Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 678/18 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's dismissal of traffic offenses due to incorrect calculation of the statute of limitations period.

Numero d'incarto III KK 678/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the District Court's decision to dismiss the prosecution against a driver for traffic violations. The lower court had incorrectly applied the statute of limitations, concluding that the offenses committed in 2016 were time-barred by August 2018. The Court ruled that the two-year limitation period for criminal liability begins only after the initial one-year period from the offense date has passed, meaning the case remains valid until August 2019. Consequently, the prosecution was not time-barred, and the case was remanded for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 45 § 1 k.w.; The two-year limitation period for criminal liability of an offense commences only after the lapse of the initial one-year period from the date of the offense, extending the total duration to three years if proceedings are initiated within the first year.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations criminal liability traffic offenses procedural dismissal Supreme Court ruling ritiro della querela penale disdetta in periodo di prova chiusura dell'istruzione penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 45 § 1 k.w.
oraz art. 45 § 1 k.w. umorzył postępowanie wobec obwinionego.Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł Prokurator Generalny zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art.
Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.
bezwzględnej przyczyny odwoławczej” uchylił zaskarżone orzeczenie i na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. w zw.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.
z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. oraz art.
Art. 442 § 3 k.p.k.
Sąd odwoławczy będąc związany wyrażonym poglądem prawnym (art. 442 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 109 § 2 k.p.w.
z art. 109 § 2 k.p.w.) rozpozna wniesioną apelację oskarżonego, mając m.in.
art. 104 § 1 pkt 7 k.p
bezwzględnej przyczyny odwoławczej” uchylił zaskarżone orzeczenie i na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.
art. 5 § 1 pkt 4 k.p
z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.
art. 442 § 3 k.p.k
Sąd odwoławczy będąc związany wyrażonym poglądem prawnym (art. 442 § 3 k.p.k.
art. 109 § 2 k.p
z art. 109 § 2 k.p.w.) rozpozna wniesioną apelację oskarżonego, mając m.in.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
SN z 13 grudnia 2018 r., IV KK 490/18
Sąd Najwyższy w tym składzie uznaje za trafne stanowisko przyjęte w wyroku SN z 13 grudnia 2018 r., IV KK 490/18.
SN z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II KK 362/17
IV KK 490/18
Supreme Court quashes lower court's dismissal of traffic offense due to incorrect statute of limitations calculation under new law.
II KK 362/17
Supreme Court quashes lower court verdict for applying old statute of limitations law to a traffic offense case.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 678/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)Protokolant Dagmara Szczepańska-Maciejewska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry ‎w sprawie T. K.‎obwinionego z art. 92 § 2 k.w. i in., ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 8 maja 2019 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego - na niekorzyść. ‎od wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt VI Ka […],‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II W […], uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S. w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II W […], T. K. został uznany winnym popełnienia w dniu 7 sierpnia 2016 r. około godziny 2.40 w miejscowości G., kierując samochodem osobowym marki N. nr rej. […], trzech wykroczeń:z art. 92 § 2 k.w. polegającego na tym, że w celu uniknięcia kontroli drogowej nie zastosował się do sygnałów świetlnych i błyskowych oznakowanego radiowozu nakazującego zatrzymanie pojazdu;z art. 86 § 1 k.w. polegającego na tym, że spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, iż na widok oznakowanego radiowozu policyjnego z włączonymi światłami błyskowymi i sygnałami dźwiękowymi przyspieszył i jadąc prosto środkiem jezdni w w/w pojazd w ostatniej chwili zjechał na pobocze unikając zderzenia pojazdów;z art. 97 k.w. polegającego na tym, że nie dostosował prędkości do warunków drogowych, na łuku drogi w lewo stracił panowanie nad pojazdem, zjechał na lewe pobocze drogi, gdzie uderzył w ogrodzenie, a następnie porzucając pojazd uciekł z miejsca zdarzenia.Za tak przypisane wykroczenia Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę grzywny 2000 zł, a także środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów samochodowych o masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony na okres 10 miesięcy.Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2018 r.

