Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 639/18 Generato dall'IA

Supreme Court quashes cassation ruling for distinct gambling acts violating res judicata requirements.

Numero d'incarto III KK 639/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's decision to dismiss the criminal proceedings against the defendant. The lower court had dismissed the case because the defendant was already convicted for similar gambling activities in other locations. The Supreme Court ruled that these prior convictions did not constitute the same act due to differences in location and specific circumstances. Consequently, the case was remanded to the District Court for a new trial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 107 § 1 k.k.s.; Art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.; A prior conviction for a continuous offense in a different location does not establish the identity of acts required for res judicata, allowing the criminal proceedings to continue.

Parole chiave

Generato dall'IA
res judicata identity of acts continuous offense gambling activities criminal proceedings remand for retrial distinct locations reato continuato

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 107 § 1 k.k.s.
‎oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw.
Art. 9 § 3 k.k.s.
z art. 9 § 3 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 21 sierpnia 2019 r.,‎kasacji wniesionych przez Prokuratora Rejonowego w E.
Art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k.
i na podstawie art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. umorzył postępowanie karne dotyczące M.
Art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.
jest art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k., albowiem pierwszy z nich określa jedynie tzw.
Art. 436 k.p.k.
należało uchylić w zaskarżonej części i w tym zakresie sprawę przekazać do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Rozpoznanie wskazanego wyżej zarzutu było wystarczające do wydania orzeczenia (art. 436 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k.), zatem Sąd Najwyższy uznał, że rozpoznanie pozostałych zarzutów byłoby bezprzedmiotowe.
Art. 442 § 3 k.p.k.
bezwzględną przesłankę procesową, a nie właściwą formę rozstrzygnięcia.Sąd odwoławczy będąc związany wyrażonym poglądem prawnym (art. 442 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
w związku z art. 113 § 1 k.k.s. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała ujemna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, gdyż oskarżony M.
Art. 44 § 6 k.k.s.
na względzie treść przepisu art. 44 § 6 k.k.s.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
art. 107 § 1 k.k
‎oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 639/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)Protokolant Patrycja Kotlarska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Kozłowskiej,‎w sprawie M. W. ‎oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 21 sierpnia 2019 r.,‎kasacji wniesionych przez Prokuratora Rejonowego w E. i Naczelnika (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O. - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w E. ‎z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VI Ka (…),‎uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w E. ‎z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II K (…) i umarzającego postępowanie wobec M. W. uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt I) i sprawę M. W. przekazuje Sądowi Okręgowemu w E. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w E., wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II K (…), uznał m.in. M. W. winnym przestępstwa skarbowego z art. 107 § k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., polegającego na tym, że w okresie od 1 marca 2014 roku do 27 listopada 2014 roku w lokalu „G." mieszczącym się w P. w E. będąc prezesem H. Sp. z o.o. w W. i T. Sp. z o.o. w W. zajmując się sprawami gospodarczymi w/w spółek prowadził działalność w zakresie urządzania gier hazardowych w ten sposób, że zawierając umowy dzierżawy powierzchni lokalu „G." w P. w E. ze S. H. eksploatował automaty do gier A. nr (…)1 i A. nr (…)2 będące w dyspozycji T.

Sp. z o.o. w W. i automaty do gry: A. nr (…)3, A. nr (…)4, A. nr (…)5, J. nr (…)6 będące w dyspozycji H. Sp. z o.o. w W. bez wymaganej koncesji i zezwolenia na prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach, a także bez uprzedniego zarejestrowania automatów przez naczelnika urzędu celnego oraz poza kasynem gry i bez umieszczenia w widoczny sposób przed wejściem do lokalu informacji o zakazie uczestniczenia w grach osób, które nie ukończyły 18 roku życia, działając tym wbrew przepisom art. 6 ust. 1 i 4, art. 23a ust. 1 , art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.

U. nr 201 z 2009 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.), czyn ten zakwalifikował z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 240 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych.Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego Sąd Okręgowy w E., wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VI Ka (…), uchylił wyrok Sądu Rejonowego w E. w zakresie dotyczącym oskarżonego M. W. i na podstawie art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. umorzył postępowanie karne dotyczące M. W., uznając, że z uwagi na prawomocne skazania M.

