Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding admissibility of witness testimony in self-defense case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower court's rejection of a witness request was procedurally correct. The appellant argued that excluding witness Z. T. violated procedural rights, but the court found the witness unavailable and the request aimed at delaying proceedings. Consequently, the Supreme Court confirmed the lower court's decision to reject the appeal without remanding the case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The appellate court's review of the first-instance decision to reject a witness request must be thorough; if the witness is unavailable and the request serves to delay proceedings, the rejection is lawful and the cassation is unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 52/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 maja 2015 r. sprawy W. P., z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 28 października 2014 roku, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 10 lipca 2014 roku, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić oskarżyciela prywatnego A. S. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, 3. na podstawie § 19, § 2 ust. 3 i § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. z dnia 3 października 2002 roku, Nr 163, poz. 1348 ze zmianami) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata B. B. prowadzącego Kancelarię Adwokacką kwotę 442,80 zł, w tym 23 % podatku VAT, jako obrońcy z urzędu wyznaczonemu w postępowaniu kasacyjnym, za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIEW. P. został przez oskarżyciela prywatnego A. S. oskarżony o to, że w dniu 18 września 2012 r. w O. na terenie Rodzinnych Ogródków Działkowych prysnął A. S. gazem łzawiącym w oczy, powodując u niego obrażenia ciała w postaci zadrażnienia obu gałek ocznych z przekrwieniem i obrzękiem spojówek oraz niewielkim uszkodzeniem rogówki oka lewego, skutkiem czego było naruszenie narządu wzroku trwające nie dłużej niż siedem dni, tj. o przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r., uniewinnił W.
P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ustalając, iż oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej, na podstawie art. 25 § 1 k.k.Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżyciel prywatny i jego pełnomocnik. Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 28 października 2014 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. uznając wniesione apelacje za oczywiście bezzasadne.Od wyroku Sądu Okręgowego w O. kasację na niekorzyść oskarżonego wniósł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, zarzucając w niej rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:1. art. 170 § 1 pkt 4 i 5 k.p.k., poprzez uznanie, iż Sąd I instancji nie dopuścił się uchybień, oddalając wniosek dowodowy oskarżyciela prywatnego o przesłuchanie w charakterze świadka Z.
T., w sytuacji gdy był to istotny dowód, mogący się przyczynić do wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. przebiegu zajścia do jakiego doszło w dniu 18.09.2012 r. pomiędzy oskarżonym W. P. a oskarżycielem prywatnym A. S., w sytuacji, gdy Z. T. mógł być naocznym świadkiem owego zajścia, na co wskazuje notatka urzędowa z dnia 22 kwietnia 2014 r., który to dowód można było przeprowadzić i nie zmierzał on do przedłużenia postępowania;2. art 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k., poprzez brak rzetelnego i wnikliwego rozważenia podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z 170 § 1 pkt 5 k.p.k. i uznanie, iż Sąd I instancji nie dopuścił się uchybień oddalając wniosek dowodowy oskarżyciela prywatnego o przesłuchanie w charakterze świadka Z.
T.Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów nieopłaconego ani w całości, ani w części wynagrodzenia dla pełnomocnika za sporządzenie i wniesienie niniejszej kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie.Zacząć należy od stwierdzenia, że obydwa zarzuty kasacji dotyczą w istocie tej samej kwestii, tj. poprawności sprawowanej przez Sąd Okręgowy kontroli odwoławczej w zakresie oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka Z.
T. Wbrew twierdzeniom skarżącego, rozważania Sadu Okręgowego dotyczące kwestionowanej decyzji Sądu I instancji o oddaleniu wniosku dowodowego, spełniają standard rzetelnej kontroli odwoławczej. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku na s. 4 poprawnie wskazał powody, dla których należało zaakceptować decyzję Sąd Rejonowego, w szczególności poprawnie przyjął, że przeprowadzenie dowodu było niemożliwe. Wynikało to jednoznacznie z ustaleń Sądu Rejonowego – właściciel firmy W. ze względów związanych z realiami jej funkcjonowania nie był w stanie wskazać personaliów pracownika, który w dniu zdarzenia był obecny na sąsiedniej działce (k. 436).
Zupełnie dowolne są zawarte w kasacji spekulacje skarżącego, że być może sam właściciel, Z. T., był wtedy tam obecny razem z pracownikiem, którego dotyczył wniosek. Po pierwsze, z oświadczenia Z. T. nie wynika, by on sam był tam obecny w czasie zdarzenia, a po drugie, także z wcześniejszych twierdzeń oskarżyciela prywatnego (zob. k. 92, k. 498v) nie wynikało, by na sąsiedniej działce zauważył dwie osoby stawiające altankę. W tym stanie rzeczy wniosek oskarżonego nie mógł być uwzględniony, zwłaszcza że zasadnie został uznany za zmierzający w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, co znalazło wyraz w uzasadnieniu postanowienia o jego oddaleniu (k. 499).
Kontrola Sądu Okręgowego była zaś w tym zakresie rzetelna i wnikliwa, w pełni odpowiadając wymaganiom z art. 457 § 3 k.p.k.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.