Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 48/14 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously groundless for challenging factual findings and appellate review.

Numero d'incarto III KK 48/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the defense's arguments were procedurally improper. The defense challenged the appellate court's modification of the sentence and alleged violations of procedural rules regarding factual findings and evidence evaluation. The court determined that the appellant attempted to bypass the ban on challenging factual findings by attacking the appellate court's review rather than the first-instance facts, and that the evidence assessment remained within the bounds of free evaluation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k. in conjunction with Art. 366 § 1 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k. in conjunction with Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 2 § 2 k.p.k.; Art. 4 k.p.k.; Art. 6 ust. 1 ECHPR; Art. 535 § 3 k.p.k. - An appeal is obviously groundless when the appellant attempts to challenge factual findings by attacking the appellate court's review instead of the first-instance facts, or when the evidence assessment was conducted within the scope of free evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously groundless appeal factual findings ban appellate review scope free evaluation of evidence procedural violation claim criminal procedure code costs of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 48/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 marca 2014 r., sprawy M.
Art. 624 § 1 k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.Na podstawie art.
Art. 616 § 2 pkt. 2 k.p.k.
skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.Na podstawie art. 616 § 2 pkt. 2 k.p.k. w zw.
Art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k.
z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.
Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze
z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze w zw.
§ 14 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
z § 14 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 519 k.p.k.
Poza tym Sąd odwoławczy zmienił wyrok Sądu I instancji jedynie w zakresie wymierzonej skazanemu kary, a w związku z tym zarzuty kasacji w istocie skierowane zostały przeciwko rozstrzygnięciu Sądu a quo, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia: art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 366 § 1 k.p.k.
z art. 366 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 410 k.p.k.
z art. 410 k.p.k. Zważyć należy, że Sąd ad quem dokonał prawidłowej kontroli odwoławczej, co znalazło swoje odzwierciedlenie w nad wyraz szczegółowym uzasadnieniu.
Art. 433 § 2 k.p.k.
410 k.p.k.; art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 2 § 2 k.p.k.
z art. 2 § 2 k.p.k., art.
Art. 4 k.p.k.
2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. art.
Art. 5 § 2 k.p.k.
Słusznie uznano, że w sprawie nie wystąpiły wątpliwości, które winny być rozpatrywane w kontekście art. 5 § 2 k.p.k. Podstawą zarzutu nie mogą w tej sytuacji być subiektywne wątpliwości autora kasacji, do czego szeroko odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 48/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 marca 2014 r., sprawy M. K. M., skazanego z art. 59 ust. 1 w zb. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., ‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę, ‎od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 23 września 2013 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 26 marca 2013 r., postanowił:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne;

3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. J. - Kancelaria Adwokacka - kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa i 80/100), zawierającą 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu - sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIESąd Rejonowy w B., wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r., skazał M. K. M. za przestępstwo z art. 59 ust. 1 w zb. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w B., po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. apelacji obrońcy skazanego, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji, łagodząc wymierzoną skazanemu karę pozbawienia wolności do 2 lat; w pozostałym zakresie utrzymał wyrok w mocy.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia: art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.; art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 169 § 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.

Podzielić przy tym należy stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.Na wstępie zauważyć należy, że skarżący pod pozorem naruszenia przepisów prawa procesowego kwestionuje de facto w sposób bardzo szeroki ustalenia faktyczne, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, zawartym w art. 523 § 1 k.p.k. Poza tym Sąd odwoławczy zmienił wyrok Sądu I instancji jedynie w zakresie wymierzonej skazanemu kary, a w związku z tym zarzuty kasacji w istocie skierowane zostały przeciwko rozstrzygnięciu Sądu a quo, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k.

Nie sposób było uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. w powiązaniu z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. Zważyć należy, że Sąd ad quem dokonał prawidłowej kontroli odwoławczej, co znalazło swoje odzwierciedlenie w nad wyraz szczegółowym uzasadnieniu. Nie można przy tym stwierdzić, aby w sprawie nie wyjaśniono w sposób wystarczający wszystkich okoliczności, a orzeczenie oparto na niepełnym materiale dowodowym. Zresztą treść tego zarzutu wskazuje, że autor kasacji naruszenie tych przepisów utożsamiał nie z podanymi powyżej okolicznościami, a jedynie z przyjętą przez Sąd a quo niekorzystną dla skazanego wersją wydarzeń.

Zabieg taki skazany musiał być na niepowodzenie, albowiem zarzut dotykał w praktyce ustaleń faktycznych, a nie braków postępowania dowodowego.Drugi z zarzutów kasacji również był bezzasadny. Jego konstrukcja prowadzi do wniosku, że podobnie jak w poprzednim przypadku skarżący wadliwość kontroli instancyjnej utożsamia między innymi z przyjęciem odmiennych niż linia obrony ustaleń faktycznych oraz dokonaniem niekorzystnej dla skazanego oceny materiału dowodowego. Wbrew stanowisku obrońcy w sprawie dokonano oceny materiału dowodowego w ramach swobodnej oceny dowodów.

Sąd odwoławczy dokonał prawidłowej kontroli instancyjnej wyroku Sądu pierwszej instancji, a swoje stanowisko przedstawił w sposób klarowny i szczegółowy. Rozpoznane zostały przy tym wszystkie zarzuty stawiane w apelacji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu. W sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. Słusznie uznano, że w sprawie nie wystąpiły wątpliwości, które winny być rozpatrywane w kontekście art. 5 § 2 k.p.k. Podstawą zarzutu nie mogą w tej sytuacji być subiektywne wątpliwości autora kasacji, do czego szeroko odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wobec prawidłowości ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, a zaakceptowanych przez Sąd odwoławczy, w sprawie nie naruszono również przepisów statuujących ogólne zasady procesu karnego – art. 2 § 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. Sąd Najwyższy nie widzi także jakichkolwiek podstaw do uznania, że niniejsze postępowanie uchybiło art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.Trzeci z zarzutów nie mógł również zostać uwzględniony. Autor kasacji kwestionuje w zasadzie oddalenie przez Sąd pierwszej instancji wniosku dowodowego dotyczącego uzyskania danych od operatora telekomunikacyjnego.

Zarzut ten, będąc przedmiotem apelacji, został rozpoznany przez Sąd ad quem, co znalazło swoje odzwierciedlenie w szczegółowym opisie tej kwestii w treści uzasadnienia (str. 35-36). Podkreślić należy, bez głębszego przytaczania tej argumentacji, że stanowisko Sądu odwoławczego zasługiwało na pełną akceptację, albowiem wnioskowany dowód nie miał waloru rozstrzygającego i żadnego wpływu na treść wyroku. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.Na podstawie art. 616 § 2 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 j.t.), na rzecz obrońcy skazanego z urzędu, adw.

M. J., zasądzono kwotę 442,80 zł, w tym podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie przedmiotowej kasacji.