Supreme Court quashed combined sentence for more favorable law application and suspended execution requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's combined sentence, ordering a retrial due to a procedural error in applying the law. The defendant argued that the new law effective July 1, 2015, offered more favorable limits and conditions for suspended sentences compared to the old law used by the trial court. The court agreed, noting that the new regulations provided a more advantageous legal situation for the accused, thereby invalidating the reliance on the previous statutory framework.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 § 1 k.k.; Art. 89 § 1 k.k.; The court must apply the law more favorable to the accused when multiple legal regimes exist, requiring the new 2015 provisions to be used over the old ones to ensure the combined sentence respects the principle of lenity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 506/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Tomasz ArtymiukSSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Dorota Szczerbiak przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Andrzeja Pogorzelskiego,w sprawie G.J.S. w przedmiocie wyroku łącznegopo rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 9 października 2019 r.,kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego - na korzyśćod wyroku Sądu Okręgowego w Z.
z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok łączny i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIESąd Okręgowy w Z., wyrokiem łącznym z 27 lipca 2017 r., połączył - na podstawie art. 85, 86 § 1 i 87 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. – kary orzeczone wobec G.J.S. prawomocnymi wyrokami, a mianowicie:1)wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z 24 stycznia 2014 r. (II K (…)), którym wymierzono dwie kary jednostkowe pozbawienia wolności – 8 miesięcy za czyn z art. 158 § 1 k.k. oraz roku i 8 miesięcy za czyn z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k., a karę łączną ukształtowano na zasadzie pełnej absorpcji;2)wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z 14 grudnia 2015 r. (IV K (…)), którym wymierzono dwie kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny – po 6 miesięcy i po 200 stawek dziennych, każda w wysokości 60 zł, za dwa przestępstwa skarbowe popełnione w okresach do listopada 2008 r. i do listopada 2011 r., natomiast karę łączną orzeczono w rozmiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat, a grzywnę w ilości 300 stawek dziennych, każda w wysokości 300 zł;3)wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z 18 maja 2016 r., którym wymierzono karę 10 miesięcy ograniczenia wolności za czyn z art. 209 § 1 k.k. popełniony w okresie od 17 kwietnia do 31 sierpnia 2013 r.- i wymierzył skazanemu jako karę łączną 2 lata pozbawienia wolności.Tymże wyrokiem łącznym umorzył postępowanie co do objęcia nim wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z 19 kwietnia 2016 r. (II K (…)), którym wymierzono G.J.S. samoistną grzywnę w ilości 30 stawek dziennych, każda w wysokości 50 zł, za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony 14 grudnia 2015 r.
Kasację od wskazanego wyroku łącznego, który uprawomocnił się 4 sierpnia 2017 r., złożył na korzyść skazanego, na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny. Zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, to jest:
1) art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 20 marca 2015 r., poz. 396), jako że w sprawie nie zaistniały przeszkody do orzekania w oparciu o przepisy obowiązujące od 1 lipca 2015 r., według których granice wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności były dla skazanego korzystniejsze;
2) art. 4 § 1 k.k. w zw. Z art. 89 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym przed 8 czerwca 2010 r.) i art. 89 § 1a k.k., jako że w czasie popełnienia jednego z przestępstw obowiązywała ustawa względniejsza dla skazanego, wykluczająca możliwość orzeczenia w danej sytuacji kary łącznej pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. W konsekwencji autor kasacji zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku łącznego i przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Z..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna.Odstępując od powtarzania niespornych ustaleń dotyczących treści poszczególnych wyroków jednostkowych objętych zaskarżonym wyrokiem łącznym, co w jakimś sensie stanowiło realizację skierowanego również do instancji kasacyjnej postulatu zwięzłości uzasadnień orzeczeń sądowych (art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.), należało stwierdzić, że oparcie w niniejszej sprawie wyroku łącznego o regulacje prawne obowiązujące przed 1 lipca 2015 r. było postąpieniem ewidentnie błędnym, sprzecznym z treścią art. 4 § 1 k.k. Względniejszą wszak sytuację prawną dla skazanego stwarzało sięgnięcie tu po unormowania nowe, obowiązujące od 1 lipca 2015 r.
W istocie sam Sąd Okręgowy w Z. w motywacyjnej części wyroku (sporządzonej na żądanie Sądu Najwyższego zgłoszone w trybie art. 92 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym) przyznał – co zresztą wcześniej zauważył autor kasacji – że w świetle dawnego stanu prawnego kara łączna pozbawienia wolności w stosunku do G.J.S. mogła oscylować w granicach od roku i 8 miesięcy do 3 lat i 3 miesięcy, a według późniejszej regulacji, obowiązującej w dacie wyrokowania, mogła zostać ukształtowana w rozmiarze od roku do roku i 5 miesięcy.Trzeba silnie podkreślić, że sama teoretyczna możliwość stosowania pod rządami dawnej ustawy instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stanowiła dostatecznego powodu do zaakceptowania przyjętej przez Sąd Okręgowy w Z. koncepcji, skoro Sąd ten ustalił, że w odniesienie do skazanego nie istniała pozytywna prognoza kryminologiczna, stanowiąca nieodzowną przesłankę skorzystania z dobrodziejstwa, o którym mowa w art. 69 § 1 k.k. W tym stanie rzeczy, uznając, że rozpoznanie kasacji w przedstawionym zakresie było wystarczające do wydania wyroku (art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.), Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok łączny i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania (art. 537 § 2 k.p.k.).as