W. wyrokami:1.Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), którym przypisano oskarżonemu czyn ciągły z art.10711 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełniony w okresie od 19 sierpnia 2013 r. do 4 listopada 2015 r.;2.Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II K (…), na mocy którego przypisano oskarżonemu czyn ciągły z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełniony w okresie od 1 listopada 2014 r. do 21 lipca 2015 r.;3.Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt II K (…), którym przypisano oskarżonemu popełnienie czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełniony w okresie od 06 września 2014 r. do 26 maja 2015 r., doszło do spełnienia przesłanek z art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k., co wykluczało dalsze prowadzenie sprawy i nakazywało postępowanie karne umorzyć.Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasacje wnieśli Prokurator Rejonowy w E. i Naczelnik (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O..

Prokurator w kasacji zarzucił:1.„Rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała ujemna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, gdyż oskarżony M. W. został wcześniej prawomocnie skazany za czyn, będący elementem czynu ciągłego przypisanego mu prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w K. z dnia 03 kwietnia 2017r., sygn. akt II K (…), Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 grudnia 2016r., sygn. akt I K (…) oraz Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 września 2017r., sygn. akt II K (…) , w sytuacji gdy oskarżony nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s. z uwagi na przyjęcie tego samego zamiaru, lecz z uwagi na przyjęcie wykorzystania takiej samej sposobności, a tym samym nie było przeszkody prawnej do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego, za czyn zarzucany mu w akcie oskarżenia;2.Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s., polegające na uznaniu, iż art. 6 § 2 k.k.s. obejmuje swą treścią normatywną i znajduje zastosowanie do przestępstw trwałych - wieloczynowych, do których należą czyny zabronione spenalizowane w art. 107 § 1 k.k.s.”Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec M.

W. i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w E. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Naczelnik (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O. zarzucił w kasacji:1.„rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała ujemna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, gdyż oskarżony M. W. został wcześniej prawomocnie skazany za czyn, będący elementem czynu ciągłego przypisanego mu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt.

II K (…), prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt. II K (…), w sytuacji, gdy oskarżony nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s., a tym samym nie było prawnej przeszkody do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego, za czyny zarzucane mu w akcie oskarżenia,2.rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s. polegające na uznaniu, iż art. 6 § 2 k.k.s. obejmuje swą treścią normatywną i znajduje zastosowanie do przestępstw trwałych wieloczynowych, do których należą czyny zabronione spenalizowane w art. 107 § 1 k.k.s.,3.rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 632 pkt 2 i art. 634 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała podstawa do obciążenia kosztami procesu za postępowanie odwoławcze Skarbu Państwa w pkt III sentencji wyroku sądu odwoławczego, w sytuacji, gdy oskarżony M.

W. nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s., a tym samym nie było prawnej przeszkody do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego za czyny zarzucane mu w akcie oskarżenia i skutkiem czego nie było podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s.”Podnosząc powyższe zarzuty, Naczelnik (…) Urzędu Celno - Skarbowego w O. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt.

I oraz w pkt III i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w E. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w O. wniósł o uznanie jej za zasadną.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacje okazały się zasadne.Orzekający w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w E. dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k., błędnie przyjmując zaistnienie w niniejszej sprawie przeszkody procesowej w postaci przesłanki powagi rzeczy osądzonej, w oparciu o którą doszło do uchylenia wyroku Sądu I instancji w zakresie zarzutów stawianych M.

W. i do umorzenia postępowania karnego w tym zakresie.Podstawą poglądu prawnego Sądu odwoławczego było ustalenie, że M. W. został przed wydaniem zaskarżonego w niniejszym postępowaniu wyroku Sądu Rejonowego w E. z 11 października 2017 r., skazany prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II K (…)) za czyny popełnione od 19 sierpnia 2013 r. do 4 listopada 2015 r.; Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 grudnia 2016 r. (sygn. akt II K (...)) za czyny popełnione od 1 listopada 2014 r. do 21 lipca 2015 r. oraz Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 września 2017 r. (sygn. akt II K (…)) za czyny popełnione od 6 września 2014 r. do 26 maja 2015 r., a w każdym z nich za przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., a zatem czyn przypisany oskarżonemu, popełniony w okresie od 1 marca 2014 r. do 27 listopada 2014 r., stanowi element czynów prawomocnie już osądzonych wskazanymi wyżej wyrokami.Sąd odwoławczy nietrafnie przy tym przyjął, że zachowanie oskarżonego w rozpoznawanej sprawie stanowiło fragment czynów ciągłych przypisanych mu wcześniejszymi prawomocnymi orzeczeniami, albowiem oskarżony dopuścił się ich działając przy wykorzystaniu „podobnego modus operandi, skoro na podstawie umów o najem lokali udostępniał automaty do gier”, sam organizował automaty oraz zdeterminowany był osiągnięciem tego samego celu, a zatem działał z wykorzystaniem podobnych sposobności i okoliczności, w ramach prowadzonej tej samej działalności.

