Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for lack of procedural law violation and factual error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued procedural violations regarding witness testimony and expert opinions on intoxication, while the prosecution requested dismissal. The court found the appeal's core arguments to be legally unfounded because no specific procedural rule mandated the defense's requested outcome and the lower courts properly addressed the evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.: An appeal is dismissed as obviously groundless when the appellant fails to cite a specific legal provision violated, and the lower courts have adequately addressed the evidence and facts presented.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 80/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 września 2013 r.,sprawy H. N.skazanego z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 57 a § 1 kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II Ka […]utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciąża skazanego H. N. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie II Ka […], utrzymał w mocy, także w stosunku do H. N., wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 września 2012 r. wydany w sprawie II K […], którym ten oskarżony skazany został za czyn zakwalifikowany z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn zakwalifikowany z art. 178a § 1 kk na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść H.
N. wniósł jego obrońca i, zaskarżając wyrok „w całości”, zarzucił: „- rażące naruszenie prawa materialnego, mogącego mieć istotny wpływ na treść orzeczenia a mianowicie art. 178a § 1 kk oraz rażące naruszenie prawa procesowego, mogącego mieć istotny wpływ na treść orzeczenia a mianowicie art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 1 i 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., art. 9 § 1 i 2 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 193 § 1 i 2 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegające na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu przy braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków policjantów z PP S. na okoliczność kontroli H.N. oraz jego trzeźwości i używania przez niego alkoholu oraz jednoczesnego braku powołania biegłego sądowego do przeprowadzenia opinii celem ustalenia czasu spożywania przez oskarżonego alkoholu i stężenia tego alkoholu w momencie popełnienia zarzuconego mu czynu, co powinno doprowadzić do jego uniewinnienia od zarzuconego mu czynu lub przekazania sprawy w całości do ponownego rozpoznania”, a następnie wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie, o uniewinnienie oskarżonego.Prokurator Prokuratury Okręgowej w S., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego H.
N. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast H. N. został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.. Brak jest natomiast podstawy prawnej dla uwzględnienia wniosku obrońcy z wyboru H. N. „zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów sądowych związanych z wniesieniem kasacji w tym kosztów zastępstwa procesowego z tytułu reprezentacji z wyboru”.Rozpatrując zarzuty tej kasacji przede wszystkim zwrócić należy uwagę na to, że również z jej uzasadnienia wynika, że przedmiotem skargi obrońcy jest orzeczenie Sądu odwoławczego w zakresie czynu zakwalifikowanego z art. 178a § 1 kk.
Jednakże są to zarzuty oczywiście bezzasadne, gdy obrońca stwierdza, w końcowej części punktu III kasacji, że w takiej jak w tej sprawie sytuacji obowiązkiem Sądu odwoławczego było „uniewinnienie od zarzuconego mu czynu lub przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania”. W tym zakresie obrońca nie wskazuje, jako naruszonego, żadnego przepisu prawa procesowego, co zresztą oczywiste, gdyż przepisu formułującego taki obowiązek po prostu nie ma. Co więcej, również odczytanie zarzutów tej kasacji, z uwzględnieniem jej uzasadnienia, jako formułującej zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., także prowadzi do wniosku, że taki zarzut jest oczywiście bezzasadny, gdyż Sąd odwoławczy, w uzasadnieniu swego orzeczenia, odniósł się do wszystkich zarzutów związanych ze skazaniem oskarżonego za czyn zakwalifikowany z art. 178a § 1 k.p.k. i uczynił to, choć syntetycznie, to jednak w pełni i przekonująco, przedstawiając argumentację na rzecz dokonania ustaleń dotyczących stanu nietrzeźwości oskarżonego, na podstawie przeprowadzonych dowodów (s. 10 uzasadnienia SO).
Dotyczy to również braku potrzeby przesłuchania świadków – policjantów i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w przedmiocie nietrzeźwości oskarżonego.Natomiast, gdyby dosłownie rozumieć sformułowany w punkcie III kasacji, w jego pierwszej części, zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 178a § 1 kk, to bez wątpienia jest to zarzut błędu w ustalenia faktycznych, który wraz z zarzutami naruszenia wskazanych tam przepisów postępowania, dotyczy orzeczenia Sądu pierwszej instancji, a więc, wobec unormowania art. 519 k.p.k., musiałby zostać uznany za niedopuszczalny.
Zwrócić przy tym trzeba uwagę na to, że istota tych ostatnich zarzutów w apelacji i kasacji jest identyczna, a uzasadnienie obu skarg, w tym zakresie, dosłownie takie samo (s. 4 i 5 uzasadnienia kasacji, s. 5 i 6 uzasadnienia apelacji). Uznając te zarzuty za oczywiście bezzasadne a nie za niedopuszczalne, Sąd Najwyższy odczytał je w kontekście art. 457 § 3 k.p.k., do czego upoważniała końcowa część zarzutu w punkcie III kasacji i jej uzasadnienie. Jednakże, staranna i rzetelna lektura uzasadnień orzeczeń Sądów obu instancji przekonuje, że Sądy te rozpoznając tę sprawę nie dopuściły się naruszenia wskazanych przez obrońcę w kasacji przepisów postępowania, przyjęły trafne ustalenia dotyczące tego czynu przypisanego oskarżonemu H.
N., kwalifikując go poprawnie jako występek określony w art. 178a § 1 kk.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. aw