Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 542/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal for drunk driving death, ruling intoxication negated unconsciousness defense.

Numero d'incarto III KK 542/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense of a driver convicted of causing a fatal traffic accident while intoxicated. The defense argued the driver was unconscious due to illness rather than drunk, but the court found medical evidence confirmed the accident resulted from alcohol-induced impairment. Consequently, the court ruled the appeal was obviously groundless and ordered the defendant to bear the costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 177 § 1 k.k.; Art. 1 § 3 k.p.k.: The court established that a claim of unconsciousness due to illness is invalid when medical evidence and defendant's own admissions confirm the accident was caused by alcohol intoxication.

Parole chiave

Generato dall'IA
drunk driving fatal accident unconsciousness defense alcohol intoxication medical evidence cassation appeal criminal liability

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 177 § 1 k.k.
naruszenie art. 177 § 1 k.k. w zw.
Art. 1 § 3 k.p.k.
skazanej z art. 177 § 1 i 2 k.k.
Art. 42 § 3 k.k.
178a § 4 k.k.Nadto, na podstawie art. 42 § 3 k.k., za każdy z czynów orzeczono wobec K.
Art. 536 k.p.k.
Art. 737a k.p.k.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego znajduje natomiast podstawę w treści przepisów art. 737a k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k. kc
z art. 636 § 1 k.p.k. kc
art. 178 § 1 k.k
akt X K …/13, za czyn z art. 178a § 1 k.k.” – tj.
art. 42 § 3 k.k
178a § 4 k.k.Nadto, na podstawie art. 42 § 3 k.k., za każdy z czynów orzeczono wobec K.
art. 177 § 1 k.k
naruszenie art. 177 § 1 k.k.
art. 1 § 3 k.k
skazanej z art. 177 § 1 i 2 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 542/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie K. S. skazanej z art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 grudnia 2017 r. kasacji obrońcy skazanej od wyroku Sądu Okręgowego […] z dnia 5 lipca 2017 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w […] z dnia 31 marca 2017 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazaną K. S. kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 31 marca 2017 r., K. S. została skazana na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności za czyny jednostkowe, polegające na tym, że:I. „w dniu 12 lutego 2016 roku w miejscowości K. umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki Nissan Micra w stanie nietrzeźwości – 1,57 promila alkoholu we krwi, zjechała na lewy pas jezdni i doprowadziła do zderzenia z prawidłowo jadącym swoim pasem ruchu samochodem VW Transporter z przyczepką marki Sam, którym kierował J.

G., w następstwie czego pasażerka samochodu Nissan Micra J. L. doznała silnego mechanicznego urazu wielonarządowego i poniosła śmierć na miejscu, kierujący samochodem VW Transporter J. G. doznał obrażeń ciała w postaci wstrząśnienia mózgu, stłuczenia głowy i odcinka szyjnego kręgosłupa, a pasażer pojazdu VW S. K. doznał stłuczenia klatki piersiowej i złamania mostka, które to obrażenia naruszyły prawidłowe czynności narządów ciała u obydwu pokrzywdzonych na okres powyżej dni 7” – tj. przestępstwa określonego w art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.;II.

„w dniu 12 lutego 2016 roku w miejscowości K. kierowała samochodem osobowym marki Nissan Micra w stanie nietrzeźwości 1,57 promila alkoholu we krwi, z tym ustaleniem, że czynu tego dopuściła się będąc uprzednio prawomocnie skazaną wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 23.07.2013 r., sygn. akt X K …/13, za czyn z art. 178a § 1 k.k.” – tj. przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k.Nadto, na podstawie art. 42 § 3 k.k., za każdy z czynów orzeczono wobec K. S. środki karne w postaci dożywotnich zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i taki też środek karny, jako środek łączny, a nadto orzeczono od oskarżonej na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 zł.

Od wyroku tego apelację wniósł obrońca oskarżonej zaskarżając go w zakresie skazania za czyn I określony w części wstępnej wyroku. W środku odwoławczym obrońca podniósł następujące zarzuty:1) „obrazę prawa materialnego, tj. naruszenie art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 1 § 3 k.k. polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż oskarżona naruszyła zasady ruchu drogowego w sposób zawiniony,podczas gdy w rzeczywistości oskarżona naruszyła zasady ruchu drogowego w czasie, gdy była całkowicie pozbawiona przytomności, w stanie całkowicie wyłączającym świadomość”;2) „obrazę przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k. polegającą na rozstrzygnięciu wątpliwości dotyczących utraty przytomności przez oskarżoną tuż przed wypadkiem, których to wątpliwości Sąd I instancji nie usunął w toku postępowania, wyłącznie na niekorzyść oskarżonej”;3) „obrazę przepisów postępowania, tj. art. 167 § 2 k.p.k. polegającą na nieprzeprowadzaniu dowodów zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości co do stanu świadomości i przytomności oskarżonej tempore criminis”;4) „obrazę przepisów postępowania, tj. art. 201 k.p.k. polegającą na bezzasadnym pominięciu wskazania przez biegłych lekarzy psychiatrów konieczności przeprowadzenia opinii biegłego neurologa i kardiologa oraz niewyjaśnienie wątpliwości wynikających z opinii biegłego R.

