Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 55/17 Generato dall'IA

Supreme Court quashes sentence for violating procedural agreement and statutory limits on combined prison terms.

Numero d'incarto III KK 55/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's judgment regarding the sentencing and combined prison term for the defendant. The defendant had requested a specific sentence based on a procedural agreement, but the court imposed a combined term lower than the highest individual sentence, violating statutory limits. Consequently, the court remanded the case for a new sentencing decision that complies with the law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 387 § 2 k.p.k.; Art. 86 § 1 k.k.: A violation of a procedural agreement regarding the sentence constitutes a significant breach of the law, and a combined prison term lower than the highest individual sentence violates the statutory maximums for combined penalties.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural agreement violation combined prison term limits significant breach of law remittal for retrial statutory sentencing caps

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 387 § 2 k.p.k.
art. 387 § 2 k.p.k., które w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia przepisu prawa karnego materialnego (art.
Art. 86 § 1 k.k.
i art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone w pkt.
Art. 537 § 1 and 2 k.p.k.
do ponownego rozpoznania (art. 537 § 1 i 2 k.p.k.).Procedując w zakresie w jakim nastąpiło przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sąd Rejonowy w W.
art. 157 § 1 k.k
G.‎skazanego z art. 157 § 1 k.k.
art. 278 § 1 k.k
o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.II.
art. 85 § 1 k.k
na podstawie art. 85 § 1 k.k.
art. 86 § 1 k.k
387 § 2 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Wyżej opisane uchybienie w dalszej kolejności doprowadziło do rażącego naruszenia, określonej w art. 86 § 1 k.k., granicy wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności.
art. 46 § 1 k.k
na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 63 § 1 k.k
na podstawie art. 63 § 1 k.k.
art. 627 k.p.k
na podstawie art. 627 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 116/11
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 czerwca 2011 r., II KK 116/11, LEX nr 847139; z dnia 2 kwietnia 2012 r., V KK 437/11, LEX nr 1163987).W niniejszej sprawie, w trakcie rozprawy przed Sądem Rejonowym w W.
V KK 437/11
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 czerwca 2011 r., II KK 116/11, LEX nr 847139; z dnia 2 kwietnia 2012 r., V KK 437/11, LEX nr 1163987).W niniejszej sprawie, w trakcie rozprawy przed Sądem Rejonowym w W.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 55/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Stanisław Zabłocki (przewodniczący)‎SSN Dariusz Kala (sprawozdawca)‎SSA del. do SN Wojciech KopczyńskiProtokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga‎w sprawie P. G.‎skazanego z art. 157 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 28 czerwca 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego‎od wyroku Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEP. G. został oskarżony o to, że:I. w dniu 9 września 2015 roku w miejscowości C. zabrał w celu przywłaszczenia należące do A. B. mienie w postaci kosza na odpady, piły spalinowej marki K., wędki teleskopowej, maszyny do szycia marki Juki o łącznej wartości 1.000 złotych, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.II. w dniu 9 września 2015 roku w miejscowości C. naruszył czynność narządów ciała A. B. w ten sposób, że uderzał go po całym ciele, powodując u niego obrażenia w postaci złamania kości nosowej, lewej gałęzi żuchwy i żeber oraz ogólnych potłuczeń, tj. o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt II K (…):1. uznał oskarżonego P. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt.

I aktu oskarżenia czynu, to jest występku z art. 278 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 278 § 1 k.k., wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;2. uznał oskarżonego P. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia czynu, to jest występku z art. 157 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 157 § 1 k.k., wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;3. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone w pkt. 1 i 2 wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności;4. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną przestępstwem opisanym w pkt. 2 wyroku krzywdę poprzez zapłatę przez oskarżonego kwoty 7.000,00 zł na rzecz oskarżyciela posiłkowego A.

B.;5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania w sprawie;6. na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. B. kwotę 720,00 zł tytułem poniesionych przez niego kosztów postępowania związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika;7. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od opłaty sądowej, a wydatkami poniesionymi w sprawie obciążył Skarb Państwa.Przedmiotowy wyrok nie został zaskarżony apelacją przez żadną ze stron.

Kasację na niekorzyść skazanego złożył Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, który zaskarżył wyżej opisany wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze. Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia zarzucił w nim „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387 § 1 i 2 k.p.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu, dobrowolnie poddającemu się odpowiedzialności karnej, wbrew treści zaakceptowanego na rozprawie wniosku, kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zarzucany w pkt.

