Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 544/17 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's criminal penalty order for failing to specify probation period duration.

Numero d'incarto III KK 544/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's judgment regarding criminal penalties imposed on three defendants, specifically the prohibition orders against the victim. The prosecution argued that the lower court failed to specify the mandatory duration of these bans, violating procedural fairness and material law. The court agreed that this omission was a serious error affecting the verdict's substance and must be corrected, even though the appeal was only filed on behalf of one defendant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 43 § 1 k.k.: A criminal penalty order violating the mandatory requirement to specify the duration of a prohibition order constitutes a serious procedural error that warrants quashing the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal penalty order prohibition period duration procedural fairness violation quashing judgment appeal on behalf of defendant violazioni delle norme procedurali indigenza processuale non provata autorizzazione ad agire

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k., z powodu nierozważenia przy wyrokowaniu wniosków zawartych w apelacji prokuratora, co miało wpływ na jego treść, gdyż doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia z obrazą art.
Art. 43 § 1 k.k.
433 § 2 k.p.k., z powodu nierozważenia przy wyrokowaniu wniosków zawartych w apelacji prokuratora, co miało wpływ na jego treść, gdyż doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia z obrazą art. 43 § 1 k.k. w zw.
Art. 41 a § 4 kk
Uzupełnienie przez prokuratora, na etapie rozprawy odwoławczej, wniosku sformułowanego w apelacji było konsekwencją brzmienia art. 41 a § 4 kk.
Art. 523 § 1 k.p.k.
W., na jego korzyść, w części odnoszącej się do środka karnego zakazu zbliżania i kontaktowania się z pokrzywdzonym i jego rodziną.Na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k. i art.
Art. 526 § 1 k.p.k.
i art. 526 § 1 k.p.k. autor kasacji zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, tj.
Art. 535 § 5 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 15 lutego 2018 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w W.na korzyść P.
Art. 537 § 1 k.p.k.
- w oparciu o przepis art. 537 § 1 k.p.k., a nadto wniósł o uchylenie przedmiotowego wyroku w tym samym zakresie na podstawie art.
Art. 435 k.p.k.
oraz – na podstawie art. 435 k.p.k. w zw.
Art. 536 k.p.k.
z art. 536 k.p.k. uchyla tenże wyrok w tej samej części – także wobec D.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 15 lutego 2018 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w W.na korzyść P.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 544/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący)‎SSN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca)‎SSN Andrzej StępkaProtokolant Łukasz Biernacki w sprawie P. W., D. Z. i P. O.skazanych z art. 158 § 1 k.k w zw. z art. 57a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 15 lutego 2018 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w W.na korzyść P. W.od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt II Ka (...),zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II K (...), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej środków karnych określonych w pkt I wobec P. W. oraz – na podstawie art. 435 k.p.k. w zw. z art. 536 k.p.k. uchyla tenże wyrok w tej samej części – także wobec D.

Z. i P. O. i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 25 lipca 2017 roku ( sygn. akt II Ka (...)) Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu apelacji prokuratora wniesionej na niekorzyść oskarżonych, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karach, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. z 30 listopada 2016 roku (sygn. akt II K (...)) i orzekł wobec oskarżonych P. W., D. Z. i P. O., na podstawie art. 41 a § 1 kk w zw. z art. 43 § 1 kk, środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym P. D. i jego rodziną oraz zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego i jego rodziny na odległość mniejszą niż 100 m.

Sąd odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w pozostałej części, nie uwzględniając apelacji oskarżonego D. Z. i obrońcy oskarżonego P. W.Obecnie Prokurator Okręgowy w W. wniósł kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 lipca 2017 r. - jako odwoławczego - zaskarżając wymieniony wyrok w stosunku do skazanego P. W., na jego korzyść, w części odnoszącej się do środka karnego zakazu zbliżania i kontaktowania się z pokrzywdzonym i jego rodziną.Na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k. i art. 526 § 1 k.p.k. autor kasacji zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, tj. art. 433 § 2 k.p.k., z powodu nierozważenia przy wyrokowaniu wniosków zawartych w apelacji prokuratora, co miało wpływ na jego treść, gdyż doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia z obrazą art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. z powodu orzeczenia wobec oskarżonego P. W., a także wobec D.

Z. i P. O. środków karnych zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym i jego rodziną oraz zbliżania się - bez wskazania okresów obowiązywania tych zakazów, podczas gdy przepis art. 43 § 1 k.k. obliguje do ich orzeczenia na okres od roku do lat 15, co naraziło na szwank prawa oskarżonych.Podnosząc taki zarzut, na podstawie przepisu art. 535 § 5 k.p.k., skarżący wniósł o skierowanie sprawy na posiedzenie celem uchylenia pktu 1 zaskarżonego wyroku, dotyczącego rozstrzygnięcia o środku karnym, w stosunku do P. W. - w oparciu o przepis art. 537 § 1 k.p.k., a nadto wniósł o uchylenie przedmiotowego wyroku w tym samym zakresie na podstawie art. 435 k.p.k. w zw. z art. 536 k.p.k. wobec D.

Z. i P. O. - oraz przekazanie sprawy w tej części, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k., do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja wniesiona przez Prokuratora Okręgowego w W. od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt II Ka (...) na korzyść P. W. - jest oczywiście zasadna i podlegała uwzględnieniu na posiedzeniu przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k. Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia trafnie wskazał na rażące naruszenie prawa materialnego, jakim w zakresie orzeczenia o środku karnym, dotknięty jest zaskarżony wyrok sądu odwoławczego wydany w tej sprawie.

