Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 546/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously groundless regarding procedural violations and sentencing proportionality.

Numero d'incarto III KK 546/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting arguments regarding procedural violations and sentencing disproportionality. The defense alleged errors in fact-finding and arbitrary sentencing, but the Court of Appeal had already thoroughly analyzed evidence and corrected the first-instance verdict on sentencing. The Supreme Court found no absolute grounds for appeal or legal errors warranting intervention, noting the lower courts properly evaluated the evidence without violating the principle of in dubio pro reo.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless if no absolute grounds for appeal or legal errors exist, and it is not necessary to examine the merits of the appeal beyond the scope of the complaint.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal procedural violation error sentencing proportionality principle of in dubio pro reo costs of cassation proceedings absolute grounds for appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k.
I wyroku Sądu Rejonowego – art. 7 k.p.k. i art.
Art. 410 k.p.k.
Art. 167 k.p.k.
410 k.p.k., art. 167 k.p.k. w zw.
Art. 172 k.p.k.
Art. 399 k.p.k.
172 k.p.k., art. 399 k.p.k. w zw.
Art. 6 k.p.k.
z art. 6 k.p.k.) i zarzut ten został rozpoznany (s.
Art. 366 k.p.k.
6 k.p.k., art. 366 k.p.k. i art.
Art. 5 § 2 k.p.k.
z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art.
Art. 376 § 2 k.p.k.
oraz art. 376 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 117 § 2 k.p.k.
z art. 117 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 2 k.p.k.
VI aktu oskarżenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 443 k.p.k.
(ppkt 1) oraz art. 443 k.p.k. w zw.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. podstawy kasacji ograniczone zostały do tych wskazanych w treści art.
Art. 536 k.p.k.
Nie wystąpiły również okoliczności obligujące Sąd Najwyższy do orzekania poza granicami zaskarżenia i podniesionymi zarzutami (art. 536 k.p.k.).W tym stanie rzeczy postanowiono jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając jednocześnie skazanego – stosownie do treści przepisów art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 546/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie M. W. (poprzednio C.) skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 grudnia 2017 r. kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt XI Ka [...], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II K [...], p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego M. W. kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II K [...], M. W. uznany został za winnego: popełnionych w warunkach ciągu przestępstw dwóch czynów określonych w art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to skazany na karę 3 pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł (pkt I wyroku); czynu z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. i za to skazany na karę roku pozbawienia wolności (pkt II wyroku); czynu z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. i za to skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt III wyroku) oraz czynu z art. 291 § 1 k.k. i za to skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt IV wyroku).

W miejsce wymierzonych kar jednostkowych orzeczono wobec oskarżonego karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie sąd meriti na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie zarzucanego temu oskarżonemu (pkt III aktu oskarżenia) czynu z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.Od wyroku tego apelację wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając go w całości w zakresie skazania M. W.. W apelacji podniesione zostały zarzuty naruszenia prawa procesowego: w zakresie czynu przypisanego w pkt.

I wyroku Sądu Rejonowego – art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., art. 167 k.p.k. w zw. z art. 172 k.p.k., art. 399 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., art. 366 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 376 § 2 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k.; w zakresie czynu przypisanego w pkt. II wyroku – art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 201 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.; w zakresie czynu z pkt IV wyroku – art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. i art. 193 k.p.k.

Nadto skarżący, co do czynu z pkt II wyroku, podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, a odnośnie wszystkich przypisanych czynów zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonych kar jednostkowych oraz kary łącznej.Zainicjowana kontrola odwoławcza doprowadziła do wydania w stosunku do tego oskarżonego wyroku zmieniającego zaskarżone orzeczenie – w głównej mierze – w zakresie wymiaru kary. Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt XI Ka [...], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w odniesieniu do oskarżonego M.