Sąd Okręgowy w S., sygn. akt VI Ka […], stwierdzając „wystąpienie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej” uchylił zaskarżone orzeczenie i na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. oraz art. 45 § 1 k.w. umorzył postępowanie wobec obwinionego.Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł Prokurator Generalny zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 45 § 1 k.w., polegające „na błędnym jego zastosowaniu, a mianowicie w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. i przyjęciu, że karalność zarzucanych obwinionemu T.

K. wykroczeń, których miał się dopuścić w dniu 7 sierpnia 2016 r., ustała z upływem 2 lat od ich popełnienia, to jest z dniem 6 sierpnia 2018 r., co doprowadziło do niezasadnego umorzenia wobec niego - na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. oraz art. 45 § 1 k.w. - postępowania sądowego w sytuacji, gdy obowiązujący w chwili orzekania przepis art. 45 § 1 k.w. stanowił, że karalność wykroczenia ustaje w przypadku wszczęcia postępowania w okresie roku od jego popełnienia - z upływem 2 lat od zakończenia rocznego okresu liczonego od czasu jego popełnienia, czyli w niniejszej sprawie z dniem 6 sierpnia 2019 r.”Podnosząc ten zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w S. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna.

Na uwzględnienie zasługuje podniesiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia art. 45 § 1 k.w., poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie obwinionego zastosowanie znajduje wskazany przepis w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., podczas gdy mający zastosowanie do sytuacji obwinionego i obowiązujący w chwili orzekania art. 45 § 1 k.w. nie pozwalał na przyjęcie wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności wykroczenia.Przypomnieć należy, że Sąd odwoławczy w wyroku wydanym 21 sierpnia 2018 r. przyjął, co wynika z enigmatycznego w swej treści uzasadnienia wyroku, że karalność zarzucanych obwinionemu T.

K. wykroczeń, których miał się dopuścić w dniu 7 sierpnia 2016 r., ustała z upływem 2 lat od ich popełnienia, to jest z dniem 6 sierpnia 2018 r. Zastosował w sprawie art. 45 § 1 k.w. w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia czynu, zgodnie z którym „Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.” Doprowadziło to do umorzenia wobec obwinionego – na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. oraz art. 45 § 1 k.w.

– postępowania sądowego.Tymczasem ustawą z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 17 maja 2017 r., poz. 966; dalej: ustawa nowelizująca), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. dokonano nowelizacji art. 45 § 1 k.w., wydłużającej okres przedawnienia karalności wykroczenia, w razie wszczęcia postępowania przeciwko jego sprawcy przed upływem roku od popełnienia czynu. Wprawdzie czyny przypisane obwinionemu popełnione zostały 7 sierpnia 2016 r., tj. przed wejściem w życie wskazanej zmiany przepisu art. 45 § 1 k.w., jednak zgodnie z art. 6 ustawy nowelizującej do czynów popełnionych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy o przedawnieniu zawarte w tejże ustawie, a zatem art. 45 § 1 k.w. w brzmieniu obowiązującym po 31 maja 2017 r., chyba że termin przedawnienia już upłynął.

Jednak, ponieważ postępowanie w tej sprawie wszczęto 7 października 2016 r., tj. przed upływem roku od popełnienia wykroczeń to dwuletni termin karalności tych wykroczeń, liczony zgodnie z brzmieniem art. 45 § 1 k.w. obowiązującym do 31 maja 2017 r., nie upłynął do chwili wejścia w życie wskazanej wyżej ustawy nowelizującej, tj. w dniu 1 czerwca 2017 r. Zatem kwestia przedawnienia karalności winna być w niniejszej sprawie oceniana w oparciu o art. 45 § 1 k.w. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Sąd odwoławczy, a nie w jego brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., jak przyjął to Sąd Okręgowy w S..Zgodnie z art. 45 § 1 k.w., w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez Sąd odwoławczy i mającym ze wskazanych wyżej powodów zastosowanie do rozpoznawanej sprawy „Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.”Przypisane obwinionemu wykroczenia popełnione zostały 7 sierpnia 2016 r., a postępowanie w ich sprawie wszczęte zostało 7 października 2016 r. (sprawa II W […], k.12), tj. przed upływem roku od daty jego popełnienia.

