Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 89/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation when continuous offense end date is unspecified in final judgment.

Numero d'incarto III KK 89/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the General Prosecutor's cassation appeal regarding a suspended sentence execution order. The lower court correctly determined that the time of a continuous offense, where the final date was not specified in the prior judgment, is the last day of that month under Article 6 § 1 of the Criminal Code. The court ruled that the prosecutor's argument regarding the timing of the new offense was legally unfounded and did not justify overturning the decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 § 1 k.k.; Art. 75 § 1 k.k.: When the final moment of a continuous offense is not specified in the judgment, the last day of the relevant month is deemed the time of the offense, thereby satisfying the conditions for executing a suspended sentence.

Parole chiave

Generato dall'IA
continuous offense time of commission suspended sentence cassation appeal Criminal Code execution of penalty last day of month

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 § 1 k.k.
przestępstwa, w rozumieniu art. 6 § 1 k.k., uznać należy ostatni dzień tego
Art. 75 § 1 k.k.
zarządził wobec Grzegorza B., na podstawie art. 75 § 1 k.k., wykonanie
Art. 284 § 1 k.k.
podstawie art. 284 § 1 k.k. w zw.
Art. 12 k.k.
z art. 12 k.k., polegających na
Art. 284 § 2 k.k.
2007 r., czynu ciągłego zakwalifikowanego na podstawie art. 284 § 2 k.k. w
art. 6 § 1 k.k
przestępstwa, w rozumieniu art. 6 § 1 k.k., uznać należy ostatni dzień tego
art. 75 § 1 k.k
zarządził wobec Grzegorza B., na podstawie art. 75 § 1 k.k., wykonanie
art. 284 § 1 k.k
podstawie art. 284 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k., polegających na
art. 75 § 3 k.k
najwyżej rozważać fakultatywnie, na płaszczyźnie art. 75 § 3 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

POSTANOWIENIE Z DNIA 27 WRZEŚNIA 2011 R.

III KK 89/11

Przy braku wskazania w opisie czynu ciągłego konkretnego dnia

miesiąca (albo innego punktu czasowego), podanego w wyroku jako

końcowy moment zachowania

sprawcy, za czas popełnienia tego

przestępstwa, w rozumieniu art. 6 § 1 k.k., uznać należy ostatni dzień tego

miesiąca.

Przewodniczący: sędzia SN D. Świecki.

Sędziowie SN: D. Rysińska (sprawozdawca), J. Szewczyk.

Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Engelking.

Sąd Najwyższy w sprawie Grzegorza B., w przedmiocie zarządzenia

wykonania kary pozbawienia wolności, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na

rozprawie w dniu 27 września 2011 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora

Generalnego od postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 19 lutego

2009 r.,

o d d a l i ł kasację (...).

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w O.

zarządził wobec Grzegorza B., na podstawie art. 75 § 1 k.k., wykonanie

kary pozbawienia wolności w rozmiarze 10 miesięcy, orzeczonej wyrokiem

Sądu Rejonowego w O. z dnia 24 sierpnia 2007 r. uznając, że skazany w

okresie próby popełnił podobne przestępstwo umyślne, za które został

skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 czerwca 2008 r. na

karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres próby 4 lat. W obu przytoczonych sprawach

Grzegorzowi B. przypisano popełnienie przestępstw zakwalifikowanych na

podstawie art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., polegających na

przywłaszczeniu na szkodę Urszuli B., w krótkich odstępach czasu i z

powziętym z góry zamiarem, drewna w rożnych gatunkach i ilościach –

przez

jego

zbycie,

po

dokonaniu

wyrębu

z

lasu

stanowiącego

współwłasność jego i żony, przy czym pierwszego z przestępstw skazany

dopuścił się w okresie od jesieni 2005 r. do marca 2007 r., a drugiego w

okresie od września 2007 r. do grudnia 2007 r.