Skarżący zasadnie podniósł także, iż spełniona została także przesłanka orzekania poza podmiotowymi granicami wniesionego środka zaskarżenia albowiem również w odniesieniu do skazanych D. Z. i P. O. te same względy, jakie uzasadniają uchylenie wyroku w części dotyczącej środka karnego przewidzianego w art. 39 pkt 2b k.k. w stosunku do skazanego P. W., przemawiają za uchyleniem kwestionowanej części wyroku Sądu Okręgowego w W. w odniesieniu do pozostałych dwóch oskarżonych.Podkreślić trzeba na wstępie, że obowiązujące przepisy materialno -prawne przewidują zarówno możliwość, jak i nakaz orzekania szeregu środków karnych, stanowiących prawnokarną reakcję na popełnienie przestępstwa.

W katalogu tych środków znajduje się m.in. zakaz kontaktowania się sprawcy z określonymi osobami – art. 39 pkt 2b k.k. Natomiast stosownie do dyspozycji art. 43 § 1 k.k. zakazy wymienione w art. 39 pkt 2 – 2b i 3 k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15. W tej sprawie, sąd odwoławczy uwzględnił apelację prokuratora wnoszącą o orzeczenie wobec wszystkich w/w ówcześnie oskarżonych środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym P. D. i jego rodziną oraz zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego i jego rodziny na odległość mniejszą niż 100 m.Wprawdzie wyrok sądu a quo został zmieniony przez sąd odwoławczy wskutek uwzględnienia zarzutu apelacji prokuratora, wniesionej na niekorzyść oskarżonych, jednakże sąd ad quem nie orzekł w pełni zgodnie z wnioskiem prokuratora zawartym w apelacji i uzupełnionym na rozprawie odwoławczej.

W apelacji prokurator wniósł bowiem o orzeczenie środka karnego wobec oskarżonych na okres 3 lat, a na rozprawie odwoławczej prokurator poparł ów wniosek, uzupełniając go o wskazanie minimalnej odległości od osób chronionych, którą to odległość oskarżeni winni zachować. Uzupełnienie przez prokuratora, na etapie rozprawy odwoławczej, wniosku sformułowanego w apelacji było konsekwencją brzmienia art. 41 a § 4 kk. Orzekając w przedmiocie środków karnych sąd odwoławczy uwzględnił wnioski oskarżyciela publicznego w zasadniczej części, ale pominął ten fragment apelacji, w którym wskazano okres ich obowiązywania w odniesieniu do wszystkich oskarżonych.

Trzeba zgodzić się z wywodem autora kasacji, że brak rozważenia tej części wniosku zawartego w apelacji prokuratora stanowił obrazę art. 433 § 2 k.p.k., której konsekwencją było wydanie wyroku naruszającego prawo materialne.W realiach tej sprawy naruszenie przez sąd odwoławczy przepisu art. 433 § 2 k.p.k., miało charakter rażący i wywarło istotny wpływ na treść wyroku, gdyż doprowadziło do obrazy art. 43 § 1 kk. Brak sprecyzowania takiego okresu godził w prawa i interesy oskarżonych i nie podlegał konwalidacji na etapie postępowania wykonawczego (por. wyrok SN z dnia 21 marca 2017 roku, sygn.

IV KK 52/17, LEX nr 2252211/. W zaistniałym układzie procesowym niewątpliwie uzasadnione było więc uchylenie wyroku sądu odwoławczego wobec osk. P. W. jedynie w odniesieniu do środka karnego zakazu zbliżania i kontaktowania się z pokrzywdzonym i jego rodziną.Rozważając w tej sprawie zagadnienie dopuszczalności kasacji stron, należało mieć na względzie, że - stosownie do art. 523 § 2 k.p.k. - jej wniesienie, na korzyść oskarżonego, możliwe było jedynie w stosunku do P. W., jako że został on skazany prawomocnie na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, nie było natomiast dopuszczalne na korzyść D.

Z. i P. O., gdyż zostali oni skazani na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, a postulowany wobec nich w apelacji środek probacyjny został zastosowany przez sąd odwoławczy (choć w sposób niepoprawny).W takiej sytuacji procesowej niezbędne było uwzględnienie wniosku autora kasacji i orzekanie przez Sąd Najwyższy – w tej części poza granicami nadzwyczajnego środka zaskarżenia – przez uchylenie zaskarżonego kasacją pktu 1 wyroku sądu odwoławczego także wobec D. Z. i P. O., tj. poza podmiotowym zakresem zaskarżenia.

W stosunku do tych oskarżonych kasacja strony - na korzyść - nie była dopuszczalna, jednak powinność taka wynikała z przepisu art. 435 k.p.k., który ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym - stosownie do regulacji z art. 536 k.p.k. Charakter naruszenia prawa, którego dopuścił się sąd odwoławczy był bowiem identyczny w przypadku wszystkich oskarżonych, a jego skutki uzasadniają orzeczenie w postępowaniu kasacyjnym poza granicami zaskarżenia.W tych warunkach należało podzielić pogląd skarżącego, że spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia oczywistej zasadności kasacji i wniosków w niej zawartych, co uzasadniało rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd Najwyższy na posiedzeniu - stosownie do przepisu art. 535 § 5 k.p.k.

– i uwzględnienie nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w uchylonej części Sąd Okręgowy w W. zastosuje dyrektywę wynikającą z treści art. 43 § 1 k.k.Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku. r.g.