Supreme Court dismisses prosecutor's appeal as inadmissible due to lack of statutory grounds for appeal on limited liberty sentence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland declared the prosecutor's cassation inadmissible and ordered it to be left without examination. The prosecutor appealed a first-instance conviction for a crime punishable by limited liberty, arguing procedural errors regarding the scope of the vehicle ban. The court ruled that the prosecutor lacks statutory grounds to file a cassation appeal in this specific case type, rendering the appeal inadmissible by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2, § 3, § 4 k.p.k.; Art. 521 § 1, § 2 k.p.k.: A prosecutor may not file a cassation appeal against a conviction for a crime punishable by limited liberty, as such appeals are restricted to cases involving deprivation of liberty.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 92/25 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek w sprawie A.C. skazanego za czyn z art. 178 a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 marca 2025 r., kasacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Przemyślu z 12 listopada 2024 r., sygn. II Ka 235/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Przemyślu z 5 czerwca 2024 r., sygn. II K 287/24 na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 531 § 1 k.p.k. i art. 523 § 3 k.p.k. w zw. z art. 429 in fine k.p.k., postanowił: I. pozostawić kasację prokuratora bez rozpoznania; II. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Przemyślu wyrokiem z 5 czerwca 2024 r., sygn. II K 287/24, skazał A.C. za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. na karęroku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym, a także na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec A.C. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Na podstawie art. 43 a § 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,Od powyższego wyroku apelację wniósł oskarżyciel publiczny.
Po jej rozpoznaniu Sąd Okręgowy w Przemyślu wyrokiem z 11 listopada 2024 r., sygn. II Ka 235/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od wyroku sądu odwoławczego wniósł prokurator, zaskarżając wyrok w całości na korzyść skazanego i zarzucił: rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie podniesionego przez oskarżyciela publicznego w apelacji zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów prawa procesowego, tj. art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., a dotyczącego wyjścia przez sąd meriti poza zakres uzgodnienia dokonanego między oskarżycielem publicznym, a oskarżonym we wniosku o jego skazanie bez przeprowadzenia rozprawy poprzez pominięcie w orzeczonym środku karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wskazania, iż obowiązywać on ma w ruchu lądowym, które to naruszenie powinno skutkować zmianą zaskarżonego wyroku sądu I instancji, zgodnie z wnioskiem zawartym w apelacji, podczas gdy sąd II instancji nie odnosząc się do zaskarżonego naruszenia przepisów postępowania, dokonał wyłącznie błędnej wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 42 §2 k.k. wskazując przy tym na niezgodną z prawem praktykę organów ścigania w zakresie uzgadnia ww.
środka karnego, co w konsekwencji skutkowało zupełnym nierozpoznaniem podniesionego zarzutu apelacyjnego i utrzymaniem skarżonego wyroku w mocy.Stawiając powyższy zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Przemyślu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W zaistniałej sytuacji procesowej koniecznym jest zatem rozstrzygnięcie z urzędu, czy przedmiotowa kasacja została prawidłowo przyjęta i czy jest prawnie dopuszczalna.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W wyniku analizy zarówno treści kasacji jak i wyroku sądu odwoławczego Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja wniesiona przez prokuratora jest niedopuszczalna z mocy ustawy i mimo wadliwego przyjęcia, obecnie należało pozostawić ją bez rozpoznania.Przepis art. 523 § 2 i § 3 k.p.k. wskazuje kategorie spraw, w których kasacja może być wniesiona przez strony.
Z paragrafu 2 wymienionego przepisu wynika, że kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, przy czym ograniczenie to nie dotyczą kasacji wniesionej z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.) lub przez tzw. podmiot szczególny wymieniony w art. 521 § 1 i § 2 k.p.k. W niniejszej sprawie – jak wskazano na wstępie - Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznymSąd Okręgowy po rozpoznaniu wniesionej przez oskarżyciel publicznego apelacji, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że art. 523 § 2 k.p.k. nie dawał prokuratorowi podstaw do wniesienia kasacji, z innych przyczyny niż określone w art. 439 § 1 k.p.k., których w treści kasacji skarżący nie podniósł.
W przedmiotowej więc sprawie kasacja prokuratora została wadliwie przyjęta, gdyż była niedopuszczalna z mocy ustawy, zaś merytoryczna zasadność kasacji nie mogła być badana, albowiem środek ten nie jest prawnie dopuszczalny. Rozważanie zasadności zarzutów kasacyjnych, może nastąpić dopiero w przypadku prawidłowego wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia, z uwzględnieniem treści przepisów art. 523 § 2 i § 4 k.p.k. oraz art. 521 k.p.k.Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Najwyższy pozostawił kasację prokuratora bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy – o czym orzeczono w pkt.
I części dyspozytywnej niniejszego postanowieniaO kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o przepis art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.[WB][a.ł]