Powyższe postanowienie uprawomocniło się bez zaskarżenia,

obecnie zaś Prokurator Generalny wniósł od niego kasację na korzyść

skazanego. Zarzucił w niej rażące i mające istotny wpływ na treść

orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie

art. 75 § 1 k.k., polegające na zarządzeniu wobec Grzegorza B. wykonania

warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, pomimo braku

określonej w tym przepisie przesłanki popełnienia przez skazanego w

okresie próby podobnego przestępstwa umyślnego, za które orzeczono

prawomocnie karę pozbawienia wolności. Na tej podstawie wniósł o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i

przekazanie

sprawy

do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Przytoczony zarzut kasacyjny został oparty na twierdzeniu, że błędnie

Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu uznał, iż kolejnego,

podobnego przestępstwa umyślnego skazany dopuścił się w okresie próby

warunkowego zawieszenia poprzednio orzeczonej kary pozbawienia

wolności, określonej wyrokiem wydanym w dniu 24 sierpnia 2007 r., w

sprawie V K 228/07. Jak podniesiono w uzasadnieniu kasacji, wyrok w tej

sprawie uprawomocnił się w dniu 13 grudnia 2007 r., tj. z dniem wydania

przez Sąd Okręgowy w O., w sprawie VII Ka 1513/07, rozstrzygnięcia

utrzymującego w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, kolejne

natomiast przestępstwo skazany popełnił w okresie od września 2007 r. do

grudnia 2007 r. Zdaniem Prokuratora Generalnego oznacza to więc, że

przestępstwa tego skazany dopuścił się nie w okresie próby, a jedynie w

okresie pomiędzy wydaniem wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 24

sierpnia 2007 r. w sprawie V K 228/07, a jego uprawomocnieniem się, co

świadczy o tym, że nie została spełniona określona w art. 75 § 1 k.k.

przesłanka obligatoryjnego zarządzenia wykonania kary, a kwestię tę – przy

uwzględnieniu uwarunkowań formalno i materialno-prawnych – można co

najwyżej rozważać fakultatywnie, na płaszczyźnie art. 75 § 3 k.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja nie jest zasadna i nie może być uwzględniona.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przytoczone na wstępie

okoliczności faktyczne sprawy są bezdyskusyjne. W szczególności wypada

zaznaczyć,

że

w

podstawie

faktycznej

zaskarżonego

kasacją

postanowienia znalazło się ustalenie, iż okres próby warunkowego

zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, orzeczonej wobec

Grzegorza B. wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 24 sierpnia 2007 r.,

w sprawie V K 228/07, rozpoczął swój bieg z dniem jego uprawomocnienia

się (art. 70 § 1 k.k.), tj. w dniu 13 grudnia 2007 r. W postanowieniu tym

przyjęto również, że kolejnego przestępstwa – umyślnego, podobnego do

przypisanego tym wyrokiem (co w sprawie niesporne) – skazany dopuścił

się w okresie od września 2007 r. do grudnia 2007 r., za co został

prawomocnie skazany w sprawie V K 101/08.

Ustaleń tych w kasacji nie podważa się w sposób procesowy.

Kwestionuje się natomiast – za pomocą zarzutu rażącej obrazy art. 75 § 1

k.k. – wysnuty na podstawie tych ustaleń wniosek co do zbieżności

czasowej okresu próby warunkowego zawieszenia wykonania kary,

wynikającego z pierwszego skazania Grzegorza B., oraz faktu popełnienia

przez niego, właśnie w tym okresie, kolejnego przestępstwa, objętego

następnym

prawomocnym

skazaniem.

Z

pozoru

zatem

–

przy

uwzględnieniu, że zarzut naruszenia prawa materialnego polega m.in. na

wytknięciu błędnego zastosowania przepisu prawa do przyjętych trafnie

ustaleń faktycznych – mogłoby się wydawać, iż rozważany zarzut kasacyjny

został

sformułowany

prawidłowo.

Rzecz

jednak

w

tym,

że

w

prezentowanych realiach nie można nie dostrzec, iż kwestionowaną w

kasacji konkluzję Sądu, w myśl której skazany dopuścił się przestępstwa w

okresie próby, również należy zaliczyć do kategorii ustaleń faktycznych.

Trudno więc uciec od oceny, że wyartykułowany w skardze kasacyjnej

zarzut rażącego naruszenia art. 75 § 1 k.k. nie wysuwa w istocie

twierdzenia o błędzie prawnym, lecz sprowadza się do zarzutu błędu w

ustaleniach faktycznych zaskarżonego postanowienia.

W

ocenie

tej

utwierdza

analiza

uzasadnienia

kasacji.