W. w ten sposób, że:1.wartość laptopa A. […] stanowiącego przedmiot przestępstwa przypisanego M. W. w pkt. IV wyroku ustalił na kwotę 5.027 zł,2.orzeczoną wobec M. W. w pkt. I wyroku karę jednostkową pozbawienia wolności złagodził do wymiaru roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności,3.wymiar kary łącznej pozbawienia wolności złagodził wobec M. W. do lat 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od wyroku sądu odwoławczego kasację sporządził i wniósł do Sądu Najwyższego obrońca skazanego M. W. zarzucając w niej naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, mających jego zdaniem istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj.:

I.art. 6 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. poprzez prowadzenie i zamknięcie rozprawy podczas usprawiedliwionej nieobecności oskarżonego, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.;II.w zakresie czynu określonego w pkt. IV aktu oskarżenia: art. 433 § 2 k.k. w zw. z art. 457 § 3 k.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. polegające na dowolnym i niepełnym rozpoznaniu zarzutów apelacyjnych i zaakceptowaniu, jako prawidłowego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w R. (ppkt 1) oraz art. 443 k.p.k. w zw. z art. 468 k.p.k. poprzez zawarcie w zaskarżonym wyroku ustaleń mniej korzystnych dla oskarżonego, niż te, które były poczynione przez Sąd Rejonowy w R. zaskarżonym wyłącznie na korzyść M.

W., co wykluczyło czynienie ustaleń z naruszeniem zakazu reformationis in peius (ppkt 2);III.w zakresie czynu z pkt. VI aktu oskarżenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez nie rozważenie wszystkich zarzutów i argumentów, jakie zostały podniesione w środku odwoławczym dla pełnego omówienia naruszenia przepisów postępowania, a szczególności pobieżne uzasadnienie oceny wyjaśnień M. C. w zakresie w jakim pomówił brata o posiadanie laptopa;IV.w zakresie czynu z pkt.

I i II aktu oskarżenia (pkt I wyroku SR – uwaga SN) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. polegające na wybiórczej i dowolnej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, co miało skutkować przeprowadzeniem niepełnej kontroli instancyjnej wyroku, dowolnej a nie swobodnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie wyjaśnień M. W. oraz częściowo sprzecznych z nimi wyjaśnień Ł. S., a nadto zaniechanie pełnego ustalenia i oceny motywów wyjaśnień obciążających M.

W. przez Ł. S. po upływie 4 lat od zdarzeń, jak również pełnego skonfrontowania tychże wyjaśnień z zeznaniami świadka S. Ż., które stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami Ł. S..Wobec tak sformułowanych zarzutów obrońca wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R., alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w L. i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedni na wniesioną kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Przypomnieć na wstępie należy, że oczywista bezzasadność kasacji ma miejsce wówczas, gdy analiza całości tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że zarzuty w niej podniesione są w całej rozciągłości nietrafne, a przedstawione w skardze wnioski nie odpowiadają zaistniałym w sprawie realiom procesowym i nie wymagają szczególnego badania (por. postanowienie SN z 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1/5, Biul.SN 2016/1/15).Tego rodzaju sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.Całkowicie chybiony jest w szczególności podniesionego w kasacji zarzutu wystąpienia w sprawie bezwzględnej podstawy odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. (pkt I kasacji) i to z dwóch zasadniczych powodów.Po pierwsze, ten sposób redakcji przez autora kasacji powyższego zarzutu – wskazanie wprost na art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.

– byłby zasadny w wypadku wystąpienia okoliczności, o jakich mowa w tym przepisie, na etapie postępowania odwoławczego. Tymczasem obecność oskarżonego na rozprawie apelacyjnej w tej sprawie zarówno w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r., jak i po tej dacie, nie była obowiązkowa, ponieważ ani prezes sądu ani też sąd nie uznali tego za konieczne (art. 450 § 2 k.p.k.).Po drugie, obrońca podnosił już zarzut przeprowadzenia rozprawy głównej pod nieobecność oskarżonego w dniu 25 stycznia 2016 r. w zwykłym środku odwoławczym, jako obrazę prawa procesowego (art. 376 § 2 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k.) i zarzut ten został rozpoznany (s. 17-18 uzasadnienia Sądu Okręgowego), a dotyczący tej problematyki wywód sądu ad quem jest w całej rozciągłości trafny.

