Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 78/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal as obviously groundless due to lack of clear grounds and confirmed mental health expert findings.

Numero d'incarto III KK 78/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless because the applicant failed to clearly specify the alleged procedural violations. The lower court upheld the conviction for threats of bodily harm based on consistent witness testimony and expert psychiatric opinions confirming the defendant's full criminal responsibility. The court rejected arguments regarding witness credibility and the withdrawal of defense counsel, noting no basis existed to question the experts' conclusions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 526 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal must clearly specify the grounds for the alleged violation of the law; if these grounds are not clearly stated, the appeal is considered obviously groundless and may be dismissed without a full examination of the merits.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal clear grounds requirement procedural violation specification obviously groundless appeal mental health expert opinion criminal responsibility assessment threats of bodily harm

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 526 § 1 k.p.k.
W skardze nie podano jasno, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 526 § 1 k.p.k., na czym polegały uchybienia Sądu odwoławczego, od którego to wyroku przysługuje stronie skarga kasacyjna.
Art. 535 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co upoważniało Sąd Najwyższy do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. W skardze nie podano jasno, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art.
Art. 79 § 4 k.p.k.
7 k.p.k., art. 79 § 4 zd.
Art. 624 § 1 k.p.k.
do cofnięcia wyznaczenia obrońcy, a o naruszeniu tego przepisu nie mogło być mowy.Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.Skazany, wobec jego aktualnej sytuacji majątkowej, został na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
art. 190 § 1 k.k
groźby karalne uszkodzenia ciała, które wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, to jest przestępstwa określonego w art. 190 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k., za które na podstawie art.
art. 2 § 1 ust. 2 k.p.k
wymierzona została kara roku pozbawienia wolności.W kasacji obrońca skazanego zarzucił: „obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 2 § 1 ust. 2 k.p.k., art.
art. 4 k.p.k
2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art.
art. 5 § 1 k.p.k
4 k.p.k., art. 5 § 1 k.p.k., art.
art. 6 k.p.k
5 § 1 k.p.k., art. 6 k.p.k., art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 78/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 kwietnia 2016 r.,‎sprawy P. L. ‎skazanego z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w G. ‎z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt V Ka […]‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. ‎z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł 1/ oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2/ zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.

W. W., Kancelaria Adwokacka w S., kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa 80/100) zł, w tym 23% podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3/ zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt V Ka […], po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego utrzymał w mocy wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II K […] uznający P. L. za winnego tego, że w dniu 21 lutego 2014 r. w S. przy ul. G. […] w Banku […] kierował względem M.

A. groźby karalne uszkodzenia ciała, które wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, to jest przestępstwa określonego w art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które na podstawie art. 190 § 1 k.k. wymierzona została kara roku pozbawienia wolności.W kasacji obrońca skazanego zarzucił: „obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 2 § 1 ust. 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 1 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 79 § 4 zd. 5 i n. k.p.k., art. 167 zd. 6-7 k.p.k., art. 201 k.p.k., art. 202 § 5 k.p.k. w zw. z opinią biegłych psychiatrów z dnia 29 kwietnia 2014 r. (k. 55-58 akt), art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k., art. 175 § 2 k.p.k., art. 210 k.p.k.”.

W konkluzji skarżący się wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku „i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania, względnie Sądowi Okręgowemu w G.”. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co upoważniało Sąd Najwyższy do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. W skardze nie podano jasno, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 526 § 1 k.p.k., na czym polegały uchybienia Sądu odwoławczego, od którego to wyroku przysługuje stronie skarga kasacyjna.

Z uzasadnienia kasacji wnosić należy, że uchybienia tego Sądu przejawiły się w: odmowie dania wiary zeznaniom świadka S.B. przesłuchanego na rozprawie apelacyjnej, zaaprobowaniu oceny Sądu I instancji odnośnie opinii biegłych psychiatrów, którzy stwierdzili, że oskarżony w chwili czynu miał w pełni zachowaną poczytalność, oraz zaakceptowaniu decyzji tego Sądu o cofnięciu, na podstawie art. 79 § 4 k.p.k. wyznaczenia obrońcy dla oskarżonego. Takie postąpienia Sądu odwoławczego nie były uchybieniami i nie naruszały żadnych ze wskazanych w kasacji przepisów.Sąd Okręgowy wnikliwie i prawidłowo ocenił zeznania świadka S. B..

