Criminal appeal dismissed as inadmissible because it was filed against a conviction without statutory grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the prosecutor's appeal against a final conviction without holding a hearing. The prosecution argued the lower court failed to fully analyze specific statutory violations regarding gambling machines and omitted crucial facts about the defendants' conduct. The court ruled the appeal inadmissible because it was filed against a convicted defendant rather than an acquitted one, which is prohibited by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 523 § 3 k.p.k.; art. 523 § 4 k.p.k.: An appeal against a conviction is inadmissible unless based on specific procedural errors or other statutory exceptions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 507/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie A. D. i R. Z. skazanych z art. 107 § 1 k.k.s. i innych na posiedzeniu z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora (…) Wydziału Zamiejscowego Departamentu Do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej na niekorzyść skazanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 czerwca 2018 r., sygn. akt IV K (…) p o s t a n o w i ł: pozostawić kasację bez rozpoznania, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIEKasacja jest niedopuszczalna z mocy prawa i nie powinna zostać przyjęta przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) (Przewodniczącego Wydziału) w toku postępowania okołokasacyjnego.Zgodnie z art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania. Powyższe ograniczenie nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadku określonym w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.) W przedmiotowej sprawie w stosunku do A.
D. i R. Z. zapadł prawomocny wyrok skazujący. Prokurator w kasacji zaś zarzucił mające wpływ na treść rozstrzygnięcia rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na tym, że sąd odwoławczy w wyniku rozpoznania środka odwoławczego nie poddał wszechstronnej, rzetelnej analizie zarzutów i wniosków sformułowanych w apelacji oraz nie ustosunkował się do nich w uzasadnieniu w stopniu wystarczającym, dlaczego zarzuty i wnioski uznał za niezasadne, zwłaszcza w części kwestionującej obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 14 § 1 k.p.k. w zw. z art. 399 §1 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k. poprzez pominięcie w opisie czynów przypisanych oskarżonym A.D. i R.Z. wszystkich aspektów ich zachowań istotnych dla oddania kryminalnej zawartości przestępstw karno - skarbowych w postaci niezgodnego z ustawą urządzania i prowadzenia gier na ustalonych automatach o numerach fabrycznych AZ, w ustalonym czasie, w ustalonych miejscach mieszczących się w ustawowych znamionach tego typu przestępstwa o charakterze wieloczynowym i trwałym, poprzez niewskazanie, że oskarżeni: powierzyli obowiązki nadzorowania gier hazardowych i obsługi automatów w zakresie wypłat wygranych z klucza osobom bez świadectwa zawodowego, wbrew wymogom przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a następnie art. 24 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, urządzali i prowadzili gry na automatach do gier o niskich wygranych, wiedząc, że automaty te nie są automatami do gier o niskich wygranych zgodnie z wydanymi przez Ministerstwo Finansów poświadczeniami rejestracji GL-1, w rzeczywistości pozwalały na uzyskanie jednorazowej wygranej wyższej od maksymalnej dopuszczalnej wygranej oraz za grę za stawkę wyższą niż dopuszczalna i w związku z tym nie spełniały wymogów technicznych zgodnych dla automatów podlegających przepisom art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, a następnie art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, błędnie uznając, że stanowiłoby to przekroczenie granic oskarżenia, co skutkowało ograniczeniem zakresu przypisanych oskarżonym czynów z art. 107 § 3 k.k.s., wyłącznie do naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, a następnie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, z pominięciem pozostałych przepisów naruszonych przez oskarżonych tj. art. 2 ust 2 b, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 24 ust. 1, art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, co skutkowało utrzymaniem w mocy wydanego z naruszeniem ww. przepisów prawa procesowego wyroku Sądu Okręgowego w G..Skoro zatem kasacja nie została wniesiona przez podmiot szczególny i nie została oparta na zarzucie uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 k.p.k. (na stwierdzenie takich uchybień nie pozwala także analiza akt sprawy), to kasację tę należało uznać za niedopuszczalną z mocy prawa i w oparciu o art. 531 § 1 k.p.k. pozostawić ją bez rozpoznania.as