Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 83/14 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as inadmissible because the appeal did not meet statutory requirements for filing a cassation appeal.

Numero d'incarto III KK 83/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense attorney without further examination. The defendant had been conditionally acquitted by the appellate court, which limited the grounds for a cassation appeal to specific statutory exceptions. The court ruled the appeal inadmissible because it failed to cite any absolute grounds for appeal as required by law, treating the cited violations as merely relative.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 2, 4 k.p.k.; Art. 531 § 1 k.p.k.; A cassation appeal filed after a conditional acquittal is inadmissible unless it raises absolute grounds for appeal, and relative grounds cannot be used to bypass statutory filing requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility conditional acquittal absolute grounds for appeal criminal procedure code statutory filing requirements relative grounds for appeal costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 2 k.p.k.
wniósł o jej pozostawienie bez rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona w tej sprawie kasacja jest niedopuszczalna, co trafnie zauważył w pisemnej na nią odpowiedzi oskarżyciel publiczny.Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k.
Art. 523 § 4 k.p.k.
wniósł o jej pozostawienie bez rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona w tej sprawie kasacja jest niedopuszczalna, co trafnie zauważył w pisemnej na nią odpowiedzi oskarżyciel publiczny.Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k.
Art. 526 § 1 k.p.k.
439 k.p.k.”, jednak zarówno sama treść zarzutu, jak i uzasadnienie skargi, ignorując zresztą wymóg art. 526 § 1 k.p.k., w żadnym fragmencie nie nawiązuje do jakiegokolwiek bezwzględnego powodu odwoławczego.
Art. 439 k.p.k.
– postępowanie karne, wniesienie kasacji przez stronę było więc możliwe wyłącznie w wypadku podniesienia w niej uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., i w takim też tylko zakresie (wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) ten nadzwyczajny środek zaskarżenia mógł zostać rozpoznany – art.
Art. 438 pkt 1, 2 k.p.k.
Przekonuje o tym również treść pozostałych sformułowanych przez skarżącego zarzutów wskazujących jedynie na względne przyczyny odwoławcze przewidziane w art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.
Art. 531 § 1 k.p.k.
(naruszenia prawa materialnego i procesowego), które w takiej sytuacji w ogóle nie podlegają badaniu.Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 530 § 2 k.p.k.
z art. 530 § 2 k.p.k. i art.
Art. 429 § 1 in fine k.p.k.
i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
523 § 2 i 4 k.p.k., przyjętą kasację – jako niedopuszczalną z mocy ustawy – należało pozostawić bez rozpoznania, natomiast oskarżonego obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, a to stosownie do unormowań art. 518 k.p.k. w zw.
Art. 637 § 1 k.p.k.
z art. 637 § 1 k.p.k. i art.
Art. 636 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 83/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie R. D. oskarżonego z art. 233 § 6 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 maja 2014 r., z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 27 listopada 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z.- Wydział Zamiejscowy Karny w W. z dnia 5 września 2013 r. p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania;

2. obciążyć oskarżonego R. D. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Z.- Zamiejscowy Wydział Karny w W. z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt … 20/13, oskarżony R. D. uznany został za winnego popełnienia dwóch przestępstw określonych w art. 233 § 1 i 6 k.k., za co wymierzono mu kary jednostkowe po 100 stawek dziennych grzywny przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł oraz orzeczono karę łączną grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych w kwocie 20 zł każda, obciążając go kosztami postępowania.Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt … 253/13, zmienił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że przyjmując, iż oskarżony dopuścił się jednego (opisanego na nowo przez sąd ad quem) czynu z art. 233 § 1 i 6 k.k., postępowanie wobec R.

D. warunkowo umorzył na roczny okres próby, orzekając wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej i obciążając go kosztami postępowania.Kasację w przedmiotowej sprawie wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając w niej „… uchybienie przepisu art. 439 k.p.k. oraz rażące uchybienie przepisów prawa procesowego i materialnego:- rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów z zamiarem ewentualnym podczas gdy całokształt okoliczności zgromadzonych w sprawie, rozważonych w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego a zwłaszcza dowód przesłuchania oskarżonego oceniony w powiązaniu z faktem, iż oskarżony nie posiada wykształcenia prawniczego zaś oświadczenie sporządzane było ostatniego dnia terminu, a nadto, iż stwierdzone nieprawidłowości nie powodowały obejścia ustawowych zakazów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez funkcjonariuszy gminy prowadzą do wniosku, iż nie można przypisać mu winy umyślnej,- rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 24 h ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 233 § 6 k.k. poprzez przypisanie oskarżonemu czynu polegającego na niewykazaniu przychodu osiągniętego z tytułu działalności gospodarczej, podczas gdy powołany przepis zobowiązuje funkcjonariusza gminnego jedynie do wykazania kwoty uzyskanego dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.

U. z 2012 r., poz. 301)”.Przy tak sformułowanym zarzucie skarżący wniósł o „uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Z. celem ponownego rozpoznania”.W odpowiedzi na tę kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. wniósł o jej pozostawienie bez rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona w tej sprawie kasacja jest niedopuszczalna, co trafnie zauważył w pisemnej na nią odpowiedzi oskarżyciel publiczny.Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, zaś wyjątek od tej zasady określa art. 523 § 4 k.p.k.Wobec treści zapadłego w niniejszej sprawie orzeczenia Sądu Okręgowego w Ł., warunkowo umarzającego – wobec R.

D. – postępowanie karne, wniesienie kasacji przez stronę było więc możliwe wyłącznie w wypadku podniesienia w niej uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., i w takim też tylko zakresie (wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) ten nadzwyczajny środek zaskarżenia mógł zostać rozpoznany – art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2005 r., II KK 127/04, OSNKW 2005, z. 7-8, poz. 72).Warunku tego kasacja obrońcy oskarżonego nie spełnia. Wprawdzie w jej petitum wskazano „na uchybienie przepisu art. 439 k.p.k.”, jednak zarówno sama treść zarzutu, jak i uzasadnienie skargi, ignorując zresztą wymóg art. 526 § 1 k.p.k., w żadnym fragmencie nie nawiązuje do jakiegokolwiek bezwzględnego powodu odwoławczego.

Oczywiste więc jest, że powołanie się przez autora kasacji na przyczynę skutkującą uchyleniem orzeczenia, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, ma charakter wyłącznie instrumentalny, zmierzający do obejścia ustawowego wymogu przewidzianego powołanym wyżej przepisem art. 523 § 2 k.p.k. Przekonuje o tym również treść pozostałych sformułowanych przez skarżącego zarzutów wskazujących jedynie na względne przyczyny odwoławcze przewidziane w art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. (naruszenia prawa materialnego i procesowego), które w takiej sytuacji w ogóle nie podlegają badaniu.Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 k.p.k., przyjętą kasację – jako niedopuszczalną z mocy ustawy – należało pozostawić bez rozpoznania, natomiast oskarżonego obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, a to stosownie do unormowań art. 518 k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k.