U., co do przyczyny utraty przytomności przez oskarżoną, mimo, iż biegły ten w swojej opinii nie wskazał żadnej z wymienionych tam przyczyn utraty przytomności za bardziej prawdopodobną”.W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonej od zarzuconego jej czynu opisanego w pkt. I wyroku i po rozwiązaniu orzeczenia o karze łącznej wymierzenie kary za czyn opisany w pkt. II drugim części wstępnej wyroku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznawania w zakresie winy, co do czynu opisanego w pkt.

I oraz co do kary wymierzonej za czyn z pkt. II.Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów apelacji i wyrokiem z dnia 5 lipca 2017 r., zaskarżone orzeczenie sądu meriti utrzymał w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł do Sądu Najwyższego obrońca skazanej, który zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w całości, zarzucił temu orzeczeniu: 1) „rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. oraz prawa materialnego tj. art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 1 § 3 k.k. polegające na nienależytym rozważeniu przez Sąd Okręgowy zarzutów podniesionych w pkt. 1 apelacji, zarzucających obrazę prawa materialnego i błędne przyjęcie, że skazana K.

S. naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w stanie całkowitego wyłączenia świadomości, lecz nie ma to żadnego wpływu na jej winę w zakresie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k.”;2) „rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. i art. 201 k.p.k. polegające na całkowicie dowolnym przyjęciu, że opinia biegłego R. U. jest pełna i odpowiada na wszystkie postawione przez Sąd I instancji pytania oraz że biegli lekarze psychiatrzy w swojej opinii nie wskazali, aby w sprawie wystąpiła konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego kardiologa i biegłego neurologa co do przyczyny utraty przytomności oskarżonej oraz użyciu stwierdzenia: iż biegli lekarze psychiatrzy uznali aby było mało prawdopodobne, że skazana straciła przytomność, mimo iż biegli ci takiego stwierdzenia w opinii nie użyli”;3) „rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 457 § 3 k.p.k. i art. 7 k.p.k. polegającego na zupełnie dowolnym przyjęciu przez Sąd Okręgowy, że apelacja skarżącego opiera się wyłącznie na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych, wskazując art. 438 pkt 3 k.p.k., mimo iż w rzeczywistości apelacja oparta została na zarzucie obrazy konkretnych przepisów sprawa materialnego i procesowego, nie kwestionując ustaleń faktycznych”.Wobec tak sformułowanych zarzutów obrońca wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i uniewinnienie skazanej K.

S. od czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego , uznając skazanie za ten czyn, jako oczywiście niesłuszne oraz przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu nie w pozostałym zakresie celem rozważenia możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy orzeczonej za czyn opisany w pkt. II części wstępnej wyroku Sądu pierwszej instancji.W odpowiedni na wniesioną kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.

W całej rozciągłości należy przy tym podzielić przemawiającą za takim rozstrzygnięciem argumentację zawartą w pisemnej odpowiedzi na kasację sporządzonej przez oskarżyciela publicznego, która została doręczona stronom i nie wymaga w związku z tym w tym miejscu powtarzania. Wyłącznie w ramach uzupełnienia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a przedmiotem zaskarżenia tym nadzwyczajnym środkiem strona może uczynić jedynie prawomocny wyrok sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.).

Możliwość objęcia zarzutami kasacyjnymi rozstrzygnięcia sądu rozpoznawczego, szczególnie w sytuacji gdy Sąd drugiej instancji nie wydaje orzeczenia reformatoryjnego, jest zatem mocno ograniczona. Chcąc tak uczynić, strona powinna więc w pierwszej kolejności wykazać, że z naruszeniem właściwych przepisów prawa procesowego (zwykle art. 433 § 2 lub art. 457 § 3 k.p.k.) Sąd drugiej instancji pominął określone zarzuty lub wnioski podniesione w zwyczajnym środku odwoławczym, wskutek czego dane uchybienie przeniknęło z etapu rozpoznawczego stadium sądowego procesu karnego do etapu postępowania odwoławczego, lub też, że zarzuty te rozpoznał w sposób nierzetelny.

Przedmiotem zarzutu kasacyjnego czyni się zatem wyłącznie uchybienia i to o charakterze prawnym w postępowaniu sądu odwoławczego, natomiast nie jest możliwe kwestionowania w tym trybie ustalonych w sprawie faktów, które stały się podstawą zapadłego w Sądzie pierwszej instancji wyroku. Taki zabieg jest niedopuszczalny ze względu na jednoznaczne brzmienie powoływanego już art. 523 § 1 k.p.k., który wyklucza z podstaw kasacyjnych błąd w ustaleniach faktycznych. Tymczasem sporządzona i wniesiona do Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie kasacja powyższych wymogów w żaden sposób nie spełnia, będąc w istocie niemalże dosłownym powieleniem apelacji.

