Supreme Court dismisses Human Rights Ombudsman's appeal as inadmissible because the challenged 1972 verdict was not final due to a prior revision.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court declared the Human Rights Ombudsman's cassation appeal inadmissible because the challenged 1972 verdict was not legally final. Although the Ombudsman argued the verdict became final on November 9, 1972, the Court discovered a handwritten 'not' on the document and records of a subsequent revision in January 1973. Consequently, the Court ruled the appeal violated statutory requirements for challenging non-final judgments and ordered the case to be left without examination.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 521 § 1 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.; Art. 531 § 1 k.p.k.: A cassation appeal by a qualified subject is inadmissible if filed against a judgment that has not acquired the force of res judicata, as such appeals are strictly limited to final decisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 90/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)SSN Andrzej Tomczyk w sprawie W. N. (obecnie W.) oskarżonej o przestępstwo z art. 278 § 3 k.k. z 1969 r., po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2021 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu kwestii dopuszczalności kasacji Rzecznika Praw Obywatelskich wniesionej na korzyść oskarżonej od wyroku Sądu Powiatowego w P. z dnia 13 października 1972 r., sygn. akt (…), na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 521 § 1 k.p.k. postanowił:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIEZgodnie z art. 519 k.p.k. nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest kasacja można wnieść od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego. Zakres przedmiotowy kasacji tzw. podmiotów kwalifikowanych wymienionych w art. 521 § 1 k.p.k. jest szerszy, albowiem Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Prokurator Generalny są uprawnieni do zaskarżenia w tym trybie każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.
Z kolei Rzecznik Praw Dziecka może skarżyć kasacją każde prawomocne orzeczenie sądu kończące postępowanie, ale tylko wtedy, gdy przez jego wydanie doszło do naruszenia praw dziecka (art. 521 § 2 k.p.k.). Wspólnym mianownikiem kasacji pochodzącej od strony postępowania, jak i podmiotów, o których mowa w art. 521 § 1 i 2 k.p.k. jest jednak to, że w każdym przypadku omawianym nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia objęte są orzeczenia mające walor prawomocności.W niniejszej sprawie zaskarżono na korzyść oskarżonej W. N., obecnie posługującej się nazwiskiem W., wyrok Sądu Powiatowego w P. z dnia 13 października 1972 r., sygn. akt (…), wskazując – w uzasadnieniu kasacji – że orzeczenie to miało, wobec niezaskarżenia przez strony, uprawomocnić się z dniem 9 listopada 1972 r.
Weryfikując tę ostatnią informację, Sąd Najwyższy dostrzegł jednak, że na odpisie wyroku, odtworzonym w trybie przepisów rozdziału 18 k.p.k., na odwrocie znajduje się wprawdzie pieczęć z formułą o stwierdzeniu prawomocności, jednak odnoszący się do przedmiotowego wyroku zwrot „jest prawomocny” poprzedzony został ręcznie dopisaną partykułą „nie”. Z kolei zbadanie akt postępowania odtworzeniowego pozwoliło na ujawnienie w nich, na kartach nieponumerowanych, załącznika w postaci kserokopii repertorium ówczesnego Sądu Powiatowego w P., w którym pod poz. 759 pkt 3 w kolumnach 16-20 i 26 zamieszczono informacje wskazujące na to, że w sprawie oskarżonej wywiedziona została rewizja, która została rozpoznana przez Sąd odwoławczy (przypuszczalnie:
Sąd Wojewódzki w L.) w dniu 12 stycznia 1973 r., który zmienił kwalifikację prawną czynu przypisanego na art. 278 § 1 k.k. z 1969 r. i orzeczoną karę złagodził do 9 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta następnie została darowana na mocy ustawy amnestyjnej z dnia 18 lipca 1974 r.Powyższe okoliczności uzasadniają, zdaniem Sądu Najwyższego, w stopniu wystarczającym stwierdzenie, że wywiedziona na korzyść oskarżonej kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich nie powinna zostać przyjęta do rozpoznania, albowiem jest ona niedopuszczalna z mocy prawa (art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k.), skoro zaskarżono nią wyrok nieprawomocny, niekończący postępowania - wbrew dyspozycji art. 521 § 1 k.p.k.
Ponieważ jednak tak się stało, kasacja podlegała pozostawieniu bez rozpoznania (art. 531 § 1 k.p.k.).Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.