Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 53/14 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court ban on driving due to contradictory duration (6 vs 8 months) making execution impossible.

Numero d'incarto III KK 53/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's order regarding the ban on driving due to a fatal contradiction between the written duration of six months and the parenthetical note of eight months. The prosecution argued this ambiguity rendered the penalty unexecutable and violated procedural requirements for clear judgments. The court ruled that such a discrepancy constitutes an absolute ground for cassation because it creates an irreconcilable internal conflict preventing the enforcement of the criminal sanction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 87 § 3 k.w.; Art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.; Art. 537 § 2 k.p.k.: A criminal judgment containing contradictory determinations regarding the duration of a criminal sanction, rendering its execution impossible, constitutes an absolute ground for cassation requiring the quashing of the contested part and remittal for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
contradictory criminal sanction impossible execution of judgment absolute ground for cassation duration of driving ban procedural error in sentencing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 87 § 3 k.w.
na podstawie art. 87 § 3 k.w. orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym „przez okres 6 (ośmiu) miesięcy”;
Art. 29 § 4 k.w.
na podstawie art. 29 § 4 k.w. na poczet orzeczonego wobec obwinionego środka karnego w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 14 listopada 2013 r.;4.
Art. 82 § 2 pkt 2 k.p.w.
Ma rację autor kasacji, że zaskarżone orzeczenie nie spełnia wymogów treści wyroku - z tym jednak, że nie tych określonych w art. 82 § 2 pkt 2 k.p.w., lecz w stosowanym tu odpowiednio art.
Art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.
Bez wątpienia takie rozstrzygnięcie uniemożliwia wykonanie wyroku w zakresie orzeczonego środka karnego, a powyższe naruszenie prawa stanowi okoliczność określoną w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w., a więc tzw.
Art. 537 § 2 k.p.k.
z art. 537 § 2 k.p.k. (art.
Art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, tj.
Art. 13 § 1 k.k.w.
Sprzeczność ta nie jest możliwa do usunięcia w trybie art. 13 § 1 k.k.w.
Art. 105 § 1 k.p.k.
Nie może być ona również rozpatrywana w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, możliwej do skorygowania w trybie przepisu art. 105 § 1 k.p.k. (w zw.
Art. 38 § 1 k.p.w.
z art. 38 § 1 k.p.w.), gdyż dotyczy elementu merytorycznej treści wyroku, tj.
Art. 45 § 2 k.w.
treść art. 45 § 2 k.w. Na zakończenie trzeba jeszcze nadmienić, że uwzględniając treść sentencji wyroku Sądu Najwyższego, nie było podstaw do zamieszczenia w tym wyroku rozstrzygnięcia o kosztach procesu.
Art. 626 § 1 k.p.k.
Tego rodzaju rozstrzygnięcie zamieszcza się bowiem w wyroku kończącym postępowanie (art. 626 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 119 k.p.w.
Art. 638 k.p.k.
Jedynie dla porządku, w perspektywie przyszłego orzeczenia o kosztach procesu należy wskazać, że wydatki poniesione przez Sąd kasacyjny, związane z rozpoznaniem nadzwyczajnego środka zaskarżenia wniesionego przez Prokuratora Generalnego ponosi Skarb Państwa (art. 638 k.p.k. w zw.
Art. 110 § 1 k.p.w.
oraz art. 110 § 1 k.p.w.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 53/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSA del. do SN Jacek Błaszczyk (sprawozdawca)Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz - Śliwy ‎w sprawie M. C. ‎obwinionego z art. 87 § 1 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 23 maja 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego ‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 20 grudnia 2013 r., uchyla wyrok nakazowy w zaskarżonej części, tj. odnośnie orzeczenia o środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIESąd Rejonowy w Ł., wyrokiem nakazowym z dnia 20 grudnia 2013 r.:

1. uznał obwinionego M. C. za winnego tego, że w dniu 14 listopada 2013 r. na ul. S. w G., znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (0,13 mg/l, 0,18 mg/l w wydychanym powietrzu) kierował samochodem marki VW Golf o nr rej. […], tj. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 87 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 400 złotych;

2. na podstawie art. 87 § 3 k.w. orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym „przez okres 6 (ośmiu) miesięcy”;

3. na podstawie art. 29 § 4 k.w. na poczet orzeczonego wobec obwinionego środka karnego w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 14 listopada 2013 r.;4. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty sądowej kwotę 40 złotych oraz obciążył go zryczałtowanymi wydatkami w sprawie w wysokości 50 złotych i kosztami badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości 20 złotych. Wyrok nakazowy uprawomocnił się bez wniesienia sprzeciwu w dniu 4 stycznia 2014 r.

Od tego wyroku kasację wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok na niekorzyść obwinionego M. C. Na podstawie art. 111 k.p.w. oraz art. 526 § 1 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, tj. art. 82 § 2 pkt 2 k.p.w., polegające na orzeczeniu o środku karnym w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym w sposób niezrozumiały i niejednoznaczny oraz powodujący wewnętrzną sprzeczność orzeczenia, uniemożliwiającą jego wykonanie, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, przewidzianą w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.