Sąd wziął pod uwagę, że świadek ten stał w pewnej odległości od oskarżonego i sam spontanicznie przyznał, że nie potrafi przytoczyć słów, których używał oskarżony pod adresem pokrzywdzonej. W tym kontekście Sąd za tendencyjną uznał odpowiedź na pytanie obrońcy – iż S. B. nie słyszał, aby oskarżony wypowiadał groźby (a jedynie przekleństwa). Zasadnie Sąd odwoławczy przyjął, że postawę świadka uznać należy za przejaw chęci obrony oskarżonego (kolegi świadka), stojącej w wyraźnej opozycji do treści stanowczych i konsekwentnych zeznań pozostałych świadków, zwłaszcza pokrzywdzonej.

Skoro zatem depozycje M. A. i innych przesłuchanych pracownic banku trafnie uznane zostały przez Sąd meriti za polegające na prawdzie, to oczywistym jest, iż takiego waloru nie sposób przyznać temu fragmentowi relacji S. B., w którym wykluczył on (choć niezbyt stanowczo) kierowanie przez oskarżonego gróźb wobec pokrzywdzonej (s. 3-4 motywów SO). Nie sposób też nie zauważyć, że pracownicy Banku na co dzień mają do czynienia z „trudnymi” klientami i zapewne przyzwyczajone są do okazywanej im czasami niechęci. Zachowanie skazanego i jego agresja (werbalna i skierowana przeciwko przedmiotom) oraz groźba trwałego oszpecenia w wyrafinowany i okrutny sposób (oblanie kwasem) musiały więc wyjątkowo przestraszyć pokrzywdzoną i zwrócić uwagę świadków, że zdecydowali się na zawiadomienie Policji, a M.

A. i M. G. bały się spełnienia gróźb i same wychodzić z banku. Zeznania świadków, tzn. pracowników banku są spójne, spontaniczne, a także współgrają z treścią zabezpieczonego monitoringu. Nie mieli oni jakiegokolwiek powodu, by bezpodstawnie pomawiać oskarżonego. Świadkowie nie znali przecież jego przeszłości kryminalnej, co oznacza, że wiedzę o tym musieli powziąć z gróźb wypowiadanych przez oskarżonego. Fakt uprzedniej karalności niewątpliwie wzmógł uzasadnioną obawę M. A., że groźby te zostaną spełnione.

Także w toku postępowania mediacyjnego skazany groził nękaniem pokrzywdzonej, w przypadku podtrzymania zeznań (k. 95). Wreszcie to, że oskarżony reaguje impulsywnie, co może być rezultatem uzależnienia od leków, zostało potwierdzone zarówno przez niego samego (k. 33), jak i wynika pośrednio z opinii biegłych psychiatrów (k. 56-58). Uwzględniając powyższe, nie można przyjąć, by ocena wiarygodności zeznań S. B. uchybiała regułom art. 7 k.p.k. Zbędne było także konfrontowanie świadków co do przebiegu zdarzeń tamtego dnia.

Brak jest podstaw do przeprowadzania tej czynności procesowej, gdy nie ma stanowczych, przeciwstawnych zeznań przesłuchiwanych osób.W kontekście jednoznacznych i niebudzących wątpliwości konkluzji biegłych o poczytalności oskarżonego tempore criminis oraz o zdolności do udziału w postępowaniu (k.

58) nie było podstaw do kwestionowania wniosków opinii, jej uzupełnienia ani nie zachodził przypadek tzw. obrony obligatoryjnej. Biegli wydali opinię po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską dotyczącą oskarżonego i mieli wiedzę m. in. na temat jego skłonności do nadużywania leków, używania alkoholu i narkotyków i okoliczności próby samobójczej (k. 57). Zachowania manipulacyjne oskarżonego, na występowanie których zwrócili uwagę biegli i które przywołano w kasacji, to nic innego, jak skłonność oskarżonego do manipulowania otoczeniem celem wywarcia określonego wpływu i osiągnięcia określonych korzyści, co może utrudniać dojście do prawdy materialnej, ale nie zapobiegło jej ustaleniu.Do kwestii tej odniósł się także Sąd Okręgowy, zajmując trafne stanowisko (s. 4-6 uzasadnienia).Wobec jednoznacznych wniosków wynikających z opinii biegłych psychiatrów, że poczytalność oskarżonego zarówno w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i w czasie postępowania nie budzi wątpliwości, Sąd meriti uprawniony był na podstawie art. 79 § 4 k.p.k. do cofnięcia wyznaczenia obrońcy, a o naruszeniu tego przepisu nie mogło być mowy.Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.Skazany, wobec jego aktualnej sytuacji majątkowej, został na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.