Dwuletni okres przedawnienia karalności wykroczenia, o którym mowa w art. 45 § 1 k.w. musi być zatem liczony od daty 7 sierpnia 2017 r., tj. okresu roku od popełnienia wykroczenia. Tym samym w zakresie sposobu liczenia terminu przedawnienia na gruncie art. 45 § 1 k.w. Sąd Najwyższy w tym składzie uznaje za trafne stanowisko przyjęte w wyroku SN z 13 grudnia 2018 r., IV KK 490/18. W wyroku tym uznano, że w przypadku wszczęcia postępowania przed upływem roku od daty popełnienia wykroczenia, dwuletni termin rozpoczyna swój bieg dopiero z chwilą zakończenia podstawowego rocznego terminu przedawnienia, do którego odnosi się użyte dwukrotnie w tym przepisie określenie „okres”.

Za przyjęciem takiego rozumienia treści art. 45 § 1 k.w., w obecnym brzmieniu, przemawia zarówno literalne brzmienie tego przepisu jak i to, iż regulacja ta staje się analogiczna do rozwiązań w zakresie terminów przedawnienia karalności funkcjonujących w Kodeksie karnym i Kodeksie karnym skarbowym. Tym samym Sąd Najwyższy w tym składzie, orzekł odmiennie niż w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II KK 362/17 (LEX nr 2487630), w który wskazano, że termin dwuletni powinien być liczony od daty wszczęcia postępowania.W szczególności zauważyć należy, że wszczęcie postępowania w sprawie nie stanowi „okresu”, jako że jest zdarzeniem jednorazowym z określoną data dzienną.

Jest ono jednak istotne dla liczenia biegu podstawowego rocznego okresu między popełnieniem wykroczenia, a wszczęciem postępowania. Z jego upływem i w razie braku wszczęcia postępowania karalność wykroczenia ustaje. Jeżeli jednak w owym rocznym okresie dojdzie do wszczęcia postępowania, to karalność wykroczenia zostaje przedłużona i ustaje dopiero z upływem 2 lat od zakończenia pierwotnego okresu rocznego, liczonego od popełnienia wykroczenia. Tym samym w przepisie art. 45 § 1 k.w. wskazano w istocie dwa samoistne dla przedawnienia karalności wykroczenia okresy.

Pierwszy, to liczony od daty wykroczenia do wszczęcia postępowania podstawowy termin roczny, w razie przekroczenia którego karalność wykroczenia ustaje. Drugi, to okres mający zastosowanie wobec wszczęcia postępowania w okresie roku od popełnienia wykroczenia. W tym ostatnim przypadku karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia pierwszego – rocznego okresu, a więc wynosi w istocie 3 lata od popełnienia wykroczenia.W świetle powyższego, wobec spełnienia warunku wszczęcia postępowania o wykroczenia wobec obwinionego T.

K. przed upływem roku od daty jego popełnienia, przedawnienie karalności przypisanych obwinionemu wykroczeń popełnionych 7 sierpnia 2016 r. nastąpić powinno zatem dopiero po upływie trzech lat od tej daty, tj. w dniu 7 sierpnia 2019 r.Z tych względów, stwierdzając rażące naruszenie przepisu art. 45 § 1 k.w., która to obraza miała oczywisty wpływ na treść wyroku, zaskarżony wyrok należało uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd odwoławczy będąc związany wyrażonym poglądem prawnym (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.) rozpozna wniesioną apelację oskarżonego, mając m.in. na względzie treść przepisu art. 45 § 2 k.w.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.