Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 483/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for drug trafficking as obviously groundless due to correct lower court evidence evaluation.

Numero d'incarto III KK 483/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower courts found the defendant guilty of drug trafficking and bribery based on a comprehensive evaluation of evidence, including witness testimonies and the defendant's own statements. The Supreme Court affirmed that the appellate court correctly applied the law and did not violate procedural rules regarding evidence assessment or the principle of in dubio pro reo.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 4 k.p.k.; Art. 5 § 1 k.p.k. – A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the appellate court has conducted a reliable review of the evidence without violating procedural rules or the principle of resolving doubts in favor of the accused.

Parole chiave

Generato dall'IA
drug trafficking cassation appeal obviously groundless evidence evaluation appellate review procedural violation in dubio pro reo traffico aggravato di stupefacenti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
III KK 483/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 października 2025 r., sprawy D.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Zgodnie z wymogami art. 433 § 2 k.p.k. w sposób wyczerpujący i prawidłowy rozpoznał wszystkie stawiane w apelacji zarzuty, które omówił i ocenił w części 3.12 formularza uzasadnienia, czyniąc tym samym zadość obowiązującym przepisom.
Art. 5 § 2 k.p.k.
Przypomnieć należy, że przepis art. 5 § 2 k.p.k. adresowany jest do organu procesowego i dotyczy wątpliwości, które powziął ten organ.
Art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k.
przepisów art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art.
Art. 4 k.p.k.
2 § 1 pkt 1, § 2 i art. 4 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez uznanie za niewiarygodnych wyjaśnień oskarżonych D.
Art. 5 § 1 k.p.k.
i art. 5 § 1 k.p.k. Przepisy te mające charakter ogólny, wskazują na cele postępowania karnego i podstawowe zasady procesu.
art. 535 § 3 k.p.k
III KK 483/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 18 § 3 k.k
o czyn z art. 18 § 3 k.k.
art. 4 § 1 k.k
na podstawie art. 4 § 1 k.k., przyjmując za podstawę orzekania kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r., D.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 483/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 października 2025 r., sprawy D. P. skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt IV Ka 146/24, utrzymującego w mocy, w odniesieniu do skazanego, wyrok Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt II K 39/23, p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [J.J.]

UZASADNIENIE

D. P. został oskarżony o to, że:„1. w okresie pomiędzy styczniem 2019 r. a 19 listopada 2019 r. w G. i w G.

1. wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy i środkami odurzającymi w postaci marihuany, w ten sposób, że przyjął od innej osoby nie mniej niż 2 kilogramy amfetaminy i nieustaloną ilość marihuany, w celu ich dalszej odsprzedaży, z czego następnie przekazał dla P. O. nie mniej niż 200 gram amfetaminy za kwotę łączną 3.000 zł, oraz dla G. J. nie mniej niż 200 gram amfetaminy i 50 gram marihuany za nieustaloną kwotę, celem ich dalszej dystrybucji dla osób zażywających te substancje i środki, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,2. w miesiącu listopadzie 2019 r. w G., wbrew przepisom ustawy, nakłaniał P. O., do udzielania w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, środków odurzających i substancji psychotropowym innym osobom, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii”.Sąd Rejonowy w Gryfinie wyrokiem z dnia 17 października 2023 r., sygn.

II K 39/23:I. na podstawie art. 4 § 1 k.k., przyjmując za podstawę orzekania kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r., D. P. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 1, z tym że ustalił, iż został on popełniony w okresie pomiędzy marcem 2019 r. a kwietniem 2019 r. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 zł każda, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 3.000 zł,II. uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu z pkt 2 i za ten czyn na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd orzeczone wobec D.

P. kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt V wyroku).Opisane orzeczenie zawiera także rozstrzygnięcia o kosztach.We wniesionej apelacji, zaskarżając wyrok w całości, obrońca oskarżonego, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucił:„1. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, § 2 i art. 4 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez uznanie za niewiarygodnych wyjaśnień oskarżonych D.

P. oraz W. N. oraz zeznań świadków G. J. i P. O. (z postępowania sądowego) oraz uznania za wiarygodne zeznania świadka P. O. (z postępowania przygotowawczego) podczas gdy brak jest obiektywnych przesłanek przemawiających za taką oceną,2. mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę poprzez uznanie, że oskarżony dokonał zarzucanych mu czynów podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika aby oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów”.W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego D.

