Supreme Court quashes lower court verdict for imposing freedom restriction on offense punishable only by fine.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's verdict and remanded the case for retrial. The defendant was convicted of two offenses punishable only by fines, yet the court imposed a restriction on personal freedom. The General Prosecutor argued this violated the principle of legality because the specific offense and the combined penalty clause did not authorize such a sanction.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 94 § 1 k.w.; Art. 9 § 2 k.w.; Art. 63 § 2, § 5 k.p.w.; Art. 58 § 1 k.p.w.; Art. 111 k.p.w.; Art. 110 k.p.w. – A court must not impose a penalty not provided for by the specific offense or the combined penalty clause, and such an error constitutes a flagrant violation affecting the verdict's substance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 608/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Przemysław KalinowskiSSN Andrzej StępkaProtokolant Łukasz Biernacki w sprawie J.D., skazanego z art. 94 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 15 lutego 2018r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 6 grudnia 2016r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 6 grudnia 2016 r., wydanym na posiedzeniu w trybie art. 63 § 1 k.w., J. D. został uznany za winnego popełnienia w dniach 7 oraz 14 października 2016 r. dwóch czynów wyczerpujących znamiona wykroczeń z art. 94 § 1 k.w. i na podstawie tego przepisu oraz art. 9 § 2 k.w. wymierzono mu karę miesiąca ograniczenia wolności; nadto na podstawie art. 94 § 3 k.w. orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku i rozstrzygnięto w przedmiocie kosztów sądowych. Orzeczenie powyższe, wobec niezaskarżenia go przez żadną ze stron, uprawomocniło się dnia 28 grudnia 2016 r.
Prawomocny wyrok został zaskarżony kasacją złożoną w trybie art. 110 k.p.w., na korzyść ukaranego, przez Prokuratora Generalnego. Podniósł on zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, tj. art. 63 § 2 i § 5 w zw. z art. 58 § 1, polegającego na uwzględnieniu przez Sąd wadliwego wniosku oskarżyciela publicznego o wydanie na posiedzeniu wyroku, na mocy którego J. D. został ukarany i orzeczono wobec niego za popełnienie dwóch wykroczeń z art. 94 § 1 k.w. uzgodnionej uprzednio kary, w następstwie czego doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w., polegającego na wymierzeniu na podstawie tych przepisów kary, której one nie przewidują, tj. kary ograniczenia wolności.
W konsekwencji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja była oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.Oczywistym jest, że w sytuacji, w której wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. zagrożone jest wyłącznie karą grzywny i sankcja tego przepisu nie przewiduje kary ograniczenia wolności, a taka została ukaranemu w niniejszej sprawie wymierzona, doszło do naruszenia przepisów prawa o wykroczeniach w sposób rażący i mający istotny wpływ na treść orzeczenia w rozumieniu art. 111 k.p.w.
Ukaranemu przypisano popełnienie dwóch wykroczeń stypizowanych w art. 94 § 1 k.w., a zatem w sprawie znajdował zastosowanie również art. 9 § 2 k.w., który uprawniał do wymierzenia „łącznie kary w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę”. Rzecz jasna, także ten przepis nie uprawniał do wymierzenia kary ograniczenia wolności. Zasadnie podniósł skarżący, że powyższe uchybienie było konsekwencją procedowania przez Sąd Rejonowy w C. w sposób naruszający reguły określone w art. 63 k.p.w., wynikający z nienależytej realizacji obowiązku rzetelnego zbadania sprawy zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym.
Następstwem tego było uwzględnienie błędnego wniosku złożonego w trybie art. 58 § 1 k.p.w. i powielenie jego nieprawidłowości co do proponowanej w ramach zawartego z obwinionym porozumienia kary. Nie budziła zatem wątpliwości rażąca i mająca oczywisty wpływ na treść orzeczenia jego wadliwość, która implikowała konieczność uwzględnienia wniosku kasacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, które powinno być przeprowadzone w sposób czyniący zadość określonym ustawowo standardom prawa materialnego i procesowego. kc