W ocenie Sądu odwoławczego nie miało znaczenia inne miejsce popełnienia czynów, jak też urządzanie gier na różnych automatach, albowiem ujawniało ono jedynie pojawiający się sukcesywnie u oskarżonego zamiar, przy wykorzystaniu analogicznych uwarunkowań popełniania przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. „na raty”.Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd Najwyższy nie podzielił powyższego stanowiska uznając, że przypisane oskarżonemu w wyroku Sądu I instancji zachowanie, mające miejsce w okresie od 11 października 2014 r. do 27 listopada 2014 r. w lokalu „G." mieszczącym się w P. w E. nie stanowi zachowania normatywnie tożsamego z czynami, za które skazano go w wyrokami:

Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II K (…)), Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 grudnia 2016 r. (sygn. akt II K (…)) oraz Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 września 2017 r. (sygn. akt II K (…)), a zatem nie stanowi od strony normatywnej elementu osądzonego już czynu ciągłego.Sąd Najwyższy, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela zapatrywanie prawne wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z 19 września 2018 r., sygn. akt V KK 415/18, zgodnie z którym „skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5 u.g.h.), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc.

Uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s., popełnione w innym miejscu, w warunkach czynu ciągłego (art. 6 § 2 k.k.s.), w którym czas jego popełnienia obejmuje czasokres popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s., co do którego toczy się jeszcze postępowanie karno-skarbowe, nie stanowi w tym późniejszym procesie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem nie jest spełniony warunek tożsamości czynów.” W konsekwencji Sąd Najwyższy uznaje, że objęty niniejszym postępowaniem czyn popełniony przez M.

W. w okresie od 1 marca 2014 roku do 27 listopada 2014 roku w lokalu „G." mieszczącym się w P. w E. będąc prezesem H. Sp. z o.o. w W. i T. Sp. z o.o. w W., polegający na tym, że zajmując się sprawami gospodarczymi w/w spółek prowadził działalność w zakresie urządzania gier hazardowych w ten sposób, że zawierając umowy dzierżawy powierzchni lokalu „G." w P. w E. ze S. H. eksploatował automaty do gier A. nr (…)1 i A. nr (…)2 będące w dyspozycji T. Sp. z o.o. w W. i automaty do gry: A. nr (…)3, A. nr (…)4, A. nr (…)5, J. nr (…)6 będące w dyspozycji H.

Sp. z o.o. w W. bez wymaganej koncesji i zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, a także bez uprzedniego zarejestrowania automatów przez naczelnika urzędu celnego oraz poza kasynem gry i bez umieszczenia w widoczny sposób przed wejściem do lokalu informacji o zakazie uczestniczenia w grach osób, które nie ukończyły 18 roku życia, działając tym wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, nie jest tożsamy z czynami za które odpowiedzialność przypisano oskarżonemu wskazanymi wyżej wyrokami Sądu Rejonowego w K., Sądu Rejonowego w B. oraz Sądu Rejonowego w B..

Niewątpliwie skazania te dotyczą innych czynów i nie mamy w ich przypadku do czynienia z „idem” jako warunkiem przyjęcia tożsamości czynu, a w konsekwencji z wystąpieniem bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k.Stwierdzając zatem rażące naruszenie przepisu 439 § 1 pkt. 8 i art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., która to obraza miała oczywisty wpływ na treść wyroku, wyrok Sądu Okręgowego w E. należało uchylić w zaskarżonej części i w tym zakresie sprawę przekazać do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Rozpoznanie wskazanego wyżej zarzutu było wystarczające do wydania orzeczenia (art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.), zatem Sąd Najwyższy uznał, że rozpoznanie pozostałych zarzutów byłoby bezprzedmiotowe.

Na marginesie należy jedynie wskazać, w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia, że prawidłową podstawą umorzenia postępowania karnego w przypadku wystąpienia przesłanki z art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. jest art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k., albowiem pierwszy z nich określa jedynie tzw. bezwzględną przesłankę procesową, a nie właściwą formę rozstrzygnięcia.Sąd odwoławczy będąc związany wyrażonym poglądem prawnym (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.) rozpozna wniesioną apelację oskarżonego, mając m.in. na względzie treść przepisu art. 44 § 6 k.k.s.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. l.n