P. od zarzucanych mu czynów.Po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt IV Ka 146/24, utrzymał, w odniesieniu do oskarżonego D. P. , zaskarżone orzeczenie w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił „rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. przepisów art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 1 i § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia skazującego bez dowodów uprawdopodobniających fakt zawinienia oraz poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i zastąpienie ich przez domniemanie winy oskarżonego z uwagi na uznanie za niewiarygodnych wyjaśnień oskarżonych D.

P. oraz W. N. oraz zeznań świadków G. J. i P. O. złożonych na etapie postępowania sądowego oraz uznania za wiarygodne zeznania świadka P. O. złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, podczas gdy brak jest obiektywnych przesłanek przemawiających za taką oceną”. Skarżący wniósł o uniewinnienie skazanego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest oczywiście bezzasadna, stąd też możliwe było jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Podniesiony przez skarżącego zarzut jest de facto powtórzeniem zarzutu apelacyjnego, a uważna lektura uzasadnienia pozwala na stwierdzenie, że głównym celem kasacji jest dążenie do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy, a w pełni zaaprobowanych przez Sąd Okręgowy (zdaniem obrońcy, Sąd odwoławczy błędne ocenił dowody i poczynił błędne ustalenia faktyczne, w tym dokonał błędnej oceny wyjaśnień skazanego oraz współoskarżonego w sprawie W.

N. czy zeznania świadków P. O. i G. J., skutkujące ustaleniem winy i sprawstwa skazanego). Istotą postępowania kasacyjnego nie jest jednak powtórna kontrola odwoławcza, dlatego też w toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się m.in. kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, czy nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych.Sąd Okręgowy w Szczecinie dokonał rzetelnej i trafnej kontroli odwoławczej aprobując dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, oparte na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, nie naruszając reguł odnoszących się do uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wskazanych w art. 457 § 3 k.p.k.

Zgodnie z wymogami art. 433 § 2 k.p.k. w sposób wyczerpujący i prawidłowy rozpoznał wszystkie stawiane w apelacji zarzuty, które omówił i ocenił w części 3.12 formularza uzasadnienia, czyniąc tym samym zadość obowiązującym przepisom. Sąd w szczególności zaakceptował oceny relacji P. O. - zarówno z postępowania przygotowawczego - jak również tych, składanych w postępowaniu sądowym, uznał za właściwą ocenę zeznań świadka G. J., czy wreszcie wyjaśnień D. P..Wbrew stanowisku obrońcy, Sąd odwoławczy nie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k., a skoro tak, to zbudowany na podstawie tak ocenionych dowodów – w tym wyjaśnień skazanego i współoskarżonego w sprawie oraz zeznań wymienionych imiennie w kasacji świadków - stan faktyczny pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu.

Sąd Okręgowy podkreślił, iż nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów, jak i poczynionych w oparciu o nią ustaleń faktycznych. Podkreślił, iż nie miał żadnych wątpliwości, że ocena ta została dokonana w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności.Brak również podstaw do uznania, aby Sąd odwoławczy dopuścił się obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska obrońcy i nie uniewinnił skazanego uznając, iż brak podstaw ku temu, albowiem dokonane ustalenia faktyczne są rezultatem prawidłowej oceny kompletnie zebranego materiału dowodowego, który nie wykazuje błędów.

Przypomnieć należy, że przepis art. 5 § 2 k.p.k. adresowany jest do organu procesowego i dotyczy wątpliwości, które powziął ten organ. O naruszenia tego przepisu można mówić zatem wówczas, gdy sąd ustalając, że zachodzą niedające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego, co w tej sprawie nie miało miejsca.Za całkowicie chybione uznać należy podnoszenie w kasacji zarzutów naruszenia art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 5 § 1 k.p.k. Przepisy te mające charakter ogólny, wskazują na cele postępowania karnego i podstawowe zasady procesu.

Do ich naruszenia może dojść poprzez obrazę konkretnych przepisów postępowania, gwarantujących przestrzeganie tych zasad, co rozważanej sprawie nie zostało zarzucone i w rzeczywistości nie zaistniało.Mając powyższe na uwadze, kasację obrońcy skazanego D. P. uznać należało za oczywiście bezzasadną i oddalić ją na posiedzeniu w trybie przepisu art. 535 § 3 k.p.k. [J.J.][r.g.] ‎