Skarżąca jedynie „opatrzyła” podnoszone na etapie kontroli zwyczajnej zarzuty dodatkowo przepisami z art. 433 § 2 lub art. 457 § 3 k.p.k., był to jednak wyłącznie zabieg o charakterze instrumentalnym. Analiza pisemnych motywów wyroku Sądu Okręgowego nie pozostawia wątpliwości, że Sąd ten nie pominął żadnego z zarzutów podniesionych w apelacji i do każdego z nich odniósł się w sposób wyczerpujący, a przede wszystkim rzeczowy. W szczególności nie jest zasadne twierdzenie autora kasacji, że nie został rozpoznany zarzut naruszenia prawa materialnego, który – zdaniem skarżącego – sąd ad quem w sposób nieuprawniony potraktował, jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (pkt 3 kasacji).

Zabieg ten obrońca powtórzył zresztą w pkt 1 kasacji. Tymczasem, co jest przecież oczywiste, o zarzucie naruszenia prawa materialnego nie może być mowy, jeżeli kwestionuje się jednocześnie ustalenia faktyczne, a przecież to w ten waśnie sposób postąpił skarżący błędnie twierdząc, że obrażono prawo materialne. Nie jest bowiem tak, że Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie odrzucił wersję oskarżonej o uracie przez nią przytomności bezpośrednio przed wypadkiem. Z klarownego wywodu sądu a quo zawartego na s. 5 - 7 uzasadnienia wyroku, trafnie zaakceptowanego przez Sąd Odwoławczy, wynika wszakże wyłącznie ustalenie, że ewentualna utrata przez K.

S. przytomności była spowodowana działaniem na jej organizm spożytego alkoholu, i z taką możliwością – co jednoznacznie wynika z opinii biegłego R. U., opinii sądowo-psychiatrycznej, jak i twierdzeń samej oskarżonej (wcześniejsze złe samopoczucie bezpośrednio przed zdarzeniem oraz stan nietrzeźwości w którym się wówczas znajdowała) – wymieniona się liczyła, świadomie rozpoczynając, a następnie kontynuując jazdę. Tak więc Sąd Okręgowy trafnie zdefiniował charakter podniesionego w apelacji zarzutu, który w realiach dowodowych tej sprawy i poczynionych na ich podstawie ustaleniach faktycznych, nie mógł i nie może być traktowany jako obraza art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 1 § 3 k.p.k.

Nie jest również prawdą, że doszło do naruszenia prawa procesowego przy rozpoznaniu zarzutu obrazy art. 201 k.p.k. w zakresie oceny dowodu z opinii biegłego R. U. (pkt 2 kasacji). Sąd odwoławczy rozpoznał ten zarzut i odniósł się do niego (s. 7 uzasadnienia), podobnie zresztą jak i do tych twierdzeń skarżącego, które opierał na fragmencie opinii biegłych lekarzy psychiatrów. Trudno inaczej ocenić prezentowane przez obronę w tym zakresie tezy, jako wyłącznie polemikę z ustaleniami sądu meriti poczynionymi na podstawie tych dowodów.

Wnioski wyprowadzone przez ten Sąd – co słusznie spotkało się z aprobatą Sądu drugiej instancji – nie są obarczone błędem dowolności. Opinia biegłego R. U., wywołana zresztą w następstwie wskazania biegłych psychiatrów, oparta została o zgromadzone w sprawie dowody dotyczące stanu zdrowia oskarżonej. Biegły wskazał, że poza twierdzeniem K. S., brak jest jakichkolwiek innych obiektywnych dowodów na istnienie u oskarżonej dolegliwości w rodzaju omdleń, w szczególności nie znajdują one także potwierdzenia w dokumentacji medycznej.

Jeżeli uwzględni się przy tym rozważania biegłego związane ze stanem nietrzeźwości wymienionej w czasie objętym zarzutem, ustalenie Sądu pierwszej instancji na okoliczność braku dysfunkcji zdrowotnych skazanej – trafnie zaakceptowane przez Sąd odwoławczy – nie było obarczone błędem dowolności, zaś rozpoznanie tego zarzutu przez instancję ad quem, w szczególności, co do jasności i kompletności opinii biegłego R. U., uznać należy za prawidłowe.Podsumowując stwierdzić należy, że zarówno kontrola odwoławcza w niniejszej sprawie, jak i obecna kontrola kasacyjna, związane są z forsowaną konsekwentnie przez obronę próbą wykazania wyimaginowanych schorzeń skazanej, przy całkowitym pominięciu wpływu głębokiego stanu upojenia alkoholowego na zaistniałe zdarzenie drogowe, które w tym wypadku mało kluczowe znaczenie.

Twierdzenia prezentowane przez autora kasacji dotyczą więc sfery faktów a nie prawa, którego naruszenia w toku poddanego kontroli kasacyjnej postępowania skarżący w sposób skuteczny nie wykazał.Mając na uwadze powyższe, a także nie stwierdzając okoliczności obligujących Sąd Najwyższy do orzekania w szerszym zakresie (art. 536 k.p.k.), orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego znajduje natomiast podstawę w treści przepisów art. 737a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kc