Nie

przedstawiono w nim żadnej innej argumentacji, niż zaprezentowana na

wstępie niniejszego wywodu. Ograniczono się więc li tylko do wskazania

omawianych ustaleń i wyrażenia wniosku przeciwstawnego stanowisku

Sądu Rejonowego. Rzec wręcz można, że w zasadzie w ogóle nie

wiadomo, na jakiej podstawie w skardze twierdzi się, że do popełnienia

przez Grzegorza B. kolejnego przestępstwa nie doszło w okresie biegu

próby warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. Domyślać się

więc tylko można, że taki punkt widzenia wynika ze swoistego rozumienia

określenia czasu popełnienia tegoż przestępstwa, który w prawomocnym

wyroku został ustalony na okres od września 2007 r. do grudnia 2007 r. Jak

wspomniano, w kasacji nie wysunięto tezy, że przy ewentualnym

wyeliminowaniu

hipotetycznych

wad

procesowych

zaskarżonego

orzeczenia możliwe byłoby przyjęcie bardziej precyzyjnych w tym zakresie

ustaleń. Na marginesie należy zauważyć, że danych do poczynienia takich

ustaleń nie dostarczały ani wywody uzasadnień wyroków Sądów pierwszej i

drugiej instancji, wydanych w sprawie V K 101/08, ani też stan dowodowy

tej sprawy. Należało tu zwłaszcza zwrócić uwagę na treść opinii biegłego,

sporządzonej w dniu 25 lutego 2008 r., określającej czas kolejnych,

będących przedmiotem zarzutu wycinek drzew na okres od 5 do 2 miesięcy

wstecz, co umiejscawiało końcowy moment przestępnego działania w

granicach dnia 25 grudnia 2007 r. Inną natomiast, o ile nie najważniejszą

kwestią, byłaby skuteczność żądania dokonania odmiennych ustaleń w

postępowaniu dotyczącym wykonania wyroku, którym prawomocnie już w

tym przedmiocie rozstrzygnięto. Nie ulega wszak wątpliwości, że do

ewentualnej ich zmiany mogłoby dojść tylko w wyniku (udanego)

nadzwyczajnego zaskarżenia tegoż właśnie prawomocnego wyroku.

Wyroku tego Prokurator Generalny jednak nie zaskarżył. Wobec tego

można przypuszczać, że źródło prezentowanego w niniejszej kasacji

stanowiska leży w interpretacji pojęcia czasu popełnienia przestępstwa,

ujętego w przepisie art. 6 § 1 k.k. Tylko bowiem przy założeniu, że sedno

zarzutu tej skargi tkwi w twierdzeniu, iż Sąd Rejonowy dokonał w

zaskarżonym postanowieniu wadliwej, rażąco naruszającej treść tego

unormowania jego wykładni, a dopiero wskutek tego błędnie ustalił fakt

popełnienia przestępstwa w ujęciu czasowym, możliwe byłoby podzielenie

rozumowania przedstawionego w kasacji, opartego na zarzucie rażącego

naruszenia prawa materialnego. Pomimo jednak, że w uzasadnieniu

zaskarżonego postanowienia (które zresztą pozostało poza zakresem ataku

kasacyjnego) nie zawarto stosownych rozważań prawnych, założenia tego

zaakceptować nie sposób.

Trzeba przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 6 § 1 k.k. czyn

zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub

zaniechał

działania,

do

którego

był

obowiązany.

Jak

wiadomo,

poszczególne typy czynów zabronionych przewidują różne formy realizacji

znamion w ujęciu czasowym. Nie wychodząc poza realia niniejszej sprawy

wypada zaznaczyć, że traktowany jako jedno przestępstwo czyn ciągły (art.

12 k.k.), charakteryzujący się wielością podjętych zachowań, ze swej istoty

jest rozciągnięty w czasie. Wobec tego, dla uściślającego określenia czasu

popełnienia takiego przestępstwa – co ma znaczenie z punktu widzenia

szeregu konsekwencji prawnych, w tym określonych w art. 75 § 1 k.k. –

należy sięgnąć do wypracowanych w doktrynie i judykaturze [zob. m. in.: A.

