaś należy uzasadnić odwołując się do testu, którego elementy zostały opisane w obu cytowanych uchwałach Sądu Najwyższego.W tym kontekście argumentacja obrońcy okazała się nieprawidłowa, skoro w przeważającej części odwołuje się do orzecznictwa w zakresie skutków wadliwości składu Krajowej Rady Sądownictwa po 2017 r. w odniesieniu do powołanych przy jej udziale sędziów Sądu Najwyższego.

Sytuacje te zasadniczo różnią się od siebie. O ile bowiem w przypadku sędziów Sądu Najwyższego, którzy uzyskali nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. nienależytą obsadę sądu przyjmuje się a priori, o tyle sytuacja taka nie zachodzi wobec sędziów sądu powszechnego (zob. pkt 2 uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22).W niniejszej sprawie – w której zarzut nienależytej obsady sądu dotyczy sędziego Sądu Okręgowego, a zatem sądu powszechnego – konieczne jest wykazanie konkretnych (podkreślenie – SN) okoliczności dowodzących stronniczości sędziego, wynikających np. z tajnego sposobu obrad KRS w zakresie kandydatury, negatywnej opinii zgromadzenia ogólnego sędziów danego sądu, niekorzystnego dla kandydata porównania jego osiągnięć z osiągnięciami kontrkandydatów, krótkiej ścieżki jego awansu (zob. szerzej uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, s. 28 - 29).

Obrońca skazanego w kasacji, sygnalizującej zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., nie wskazał na jakąkolwiek okoliczność - chociażby uprawdopodabniającą - brak bezstronności sędziego A. S.– B.. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy oddalił kasację w formule kwalifikowanej – jako oczywiście bezzasadną, nie dostrzegając żadnych podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego wyrażonego w jej petitum.Rozstrzygnięto także o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego, w tym o opłacie na rzecz obrońcy z urzędu. [as]