Supreme Court quashes appeal judgment for failure to recognize statute of limitations extinguishing prior convictions affecting charge qualification.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appeal judgment and remanded the case for retrial because the lower court failed to recognize the statute of limitations. The defendant argued that prior convictions used to justify a specific charge qualification had expired due to the passage of ten years. The court ruled that the expiration date for the statute of limitations should be calculated from the date of conditional release, not the end of the probation period, meaning the convictions were already extinguished at the time of the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 82 § 1 k.k.; Art. 107 § 1 k.k.; Art. 108 k.k.: The statute of limitations for the extinction of a conviction begins to run from the date of conditional release, not the end of the probation period; failure to apply this rule when it affects charge qualification constitutes a ground for cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 550/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)SSN Jerzy GrubbaSSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant Małgorzata Sobieszczańska w sprawie K. B., skazanego z art. 178a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 stycznia 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionej obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt V Ka 276/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kołobrzegu z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt II K 769/21, 1) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;
2) nakazuje zwrot K. B. uiszczonej opłaty kasacyjnej.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Kołobrzegu z dnia 15 lutego 2022 r. (sygn. akt II KK 769/21) K. B. został uznany winnym czynu z art. 178 § 4 k.k., za który wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 28 czerwca 2022 r. (sygn. akt V Ka 276/22). Od powyższego prawomocnego rozstrzygnięcia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając temu wyrokowi „rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:
1) art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., polegające na braku uwzględnienia przez Sąd Okręgowy poza granicami apelacji i podniesionymi w zwykłym środku odwoławczym zarzutami, faktu niesprawiedliwości poddanego kontroli apelacyjnej orzeczenia wobec treści przepisu art. 82 § 1 k.k. w zw. z art. 107 § 1 k.k. i art. 108 k.k. i upływem w dniu 29 marca 2022 roku tj. po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji okresu dziesięciu lat pozwalającego na przyjęcie zatarcia skazania wobec oskarżonego, co doprowadziło do braku zmiany kwalifikacji prawnej czynu z przepisu art. 178a § 4 k.k. na art. 178a § 1 k.k., a tym samym utrzymania mocy orzeczenia rażąco niesprawiedliwego;
2) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 i 2 k.p.k., polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej na skutek braku należytego rozważania zarzutów stawianych w apelacji co do dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej kwalifikacji prawnej czynu, braku zgodnego z przepisem art. 424 § 1 i 2 k.p.k. sporządzenia uzasadnienia wyroku, a także faktu wystąpienia zatarcia skazania wobec oskarżonego na skutek upływu lat dziesięciu od wykonania ostatniej z kar;
3) rażące naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 82 § 1 k.k. w zw. z art. 107 § 1 k.k. i art. 108 k.k. poprzez niezastosowanie w procesie wyrokowania treści pierwszego z nich, co skutkowało przyjęciem, że bieg terminu do zatarcia skazania rozpoczął się w dniu 2 kwietnia 2015 roku, a tym samym na dzień orzekania przez Sąd okręgowy nie doszło do zatarcia skazań wobec oskarżonego.” Skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu. Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej uwzględnienie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazałą się zasadna. Racje ma skarżący, że w czasie rozpoznawania apelacji przez Sąd odwoławczy skazanie będące podstawą przyjęcia kwalifikacji z § 4 art. 178a k.k. uległo zatarciu. Wobec tego błędnie Sąd ten nie dokonał zmiany w wyroku skazującym. Podstawą dla przyjęcia tej kwalifikacji przez Sąd I instancji był fakt niezatartych wciąż skazań za czyny z art. 178 § 1 k.k. w sprawach przed Sądem Rejonowym w Słubicach pod sygnaturami VI K 318/04 oraz VI K 251/09. Zatarcie tych wyroków zależne było od zatarcia wyroku z dnia 21 maja 2010 r. w sprawie pod sygn.
II K 194/10. W tej sprawie udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary z dniem 29 marca 2012 r. Okres próby, jak wynika z akt upłynął bez konieczności cofnięcia tego środka probacyjnego. Zatem na podstawie art. 82 § 1 k.k. uznać należało, że do wykonania kary doszło z dniem wydania postanowienia o warunkowym zwolnienieniu. Zatem odmiennie niż to uczynił Sąd odwoławczy, należało uznać tę datę (a nie datę zakończenia okresu próby tj. 2 kwietnia 2015 r.) jako moment oceny początku upływu okresu dla zatarcia skazania.
Wobec tego w istocie na moment orzekania w postępowaniu apelacyjnym, to ostatnie prawomocne skazanie wobec skazanego uległo już zatarciu, konsekwentnie powodując zatarcie pozostałych skazań, które wpływały na przyjęcie kwalifikacji z art. 178a § 4 k.k. W tym stanie rzeczy należało zatem orzec jak w sentencji. Sąd odwoławczy w ponownym postępowaniu uwzględni fakt zatarcia skazania.