W takim układzie procesowym dla ewentualnej skuteczności zarzutu kasacyjnego skarżący winien wykazać uchybienie po stronie Sądu drugiej instancji mające postać bądź nierozpoznania zarzutu (art. 433 § 2 k.p.k.), bądź też błędnego odniesienia się do sygnalizowanej w zwykłym środku odwoławczym obrazy przepisów postępowania (art. 457 § 3 k.p.k.). Tymczasem autor kasacji, będący zresztą obrońcą oskarżonego także w postępowaniu przez sądem meriti, na tego rodzaju uchybienia po stronie Sądu Okręgowego w L. nie wskazuje, ignorując w rzeczywistości treść uzasadnienia Sądu odwoławczego, a na dodatek abstrahując od faktów, które w tym wypadku są oczywiste.

Oskarżony M. W. nie stawił się na rozprawę w dniu 25 stycznia 2016 r. prawidłowo o niej powiadomiony i chociaż obrońca sygnalizował możliwość jego spóźnienia nie złożył jednocześnie wniosku o odroczenie rozprawy, co jest warunkiem koniecznym do odstąpienia od czynności procesowej zgodnie z dyspozycją art. 117 § 2 k.p.k. Co więcej, wobec przedłużającej się nieobecności oskarżonego wręcz wyraził zgodę na kontynuowanie rozprawy co uprawniało sąd do jej prowadzenia na podstawie art. 376 § 2 k.p.k. po uznaniu nieobecności M.

W. za nieusprawiedliwioną. Tym samym do wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. nie doszło, a kwestię ewentualnego naruszenia prawa do obrony Sąd Okręgowy słusznie rozstrzygnął uwzględniając dalszy tok postępowania, w tym brak stosowej inicjatywy zarówno ze strony samego oskarżonego, jak i jego obrońcy.Przechodząc do pozostałych zarzutów podniesionych w kasacji w pierwszej kolejności należy zauważyć – co zresztą pośrednio zasygnalizowano już wyżej, że przedmiotem zaskarżenia kasacją może być jedynie prawomocny wyrok sądu odwoławczego kończący postępowanie w sprawie (art. 519 k.p.k.), który musi być obarczony uchybieniami o najpoważniejszej doniosłości.

Stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. podstawy kasacji ograniczone zostały do tych wskazanych w treści art. 439 k.p.k. oraz rażącej obrazy prawa materialnego lub procesowego, która w istotny sposób ma wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Zgodnie z tym przepisem – co jest interpretowane w sposób jednoznaczny tak w doktrynie, jak i judykaturze – podstawy kasacyjne inne niż te wymienione w art. 439 k.p.k. swoją doniosłością i przede wszystkim stopniem wpływu na treść rozstrzygnięcia muszą być porównywalne z bezwzględnymi podstawami odwoławczymi.Wniesiona w niniejszej sprawie kasacja takich okoliczności nie ujawniła.

Zarzuty zawarte w pkt. II ppkt 1, w pkt. III i w pkt. IV kasacji są albo powieleniem swoich odpowiedników z wnoszonego uprzednio zwyczajnego środka odwoławczego, albo stanowią polemikę z ustaleniami faktycznymi, które zostały poczynione na etapie postępowania rozpoznawczego i zaaprobowane przez Sąd Okręgowy w L., w ramach prowadzonej kontroli instancyjnej. Orzeczenie zmieniające, jakie zapadło w niniejszej sprawie przed tym sądem, dotyczyło jedynie ustalenia wartości laptopa za przestępstwo przypisane skazanemu M. W. w pkt. IV wyroku Sądu Rejonowego, i stosownej korekty wymiaru kary.