II aktu oskarżenia w miejsce proponowanej we wniosku oskarżonego kary roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczeniu kary łącznej w wymiarze roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności zamiast zaproponowanej kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, co w konsekwencji doprowadziło także do rażącego naruszenia prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k. poprzez orzeczenie kary łącznej w wymiarze roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, to jest w wymiarze niższym od najwyższej z wymierzonych – za pozostające w zbiegu realnym przestępstwa – kar jednostkowych, która wynosiła rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności”.Odwołując się do tak sformułowanego zarzutu, Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego okazała się zasadna, zarówno w części wskazującej na zaistniałe rażące naruszenie przepisu prawa karnego procesowego tj. art. 387 § 2 k.p.k., które w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia przepisu prawa karnego materialnego (art. 86 § 1 k.k.), jak też w części domagającej się uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.Przechodząc do wyjaśnienia przyczyn wydania przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia zamieszczonego w sentencji wyroku tego sądu, należy przypomnieć, że konsensualna instytucja skazania bez przeprowadzenia postępowania dowodowego (dobrowolnego poddania się karze), przewidziana w art. 387 k.p.k., została wprowadzona do kodeksu postępowania karnego z 1997 r. jako sposób na uproszczenie i przyspieszenie postępowania, przy jednoczesnym racjonalnym ograniczeniu kosztów wymiaru sprawiedliwości (zob.

T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2009, s. 725; S. Waltoś, Nowe instytucje w kodeksie postępowania karnego, Państwo i Prawo 1997, nr 8, s. 26 - 27). Ustawodawca wyraźnie jednak zastrzegł, iż sąd może uwzględnić wniosek o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości; uwzględnienie wniosku jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie sprzeciwia się temu prokurator, a także pokrzywdzony należycie powiadomiony o terminie rozprawy oraz pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego takiego wniosku (art. 387 § 2 k.p.k.).

Sąd może również uzależnić uwzględnienie wniosku oskarżonego od dokonania w nim wskazanej przez siebie zmiany (art. 387 § 3 zdanie pierwsze k.p.k.).Trafnie wskazuje się w judykaturze, że istota instytucji określonej w art. 387 k.p.k. sprowadza się do oceny przez sąd, czy istnieją warunki do zrezygnowania z prowadzenia postępowania na zasadach ogólnych, a jedną z przesłanek tej oceny jest stwierdzenie, że uzgodniony wymiar kary, mający następnie stać się elementem składowym wyroku skazującego, jest trafny, w tym zgodny z przepisami o charakterze materialnym.

Wyrokowanie w warunkach art. 387 k.p.k., podobnie jak wyrokowanie na zasadach ogólnych, musi bowiem prowadzić do uzyskania stanu sprawiedliwości materialnoprawnej, a więc do słusznego zastosowania normy prawa karnego materialnego (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 czerwca 2011 r., II KK 116/11, LEX nr 847139; z dnia 2 kwietnia 2012 r., V KK 437/11, LEX nr 1163987).W niniejszej sprawie, w trakcie rozprawy przed Sądem Rejonowym w W. w dniu 23 grudnia 2015 r., oskarżony P. G. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień, potwierdzając wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego.

Następnie, na podstawie art. 387 § 1 k.p.k., złożył wniosek o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wymierzenie mu za czyn opisany w pkt. I aktu oskarżenia kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z pkt. II aktu oskarżenia kary roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie kary łącznej w wymiarze roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zasądzenie kwoty 7.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. B., zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz zwolnienie z kosztów postępowania.

Zarówno oskarżyciel publiczny, jak i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, nie sprzeciwili się wnioskowi oskarżonego.Sąd Rejonowy na podstawie art. 387 § 2 k.p.k. postanowił „przychylić się do wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego”.Wobec powyższego orzeczenie za czyn z pkt. II aktu oskarżenia kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a więc wyższej od uzgodnionej, było złamaniem porozumienia procesowego i przesądza to o naruszeniu – i to rażącym – art. 387 § 2 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Wyżej opisane uchybienie w dalszej kolejności doprowadziło do rażącego naruszenia, określonej w art. 86 § 1 k.k., granicy wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności.

Przepis ten przewiduje, że sąd wymierza karę łączną pozbawienia wolności w granicach od najwyższej z kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 20 lat pozbawienia wolności.Skoro zatem zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy orzekł w stosunku do P. G. za czyn z art. 278 § 1 k.k. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z art. 157 § 1 k.k. karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, to wymierzona oskarżonemu kara łączna pozbawienia wolności nie mogła być niższa niż rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności i wyższa niż 2 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności.W tej sytuacji, wymierzenie kary łącznej roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, a więc kary w wysokości niższej, niż najwyższa z wymierzonych kar jednostkowych, przesądza o wystąpieniu rażącego naruszenia art. 86 § 1 k.k., które również miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, co trafnie wyeksponował autor kasacji.W świetle powyższej argumentacji kasację Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego należało uznać za zasadną.

Konsekwencją tego stanu rzeczy było uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w W. w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze (co do kar jednostkowych pozbawienia wolności, kary łącznej pozbawienia wolności i rozstrzygnięcia o zaliczeniu na poczet owej kary łącznej okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania (art. 537 § 1 i 2 k.p.k.).Procedując w zakresie w jakim nastąpiło przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sąd Rejonowy w W. ponownie rozstrzygnie w przedmiocie wniosku o wydanie wyroku skazującego w trybie konsensualnym.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku. r.g.