Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 636/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes joint sentence due to non-enforceability of one penalty under Art. 85 § 2 of Criminal Code.

Numero d'incarto III KK 636/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's joint sentence and terminated the proceedings because one of the combined penalties was no longer enforceable. The defendant had previously served sentences for crimes under the Criminal Code, but the execution of a specific restriction of freedom penalty was discontinued due to poor health. The court ruled that Article 85 § 2 of the Criminal Code requires penalties to be executable at the time of imposing the joint sentence, rendering the original decision legally invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 85 § 2 k.k.; A joint sentence cannot be imposed if one of the combined penalties is not executable at the time of the decision, as executability is a prerequisite for the validity of the joint sentencing procedure.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint sentence Criminal Code non-enforceability execution of penalty procedural invalidity formazione di una pena complessiva precedenti penali rilevanti doppia punibilità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 85 § 2 k.k.
Zgodnie z art. 85 § 2 k.k. w ówczesnym brzmieniu „podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art.
art. 63 § 1 k.k.
Na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zaliczono okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci zatrzymania od dnia 4 maja 2016 r.
art. 15 § 1 k.k.w.
akt II K 253/16) zostało na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. umorzone postanowieniem referendarza Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn.
art. 535 § 5 k.p.k.
art. 632 k.p.k.
Należało zatem nie tylko uchylić zaskarżony wyrok, ale również umorzyć postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego.O kosztach orzeczono na podstawie art. 632 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.
art. 535 § 5 k.p.k
art. 191 § 1 k.k
akt II K 1558/15, za przestępstwa z art. 191 § 1 k.k.
art. 157 § 2 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 46 § 1 k.k
na karę miesiąca pozbawienia wolności i karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, w którym ponadto na podstawie art. 46 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt IV KK 653/19
wyrok SN z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt IV KK 653/19).Tymczasem w niniejszej sprawie jedna z kar podlegających łączeniu nie była wykonalna w dniu wydania zaskarżonego wyroku łącznego.
IV KK 653/19
Supreme Court quashes joint verdict and dismisses proceedings due to death of defendant and non-enforceable sentences.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 636/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)‎SSN Jacek BłaszczykProtokolant Katarzyna Gajewska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie T. T., w przedmiocie wydania wyroku łącznego, kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II K 3/18, 1. uchyla zaskarżony wyrok łączny i umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego;

2. obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania w sprawie.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Dąbrowie Tarnowskiej wydał wobec T. T. w dniu 11 października 2018 r., sygn. akt II K 3/18, wyrok łączny. Przyjmując, że był on skazany prawomocnymi wyrokami:1.Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 1558/15, za przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnione w dniu 18 lipca 2015 r. na karę miesiąca pozbawienia wolności i karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, w którym ponadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec skazanego środek kompensacyjny w postaci częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej M.

T. kwoty 500 złotych. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt XI Ko 5302/06, zarządzono wobec skazanego wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności w wymiarze 90 dni w miejsce kary 6 miesięcy ograniczenia wolności. Karę miesiąca pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem II K 1558/15 skazany odbył w całości od 1 października 2016 r. do 31 października 2016 r. (pkt 14 części wstępnej wyroku łącznego);2.Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II K 253/16, za przestępstwa z art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione w okresie od 23 lutego 2016 r. do 23 kwietnia 2016 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym.

Na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zaliczono okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci zatrzymania od dnia 4 maja 2016 r. godz. 13.05 do dnia 6 maja 2016 r. godz. 8.45. Orzeczoną wyrokiem w sprawie o sygn. II K 253/16 karę 3 miesięcy pozbawienia wolności skazany odbył w całości w dniu 8 listopada 2017 r. (pkt 15 części wstępnej wyroku łącznego),oraz innymi wyrokami szczegółowo opisanymi w komparycji wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II K 3/18 (pkt. 1-13), orzekł:I. na mocy art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 85a k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. biorąc za podstawę:- karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 1558/15,- karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II K 253/16,wymierzył skazanemu T.