Poza tym, sąd ten nie przeprowadzał żadnych dowodów i bazował na ustaleniach poczynionych przez sąd I instancji.Akcentowany w kasacji (i jej uzasadnieniu) fakt roli dowodowej zeznań i wyjaśnień Ł. S. oraz wyjaśnień M. C. jest bez wątpienia jedynie prezentowaną linią obrony, z pominięciem słusznych konstatacji na tę okoliczność poczynionych przez Sąd odwoławczy. Sąd Okręgowy w L. w uzasadnieniu wyroku wyraźnie przecież wskazał, że rzekomy konflikt między Ł. S. a skazanym W. jest nadmiernie uwypuklany, wręcz tworzony na potrzeby trwającego postępowania.

Sąd ten skrupulatnie omówił dowody obciążające M. W., a analiza treści środków dowodowych uzyskanych z dowodu z depozycji ł. S. została poddana stosownej do art. 7 k.p.k. analizie w konfrontacji z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Dotyczy to również przekonujących wywodów sądu ad quem co do oceny wyjaśnień współoskarżonego M. C. w kontekście zarzutu podniesionego w apelacji w odniesieniu do czynu przypisanego skazanemu w pkt IV wyroku Sądu Rejonowego (s. 20-21 uzasadnienia SO). I w tym wypadku skarżący powiela argumentację apelacyjną ignorując precyzyjną motywację zawartą w uzasadnieniu Sądu drugiej instancji.Nie są więc tym samym uprawnione zarzuty obrazy przez sąd odwoławczy zarówno art. 433 § 2 k.p.k., który nakazuje sądowi odwoławczemu odnieść się do wszystkich zarzutów formułowanych w apelacji, jak i art. 457 § 3 k.p.k., który stanowi, że rozpoznanie tych zarzutów winno być rzetelne.

Sąd odwoławczy rozpoznał, i uczynił to w sposób wszechstronny, zarówno zarzuty związane – zdaniem obrońcy – z dowolnością poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń, jak i czynieniem ich na podstawie nieujawnionego materiału dowodowego (obraza art. 410 k.p.k.).W tym stanie rzeczy odniesienie się do twierdzeń obrony w sposób bardziej szczegółowy uznać należy za zbędne, bowiem nie jest rolą Sądu Najwyższego dublowanie wcześniejszej kontroli apelacyjnej, która – przy uwzględnieniu pisemnych motywów zaskarżonego wyroku – uznana musi być za w pełni poprawną.Wręcz zdumienie budzi natomiast zarzut z pkt.

II ppkt 2 kasacji, a podnoszący poczynienie – zdaniem obrony – przez Sąd odwoławczy ustaleń faktycznych mniej korzystnych niż to uczynił sąd a quo, z naruszeniem zakazu przewidzianego przez art. 443 k.p.k. Pomijając nawet taką oczywistość, że powołany przepis odnosi się do dalszego postępowania po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, co w tym wypadku nie miało miejsca, oczywistym jest, że do żadnych mniej korzystnych ustaleń na etapie postępowania w instancji ad quem nie doszło. Zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i Sąd Okręgowy w L. zgodnie uznały, opierając się na opinii z k. 3189-3190, że spośród 14 zeszlifowanych cyfr silnika nie udało się ustalić jedynie dwóch (s. 37 uzasadnienia Sądu Rejonowego i s. 18-19 uzasadnienia Sądu Okręgowego).Podsumowując, wywołana wniesioną skargą w sprawie M.

W. kontrola kasacyjna nie ujawniła uchybień o charakterze bezwzględnej podstawy odwoławczej, ani błędów natury prawnej, które – stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. – musiałyby skutkować jej uwzględnienie. Nie wystąpiły również okoliczności obligujące Sąd Najwyższy do orzekania poza granicami zaskarżenia i podniesionymi zarzutami (art. 536 k.p.k.).W tym stanie rzeczy postanowiono jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając jednocześnie skazanego – stosownie do treści przepisów art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

– kosztami postępowania kasacyjnego. l.n