W petitum kasacji, z uwzględnieniem treści art. 537 § 1 i 2 k.p.k., Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna. Ma rację autor kasacji, że zaskarżone orzeczenie nie spełnia wymogów treści wyroku - z tym jednak, że nie tych określonych w art. 82 § 2 pkt 2 k.p.w., lecz w stosowanym tu odpowiednio art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. (art. 94 § 1 k.p.w.), chodzi bowiem o wyrok nakazowy, a nie o wyrok „zwykły”.

Oba te przepisy wymagają wyraźnie, aby zawarto w wyroku „rozstrzygnięcie co do kary i środków karnych” (art. 82 § 2 pkt 2 k.p.w.), bądź aby zawierał on „wymiar kary” (art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 k.p.w.). Przez rozstrzygnięcie „co do kary”, jak tego wymaga art. 82 § 2 pkt 2 k.p.w., a tym bardziej przez wymóg wskazania „wymiaru kary”, jak żąda tego, stosowany w postępowaniu o wykroczenia odpowiednio (art. 94 § 1 k.p.w.) przepis art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k., należy rozumieć nie tylko wskazanie na określony rodzaj kary lub środka karnego, jaki Sąd orzeka, ale także jasne określenie rozmiaru orzeczonego środka reakcji karnej, a więc okresu, na jaki stosuje się orzeczoną karę aresztu lub zakaz prowadzenia pojazdów, czy przykładowo podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości.

Powyższy wymóg wiąże się ściśle z rozwiązaniami prawa materialnego i niespełnienie go stanowi także naruszenie tej sfery prawa. W tym wypadku odnosi się to do regulacji zawartej w przepisie art. 29 § 1 k.w., który wyznacza ściśle granice temporalne stosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2010 r., V KK 301/09, OSNKW 2010/6/52). W niniejszej sprawie wskazanego wymogu Sąd nie dopełnił, gdy chodzi o orzeczenie w przedmiocie środka karnego. Rozstrzygając w pkt 2 kwestię obligatoryjnego orzeczenia wobec obwinionego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, Sąd Rejonowy orzekł ten zakaz na okres sześciu miesięcy, a w nawiasie wpisał słownie wyraz „ośmiu” miesięcy.

Jak trafnie podnosi skarżący, w tej sytuacji, nie wiadomo, czy Sąd orzekł ten zakaz na okres 6 (sześciu), czy też 8 (ośmiu) miesięcy. Taki sposób określenia czasokresu trwania środka karnego nie tylko jest sprzeczny z wynikającym z treści wskazanych przepisów wymogiem redagowania orzeczenia, w tym rozstrzygnięcia co do środka karnego, w sposób zrozumiały i niewątpliwy, ale także powoduje wewnętrzną sprzeczność wyroku, uniemożliwiającą jego wykonanie. Sprzeczność ta nie jest możliwa do usunięcia w trybie art. 13 § 1 k.k.w.

Nie może być ona również rozpatrywana w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, możliwej do skorygowania w trybie przepisu art. 105 § 1 k.p.k. (w zw. z art. 38 § 1 k.p.w.), gdyż dotyczy elementu merytorycznej treści wyroku, tj. orzeczenia o rozmiarze represji karnej (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 października 2008 r., IV KK 316/08, LEX nr 469190 oraz z dnia 11 kwietnia 2013 r., II KK 217/12, LEX nr 1298096). Bez wątpienia takie rozstrzygnięcie uniemożliwia wykonanie wyroku w zakresie orzeczonego środka karnego, a powyższe naruszenie prawa stanowi okoliczność określoną w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w., a więc tzw. bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia.

Wskazany przepis uznaje bowiem za taką przyczynę sytuację, gdy „zachodzi sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiająca jego wykonanie”. Istnienie sprzeczności w treści orzeczenia zachodzi wtedy, gdy zawiera ono rozbieżne rozstrzygnięcia, skutkujące niemożnością wykonania wyroku w tej części, przy czym wskazane uchybienie ma charakter oczywisty, brak jest bowiem pewności w zakresie stricte merytorycznej decyzji organu procesowego wyrażonej w zaskarżonym wyroku (por. Z. Muras, Bezwzględne przyczyny odwoławcze w polskim procesie karnym, Toruń 2004, s. 122-123).

Wskazana sprzeczność skutkuje w oparciu o treść art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k. (art. 112 k.p.w.) uchyleniem wyroku w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł. Sąd ten w ponownym postępowaniu winien kierować się wskazanymi uwagami i wydać orzeczenie w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, mając na względzie m.in. treść art. 45 § 2 k.w. Na zakończenie trzeba jeszcze nadmienić, że uwzględniając treść sentencji wyroku Sądu Najwyższego, nie było podstaw do zamieszczenia w tym wyroku rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

Tego rodzaju rozstrzygnięcie zamieszcza się bowiem w wyroku kończącym postępowanie (art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w.). Takiej cechy nie ma wyrok Sądu Najwyższego uchylający zaskarżone orzeczenie i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania. Jedynie dla porządku, w perspektywie przyszłego orzeczenia o kosztach procesu należy wskazać, że wydatki poniesione przez Sąd kasacyjny, związane z rozpoznaniem nadzwyczajnego środka zaskarżenia wniesionego przez Prokuratora Generalnego ponosi Skarb Państwa (art. 638 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. oraz art. 110 § 1 k.p.w.).

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w wyroku.