T. karę łączną 11 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym;II.na mocy art. 576 § 1 k.p.k. pozostawił pozostałe orzeczenia wyroków podlegających połączeniu do odrębnego wykonania;III.na mocy art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego w zakresie wyroków nieobjętych wyrokiem łącznym.Powyższy wyrok łączny nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 19 października 2018 r.Kasację od tego wyroku łącznego wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w całości na korzyść skazanego T.

T., zarzucając:„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 85 § 2 k.k. w brzmieniu obwiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r., polegające na połączeniu kar jednostkowych orzeczonych: przez Sąd Rejonowy w Tarnowie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 1558/15, w wymiarze 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, oraz przez Sąd Rejonowy w Dąbrowie Tarnowskiej wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II K 253/16, w wymiarze 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym i orzeczeniu kary łącznej 11 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym, mimo że kara 10 miesięcy ograniczenia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej w sprawie o sygn. akt II K 253/16 nie podlegała wykonaniu, ponieważ postępowanie wykonawcze w zakresie jej wykonania zostało umorzone postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt XI Ko 1795/18, co skutkowało brakiem warunków do jej połączenia i wydania wyroku łącznego”.Stawiając powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego niniejszą kasacją wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej i umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.Trafny jest postawiony przez skarżącego zarzut rażącego naruszenia art. 85 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Po pierwsze, w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Dąbrowie Tarnowskiej wydając wyrok łączny zasadnie stosował przepisy Rozdziału IX Kodeksu karnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2015 r. poz. 396). Zgodnie z art. 85 § 2 k.k. w ówczesnym brzmieniu „podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa o których mowa w § 1”.Kwestią istotną w kontekście postawionego przez skarżącego zarzutu jest odpowiednie rozumienie sformułowania „podlegające wykonaniu” zawarte w przytoczonym przepisie Kodeksu karnego. W literaturze podnosi się, że „nie może stanowić podstawy wymiaru kary łącznej kara, która nie podlega wykonaniu w momencie rozważania kwestii wymiaru kary łącznej, a więc taka, która nie podlega wykonaniu z tego powodu, że została już w całości wykonana lub nie została wykonana w całości, lecz zaktualizowały się przesłanki wykluczające jej wykonanie” (zob.

P. Kardas, w: W. Wróbel (red.), Nowelizacja prawa karnego 2015 r. Komentarz, Kraków 2015, s. 494). Możliwość orzeczenia kary łącznej warunkowana jest zatem wykonalnością – w całości lub w części – kar podlegających łączeniu na dzień orzekania kary łącznej, w sposób określony dla danej kary w Kodeksie karnym wykonawczym (zob. np. wyrok SN z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt IV KK 653/19).Tymczasem w niniejszej sprawie jedna z kar podlegających łączeniu nie była wykonalna w dniu wydania zaskarżonego wyroku łącznego.

Należy odnotować, że w tym orzeczeniu Sąd Rejonowy w Dąbrowie Tarnowskiej połączył karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 1558/15, oraz karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II K 253/16.

Rzecz jednak w tym, że postępowanie wykonawcze co do drugiej ze wskazanych kar (tj. kary wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II K 253/16) zostało na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. umorzone postanowieniem referendarza Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt XI Ko 1795/18, ze względu na zły stan zdrowia skazanego, który uniemożliwiał mu wykonanie orzeczonej kary (zob. akta sprawy XI Wo1 124/2017). Wykonanie kary w tym przypadku było więc wykluczone.Skoro zatem jedna z łączonych w wyroku łącznym kara nie podlegała już wykonaniu, to wydanie wyroku łącznego w niniejszej sprawie nie było dopuszczalne.

Tym samym słusznie wskazuje się w zarzucie kasacji, że zaskarżony wyrok rażąco naruszył prawo materialnego, tj. poprzednio obowiązujący art. 85 § 2 k.k. Należało zatem nie tylko uchylić zaskarżony wyrok, ale również umorzyć postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego.O kosztach orzeczono na podstawie art. 632 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.