Supreme Court quashes sentence due to contradictory month count making execution impossible under criminal procedure law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's sentencing portion due to a fatal drafting error creating an internal contradiction between the written and spoken counts of months. The defendant was convicted of burglary with recidivism, but the sentence specified '8' months numerically while writing 'six' months in text. The Court ruled this ambiguity rendered the sentence impossible to execute and constituted an absolute ground for appeal under the Criminal Procedure Code. Consequently, the case regarding the penalty was remitted to the Regional Court for a new decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.: A criminal judgment containing a contradiction between the numerical and textual expression of the prison term's duration renders the sentence impossible to execute, constituting an absolute ground for cassation that necessitates the quashing of the judgment in that part.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 85/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)SSN Krzysztof CesarzSSN Roman Sądej (sprawozdawca)Protokolant Łukasz Biernacki w sprawie Ł. C., skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 15 kwietnia 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 stycznia 2010r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.
UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 26 stycznia 2010r. Sąd Rejonowy w W. uznał Ł. C. za winnego popełnienia w dniu 8 września 2008r. kradzieży z włamaniem w warunkach powrotu do przestępstwa, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za ten czyn skazał go za karę „1 (jednego) roku i 8 (sześciu)” miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10 zł każda; wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat; oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i nałożył na niego obowiązki wykonywania pracy zarobkowej oraz naprawienia w części szkody wyrządzonej przypisanym czynem; nadto rozstrzygnięto w przedmiocie kosztów sądowych.Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron, uprawomocniło się w dniu 3 lutego 2010r.; pisemne uzasadnienie nie zostało sporządzone.Wyrok, w części dotyczącej orzeczenia o karze, został zaskarżony kasacją przez Prokuratora Generalnego, wniesioną na korzyść Ł.
C. Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia zarzucił orzeczeniu rażące naruszenie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., polegające na wymierzeniu kary pozbawienia wolności w sposób uniemożliwiający jego wykonanie, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, określoną w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. W konkluzji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna.Podzielić należy stanowisko Prokuratora Generalnego, że wyrok w zaskarżonej części zapadł z rażącym naruszeniem prawa wskazanym w zarzucie kasacji.Jak wynika z treści zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy w W. wymierzył skazanemu Ł.
C. za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę roku i „8” miesięcy pozbawienia wolności, przy czym słownie wyrażając liczbę miesięcy w nawiasie wpisał „sześciu”. Zapis powyższy wykazuje, że zaskarżone orzeczenie zostało zredagowane sprzecznie z wymaganiem art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., gdyż nie pozwala w sposób jasny i zrozumiały odczytać „rozstrzygnięcia co do kary” – w odniesieniu do wysokości orzeczonej kary pozbawienia wolności. Zasadnie podniósł skarżący, że tak zredagowane orzeczenie o karze pozbawienia wolności nie pozwala stwierdzić, w jakim wymiarze rzeczywiście ją orzeczono.
Wewnętrzna sprzeczność wyroku, polegająca na odmiennym określeniu cyfrą („8”) niż słownie („sześciu”) ilości miesięcy pozbawienia wolności, uniemożliwia jego wykonanie (rzecz jasna, w przypadku konieczności zarządzenia wykonania tej kary), tym samym powodując uchybienie stanowiące tzw. bezwzględną podstawę odwoławczą, przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Trafnie też Prokurator Generalny wskazał, że uchybienie to, jako dotyczące merytorycznej treści wyroku, nie było możliwe do usunięcia w trybie art. 13 § 1 k.k.w., ani skorygowania w trybie art. 105 § 1 k.p.k. (por. np. wyrok SN z 21 października 2008 r., IV KK 316/08).
Stwierdzenie wystąpienia bezwzględniej podstawy odwoławczej skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku w tej części, w której uchybienie wystąpiło, a więc w części dotyczącej orzeczenia o karze (art. 442 § 1 zd. drugie k.p.k.). Wprawdzie obecnie upłynął już pięcioletni okres próby określony zaskarżonym wyrokiem, ale skazanie to zatarciu nie uległo, z uwagi choćby na treść art. 76 § 1 k.k. Niemniej, ponownie orzekając o karze, Sąd Rejonowy musi uwzględnić to, że kasacja wniesiona została na korzyść Ł.C., a nadto implikacje wynikające z przepisu art. 538 § 3 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.