Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 79/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed prosecutor's cassation against acquittal, ruling no error occurred regarding alternative statutory elements.

Numero d'incarto III KK 79/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the prosecutor's cassation appeal against a second-instance acquittal, ruling that the lower court did not commit any error. The prosecutor argued the appellate court incorrectly applied the law by failing to consider alternative elements of the crime under different statutory versions. The court found the prosecutor's claim baseless because the specific crime of refusing support obligations did not contain alternative elements in either the old or new legal text.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 434 § 1 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.; Art. 537 § 1 k.p.k.; Art. 636 § 1 in fine k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: The cassation court must limit its review to the specific grounds raised by the appellant and cannot independently search for errors in the reasoning of the lower court.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal prosecutor appeal acquittal maintenance alternative crime elements statutory interpretation reformationis in peius court jurisdiction limits contributo di mantenimento cautelare

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 434 § 1 k.p.k.
Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 434 § 1 k.p.k. polegające na wyrażeniu błędnego poglądu, że wobec wniesienia apelacji na korzyść nie można było przypisać oskarżonemu alternatywnie określonych znamion czynu z art.
Art. 536 k.p.k.
Art. 537 § 1 k.p.k.
czy też po tej dacie – jest dla sprawcy takiego czynu zabronionego względniejszy.Dlatego Sąd Najważniejszy kasację oskarżyciela publicznego oddalił (art. 537 § 1 k.p.k.), a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył Skarb Państwa (art.
Art. 636 § 1 in fine k.p.k.
537 § 1 k.p.k.), a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył Skarb Państwa (art. 636 § 1 in fine k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
art. 209 § 1 k.k
W.‎uniewinnionego od popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 maja 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w L.
art. 4 § 1 k.k
– po rozpoznaniu apelacji prokuratora na korzyść oskarżonego (wcześniej skarżący błędnie określał kierunek środka odwoławczego „na niekorzyść”), w której domagał się powołania w podstawie skazania art. 4 § 1 k.k.
art. 434 § 1 k.p.k
Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 434 § 1 k.p.k.
art. 536 k.p.k
art. 118 § 1 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 79/18 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Marek PietruszyńskiProtokolant Łukasz Biernacki przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Kozłowskiej‎w sprawie G. W.‎uniewinnionego od popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 maja 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w L. na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt V Ka […],‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.‎z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt III K […], I. oddala kasację;

II. obciąża Skarb Państwa kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy w L., wyrokiem z 28 czerwca 2017 r., skazał G. W. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo określone w art. 209 § 1 k.k. polegające na tym, że od 17 listopada 2015 r. do 10 marca 2017 r. „uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku opieki poprzez niełożenie na utrzymanie swojego małoletniego syna A. Ś., przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych”.

Sąd Okręgowy w L. – po rozpoznaniu apelacji prokuratora na korzyść oskarżonego (wcześniej skarżący błędnie określał kierunek środka odwoławczego „na niekorzyść”), w której domagał się powołania w podstawie skazania art. 4 § 1 k.k. – w dniu 29 listopada 2017 r. zmienił pierwszoinstancyjny wyrok i uniewinnił oskarżonego.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył na niekorzyść oskarżonego Prokurator Rejonowy w L.. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 434 § 1 k.p.k. polegające na wyrażeniu błędnego poglądu, że wobec wniesienia apelacji na korzyść nie można było przypisać oskarżonemu alternatywnie określonych znamion czynu z art. 209 § 1 k.k. w dawnym i nowym brzmieniu, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Stanowisko skarżącego zyskało wsparcie obecnego na rozprawie kasacyjnej prokuratora Prokuratury Krajowej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się niezasadna – i to w stopniu zbliżonym do oczywistego.Zasadniczej natury rozważania wypadało poprzedzić przypomnieniem, że Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 536 k.p.k., rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k.

Nie może zatem, co do zasady, poza zarzuty sformułowane w kasacji wykroczyć, choćby taką potrzebę dostrzegł (zob. postanow. SN z 11 października 2017 r., III KK 84/17). Innymi słowy, związany jest zarzutami kasacyjnymi i tylko je ma obowiązek rozważyć (zob. postanow. SN z 17 października 2012 r., IV KK 201/12). Z całym naciskiem trzeba w tym miejscu podkreślić, że skorzystanie z możliwości, jakie stwarza art. 118 § 1 k.p.k., nie może prowadzić – w sytuacji kasacji złożonej wyłącznie na niekorzyść oskarżonego – do „wyszukiwania” w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej takiego uchybienia, którego w istocie skarżący nie wyraził (zob. postanow.

SN z 9 kwietnia 2013 r., II KK 174/12).Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należało dobitnie stwierdzić, że wskazane w prokuratorskiej kasacji jedyne uchybienie, jakiego miałby się dopuścić Sąd odwoławczy poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius, nie miało miejsca. Nie tylko dlatego, że u podstaw zaskarżonego wyroku wcale nie legł błędny pogląd Sądu ad quem o niemożności, ze względu na wniesienie tylko apelacji na korzyść, przypisania G. W. „alternatywnie określonych znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 209 § 1 k.k. w danym i nowym brzmieniu” (treść motywacyjnej części drugoinstancyjnego wyroku nie dawała podstawy nawet do snucia takiego przypuszczenia), ale również, a w istocie przede wszystkim, z tej racji, że ani poprzednie brzmienie przepisu definiującego przestępstwo uchylania się od alimentacji, ani jego brzmienie aktualne nie zawierały i nie zawierają alternatywnych znamion.

Teza skarżącego była więc ewidentnie chybiona i siłą rzeczy nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu. Taka ocena zarzutu była całkowicie wystarczającą przyczyną nieuwzględnienia prokuratorskiej kasacji.Z tego względu poza kręgiem zainteresowania Sądu Najwyższego pozostawały skądinąd interesujące i mogące wzbudzić kontrowersje zagadnienia związane z minimalnymi wymogami, którymi musi odpowiadać opis czynu zawarty w wyroku skazującym, czy też z oceną, który przepis art. 209 § 1 k.k. – ten w kształcie sprzed 31 maja 2017 r. czy też po tej dacie – jest dla sprawcy takiego czynu zabronionego względniejszy.Dlatego Sąd Najważniejszy kasację oskarżyciela publicznego oddalił (art. 537 § 1 k.p.k.), a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył Skarb Państwa (art. 636 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.).