Supreme Court quarts lower court sentence for driving under influence due to mandatory vehicle ban omission.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's judgment regarding the sentencing for driving under the influence. The defendant argued that the prosecutor violated the law by failing to impose a mandatory vehicle ban. The court ruled that this omission was a clear violation of mandatory law with a significant impact on the verdict's content.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 42 § 2 k.k.; When a defendant is convicted of a crime under Art. 178a § 4 k.k., the court must impose a mandatory vehicle ban; failure to do so constitutes a clear violation of mandatory law with a significant impact on the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 78/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Michał LaskowskiSSN Andrzej RyńskiProtokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz Śliwy,w sprawie J. B.skazanego z art. 178a § 4 kk i in. kkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 18 lipca 2013 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego,od wyroku Sądu Rejonowego w O.z dnia 6 grudnia 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. (pkt III wyroku) i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O.
UZASADNIENIESąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., uznał J. B. za winnego popełnienia przestępstw: 1)z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 197 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;2) z art. 207 § 1 k.k., i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;3) z art. 178a § 4 k.k., i za to wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;jako karę łączną wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. i art. 73 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 4 lat, oddał oskarżonego w tym okresie pod dozór kuratora; na podstawie art. 71 § 1 k.k. i art. 63 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w liczbie 165 stawek dziennych o wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 20 zł, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5 sierpnia 2011 r. do dnia 13 stycznia 2012 r., uznając jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w liczbie 2 stawek dziennych o wysokości jednej stawki w kwocie 20 zł i uznał grzywnę za wykonaną w liczbie 162 stawek dziennych, nadto nałożył obowiązki z art. 72 § 1 pkt 5 i 7a k.k.Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 27 grudnia 2012 r.Od tego wyroku kasację na niekorzyść skazanego wniósł w dniu 8 marca 2013 r.
Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 42 § 2 k.k. polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego na podstawie przywołanego przepisu obligatoryjnego zakazu prowadzenia pojazdów. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest zasadna.W wypadku skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 4 k.k., obligatoryjne jest orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych lub pojazdów określonego rodzaju na podstawie art. 42 § 2 k.k. Oczywiste jest zatem, że Sąd Rejonowy nie orzekając wobec J.
B., któremu w wyroku przypisano popełnienie czynu z art. 178a § 4 k.k., środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, rażąco naruszył przepis art. 42 § 2 k.k. Wskazane w zarzucie kasacji naruszenie przepisu prawa materialnego miało oczywisty istotny wpływ na treść zapadłego wyroku.Zważywszy, że treść zarzutu, jak też uzasadnienie kasacji, wskazuje w sposób bezsporny, że zakresem zaskarżenia objęte jest li tylko orzeczenie o karze dotyczące przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., przypisanego oskarżonemu w pkt III wyroku, należało uchylić zaskarżony wyrok w tej części i sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.