Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 484/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses defense request to recuse judge based on flawed appointment procedure as inadmissible.

Numero d'incarto III KK 484/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The defense lawyer requested the recusal of a Supreme Court judge, arguing that his appointment by the Judicial Council was procedurally flawed. The court determined this specific ground does not fall under the statutory grounds for recusal in the Criminal Procedure Code. Consequently, the request was left without examination as legally inadmissible by operation of law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 41 § 1 k.p.k.; Art. 42 § 1 k.p.k.: A request to recuse a judge solely on the grounds of a flawed appointment procedure by the Judicial Council is inadmissible as it does not constitute a valid ground for recusal under the Criminal Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
recusal of judge inadmissible request Judicial Council appointment Criminal Procedure Code nemo iudex in causa sua Constitutional Court ruling procedural flaw nomina dell'arbitro

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 42 § 1 i 4 k.p.k.
od udziału w sprawie III KK 484/24 (KRI 1166), na podstawie art. 42 § 1 i 4 k.p.k. w zw.
art. 41 § 1 k.p.k.
z art. 41 § 1 k.p.k. a contrario postanowił: wniosek pozostawić bez rozpoznania
art. 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art.
art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.
art. 190 ust. 1 Konstytucji RP
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2024 r., I KO 52/23).Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.
art. 41 § 1 k.p.k
Pismem z dnia 17 lipca 2025 r., obrońca skazanej D.S., powołując się na art. 41 § 1 k.p.k.
art. 42 § 1 k.p.k
oraz art. 42 § 1 k.p.k., wniósł o wyłączenie Sędziego Sądu Najwyższego M.S.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
i w związku z tym rozpoznanie przez tego Sędziego kasacji zawierającej zarzut wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji
179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.
art. 41 k.p.k
W konsekwencji ich treść - poza wskazanymi sprawami - pozostaje zupełnie irrelewantna, zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej sądów.Jeżeli zaś chodzi o kwestię naruszenia zakazu nemo iudex in causa sua, to zauważyć należy, że skoro art. 41 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok TK z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt P 22/19
postanowienie TK z dnia 3 czerwca 2008 r., Kpt 1/08
m.in.: postanowienie TK z dnia 3 czerwca 2008 r., Kpt 1/08; wyrok TK z dnia 25 czerwca 2012 r., K 18/09; wyrok TK z dnia 11 września 2017 r., K 10/17, OTK-A 2017, poz.
wyrok TK z dnia 25 czerwca 2012 r., K 18/09
m.in.: postanowienie TK z dnia 3 czerwca 2008 r., Kpt 1/08; wyrok TK z dnia 25 czerwca 2012 r., K 18/09; wyrok TK z dnia 11 września 2017 r., K 10/17, OTK-A 2017, poz.
wyrok TK z dnia 11 września 2017 r., K 10/17
m.in.: postanowienie TK z dnia 3 czerwca 2008 r., Kpt 1/08; wyrok TK z dnia 25 czerwca 2012 r., K 18/09; wyrok TK z dnia 11 września 2017 r., K 10/17, OTK-A 2017, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2024 r., I KO 52/23
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2024 r., I KO 52/23).Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 484/24 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Zbigniew Kapiński w sprawie D. S. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron wniosku obrońcy skazanej o wyłączenie Sędziego Sądu Najwyższego M.S. od udziału w sprawie III KK 484/24 (KRI 1166), na podstawie art. 42 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. a contrario postanowił: wniosek pozostawić bez rozpoznania

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 lipca 2025 r., obrońca skazanej D.S., powołując się na art. 41 § 1 k.p.k. oraz art. 42 § 1 k.p.k., wniósł o wyłączenie Sędziego Sądu Najwyższego M.S. od rozpoznania sprawy o sygn. akt III KK 484/24. W argumentacji przywołanej w uzasadnieniu wniosku wskazano, że Sędzia M.S. został powołany na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. i w związku z tym rozpoznanie przez tego Sędziego kasacji zawierającej zarzut wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytego składu sądu, powodowałoby konieczność zajęcia stanowiska odnośnie do okoliczności, która bezpośrednio dotyczy Sędziego M.S. i jego procedury nominacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obrońcy skazanej o wyłączenie Sędziego Sądu Najwyższego M.S. jest niedopuszczalny z mocy ustawy, wobec czego należało go pozostawić go bez rozpoznania.Z przedstawionej we wniosku argumentacji wynika, że jedynym powodem, dla którego obrońca skazanej wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziego jest okoliczność, że został on powołany na urząd sędziego – jak twierdzi obrońca skazanej - w wadliwej procedurze nominacyjnej przeprowadzonej przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.Nie budzi jednak wątpliwości, że okoliczność ta nie podpada pod dyspozycję art. 41 § 1 k.p.k.

Po pierwsze należy mieć na uwadze treść wyroku z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt P 22/19, w którym Trybunał Konstytucyjnego uznał, że „[a]rt. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30), stosowany odpowiednio na podstawie art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz.

75) w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020 r. poz. 190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”. W konsekwencji wniosek o wyłączenie sędziego, w którym na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. kwestionuje się bezstronność sędziego tylko z powodu jego powołania na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. jest niedopuszczalny z mocy ustawy (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2024 r., I KO 52/23).Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.

W doktrynie dominuje pogląd, że moc powszechnie obowiązująca orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego powoduje, iż wszystkie inne organy władzy publicznej, również organy władzy sądowniczej, mają obowiązek przestrzegania i stosowania tych orzeczeń. W świetle powyższego stwierdzić należy, że brak jest normatywnych podstaw do podważania konstytucyjnego umocowania Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. oraz jej uprawnień do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości, a także kwestionowania ważności i skuteczności powołań sędziowskich dokonanych przez Prezydenta RP w ramach przysługującej mu wyłącznej i nie podlegającej weryfikacji prerogatywy, na podstawie rekomendacji udzielonej przez ten organ (zob. m.in.: postanowienie TK z dnia 3 czerwca 2008 r., Kpt 1/08; wyrok TK z dnia 25 czerwca 2012 r., K 18/09; wyrok TK z dnia 11 września 2017 r., K 10/17, OTK-A 2017, poz. 64).Bez znaczenia w kontekście zaprezentowanej przez obrońcę skazanej argumentacji jest powoływanie się na rozpatrywane przed Sądem Najwyższym sprawy, w których orzeczono o wyłączeniu Sędziego M.S. lub wypowiadano się w ogólny sposób o procedurze nominacyjnej sędziów przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną ustawą z 2017 r.

Rozstrzygnięcia, które wskazuje obrońca skazanej, abstrahując od ich merytorycznej zasadności, są wiążące jedynie w tych konkretnych sprawach, w których te rozstrzygnięcia zapadły. W konsekwencji ich treść - poza wskazanymi sprawami - pozostaje zupełnie irrelewantna, zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej sądów.Jeżeli zaś chodzi o kwestię naruszenia zakazu nemo iudex in causa sua, to zauważyć należy, że skoro art. 41 k.p.k. nie obejmuje swoim zakresem badania okoliczności związanych z powołaniem na urząd sędziego, to tym samym zarzut orzekania przez sędziego we własnej sprawie pozostaje na gruncie tego przepisu zupełnie bezprzedmiotowy.Z podanych względów, wniosek obrońcy skazanej złożony na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., którego argumentacja oparta została wyłącznie na stwierdzeniu wadliwości powołania Sędziego Sądu Najwyższego M.S., należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalny z mocy ustawy. [WB][a.ł] ‎