Marek: Prawo karne, Warszawa 2000, s. 72-73, A. Zoll (red.): Kodeks

karny, Część ogólna, Komentarz, Kraków 2004, s. 120-122, A. Wąsek:

Kodeks karny, Komentarz, t. I, s. 82-85, a także wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 15 kwietnia 2002 r., II KKN 387/01, Lex nr 52943 i przytoczone tam

judykaty], wynikających z treści art. 6 § 1 k.k. i niebudzących wątpliwości,

zasad. Wynika z nich jasno, że za czas popełnienia przestępstwa ciągłego

uznaje się ostatni moment działania sprawcy, a więc mówiąc najjaśniej,

czas ostatniego ze składających się na to przestępstwo zachowań.

W tym świetle Sąd Rejonowy uprawniony był do stwierdzenia, że w

prawomocnym wyroku, wydanym w sprawie V K 101/08, przypisującym

Grzegorzowi B. dopuszczenie się, w okresie od września 2007 r. do grudnia

2007 r., czynu ciągłego zakwalifikowanego na podstawie art. 284 § 2 k.k. w

zw. z art. 12 k.k., czas popełnienia tego przestępstwa określono na dzień

31 grudnia 2007 r., a więc na ostatni dzień tegoż miesiąca. Nie ma żadnych

przesłanek do uznania – a być może i na takim założeniu bazuje kasacja –

że przestępstwa tego, według rozważanego orzeczenia, skazany miał się

dopuścić w innej, niż ostatni dzień grudnia dacie, choćby np. w dniu 1

grudnia 2007 r., czy w dniu 12 grudnia 2007 r. (tj. – na co wskazuje

argumentacja skargi – przed uprawomocnieniem się, z dniem 13 grudnia

2007 r., wyroku w sprawie V K 228/07). W nieunikniony bowiem sposób

musiałoby to zarazem oznaczać przyjęcie innego okresu podjętych w

ramach czynu ciągłego zachowań, niż wskazany w prawomocnym wyroku.

Nie może natomiast nasuwać wątpliwości, że określenie w nim okresu

działania „do grudnia”, w każdym razie odpowiada stwierdzeniu, że

przypisane zachowania miały miejsce także w grudniu. To zaś z kolei –

przy odstąpieniu od jeszcze bliższego sprecyzowania końcowej granicy

działania, przez wskazanie choćby na początek, czy też połowę grudnia –

odpowiada znaczeniu całego miesiąca (ustaleniu nieprzerwanego – „w

krótkich odstępach czasu” – działania w ciągu tego miesiąca i miesięcy

poprzedzających, od września), nie zaś jego początkowej lub innej

dowolnej daty. Tym bardziej też nie oznacza, że działanie to miało miejsce

w okresie do końca listopada. Dodatkowo więc trzeba w tym miejscu

zaakcentować, że przy braku wskazania w opisie czynu ciągłego

konkretnego dnia miesiąca (albo innego punktu czasowego), podanego w

wyroku jako końcowy moment działania sprawcy, za czas popełnienia tego

przestępstwa, w rozumieniu art. 6 § 1 k.k., traktować należy ostatni dzień

tego miesiąca.

W powyższym świetle pozostaje już tylko skonstatować, że

zaskarżone kasacją postanowienie nie zawiera omawianych błędów z

zakresu prawa materialnego. Stwierdzenie, że czas popełnienia przez

skazanego

czynu

ciągłego

został

w

tym

rozstrzygnięciu

ustalony

prawidłowo, w zgodzie z regułą wynikającą z treści art. 6 § 1 k.k.,

przesądza o trafności zajętego w związku z tym stanowiska Sądu

Rejonowego co do spełnienia rozważanego, wynikającego z treści art. 75 §

1 k.k., warunku obligatoryjnego zarządzenia wykonania wobec Grzegorza

B. kary pozbawienia wolności. Przesądza zarazem ostatecznie o ocenie, że

zarzut skargi kasacyjnej, podnoszący rażące naruszenie przytaczanego

przepisu przez wadliwe jego zastosowanie, sformułowany został w sposób

nieuprawniony, bowiem polegający na niecelnej próbie podważenia

ustalenia leżącego u podstawy zastosowania tego unormowania w

zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Z tych zatem względów Sąd Najwyższy kasację oddalił.