Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 479/15 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for inadmissibility as it questioned factual findings rather than procedural violations.

Numero d'incarto III KK 479/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The appellant argued that lower courts violated procedural rules by arbitrarily evaluating evidence and ignoring the accused's statements. The court ruled that the appeal essentially challenged factual findings, which is inadmissible under the Code of Criminal Procedure, and noted the lower courts properly addressed all arguments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.: A cassation appeal challenging factual findings under the guise of procedural violations is inadmissible, as such appeals must strictly address procedural errors or specific statutory provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility factual findings challenge procedural violation error objective principle violation evidence evaluation standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 k.p.k.
P., zarzucając:I.obrazę przepisów postępowania, tj.:1.„art. 4 k.p.k., art.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art.
Art. 410 k.p.k.
Art. 5 § 1 k.p.k.
akt III KK 479/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.
za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu pomimo tego, iż wina tego oskarżonego nie została należycie udowodniona;3.art. 424 § 1 pkt.
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Tym samym zarzut ten zmierza w istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych, co w świetle art. 523 § 1 k.p.k. jest zabiegiem niedopuszczalnym.W procedowaniu Sądu Okręgowego nie sposób także doszukać się naruszenia zasad określonych w art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 479/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2016 r., sprawy K.
Art. 536 k.p.k.
Zgodnie zaś z przepisem art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym tylko w wypadkach określonych w art.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 479/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 127/12
Supreme Court quashes criminal verdict for arbitrary evidence assessment and lack of closed circumstantial evidence chain.
IV KR 247/70
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1971 r., IV KR 247/70, OSNKW 1971/7-8/117; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2001 r., V KKN 19/99, Lex nr 51668).
V KKN 19/99
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1971 r., IV KR 247/70, OSNKW 1971/7-8/117; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2001 r., V KKN 19/99, Lex nr 51668).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 479/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2016 r., sprawy K. P. skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 29 czerwca 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 5 marca 2015 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego K.

P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 5 marca 2015 r., Sąd Rejonowy uznał oskarżonego K. P. za winnego popełnienia czynu z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego K. P., zarzucając:I.obrazę przepisów postępowania, tj.:1.„art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., poprzez dokonanie w sposób rażąco dowolny i wybiórczy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z naruszeniem zasady obiektywizmu i wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, co przejawiało się w:a)uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu i oparciu tych ustaleń na:-zeznaniach świadków […], którzy nie byli naocznymi świadkami zdarzenia, a jedynie znali relację z przebiegu zdarzenia;- zeznaniach świadków M.

D. i R. M., którzy w dniu zdarzenia znajdowali się pod wpływem alkoholu;b)nie daniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który konsekwentnie nie przyznawał się do winy;c)bezzasadnej odmowie przyznania wiarygodności zeznaniom świadków […] złożonym na etapie postępowania sądowego, jako mającym na celu polepszenie sytuacji procesowej oskarżonego;2.art. 5 § 1 k.p.k., poprzez uznanie oskarżonego K. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu pomimo tego, iż wina tego oskarżonego nie została należycie udowodniona;3.art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do części materiału dowodowego w postaci protokołów przeszukań;II.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżony w dniu 9 sierpnia 2014 r., w B. dokonał kradzieży z włamaniem do mieszkania przy ul.

T. 1, w ten sposób, że po uprzednim urwaniu jednej kłódki zabezpieczającej wejście do ww. pomieszczenia gospodarczego i otwarciu drugiej kłódki posiadanym przez siebie kluczem dostał się do pomieszczenia, a następnie do wnętrza ww. mieszkania przez okno umiejscowione między tymi pomieszczeniami, skąd po ich penetracji dokonał zaboru w celu przewłaszczenia z pomieszczenia gospodarczego - wiertarki i piły elektrycznej, zaś z mieszkania - odkurzacza podczas, gdy:a)brak było jakichkolwiek dowodów umożliwiających przypisanie winy oskarżonemu;b)w zabezpieczonych na miejscu zdarzenia śladach linii papilarnych brak było odcisków należących do oskarżonego;c)w protokole oględzin z miejsca zdarzenia z dnia 16 sierpnia 2014 r. wskazano, że obie kłódki zabezpieczające wejście do pomieszczenia gospodarczego zostały zniszczone;d)brak było świadków, którzy widzieliby jak oskarżony jedną z kłódek zrywa, a drugą otwiera kluczem;e)oskarżony nie posiadał narzędzia umożliwiającego mu zniszczenie kłódek;f)brak było możliwości przesunięcia dykty od strony pomieszczenia gospodarczego i dostania się do mieszkania;g)nie znaleziono skradzionych przedmiotów w trakcie przeszukania mieszkania oskarżonego, jak i jego matki;III.rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w stosunku do stopnia winy i właściwości osobistych oskarżonego wyrażającą się w wymierzeniu mu kary jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenia obowiązku naprawienia szkody oraz oparciu rozstrzygnięcia w tym zakresie wyłącznie na okolicznościach obciążających bez uwzględnienia okoliczności łagodzących”.W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2015 r., Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego K.

P. zarzucając rażącą obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.:1.„art. 4 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na:zaaprobowaniu przez Sąd odwoławczy wadliwej i jednostronnej oceny dowodów dokonanej przez sąd meriti, uwzględniającej jedynie okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego K. P.;dokonaniu wadliwej kontroli instancyjnej poprzez niewystarczające i niewnikliwe przeanalizowanie zarzutów oraz wniosków wskazanych przez obrońcę skazanego w zwykłym środku odwoławczym;zaaprobowaniu przez Sąd odwoławczy dowolnej oceny materiału dowodowego, dokonanej z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów;zaniechaniu rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońcy i braku wskazania w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego czym kierował się ten Sąd uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną;2.art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegającą na wybiórczej i dowolnej ocenie zeznań świadków R.

M. i M. D.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skazanego K.P. od popełnienia przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i utrzymanego w nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie wobec oczywistej bezzasadności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Przystępując do wskazania powodów takiej oceny na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 523 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

Takie unormowanie powoduje, że podstawy kasacji nie może stanowić samoistny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, zarówno, gdy jest on podniesiony wprost, jak i wówczas kiedy, dla ominięcia owego ustawowego ograniczenia, przyjmuje postać zarzutu obrazy prawa. Przedmiotem kasacji może być jedynie prawomocny i kończący postępowanie wyrok Sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.).Autor kasacji wspomnianych powyżej regulacji, związanych z funkcją i przedmiotem kasacji, w istocie nie respektuje. Uważna lektura obu zarzutów kasacji i ich uzasadnienia pozwala na stwierdzenie, że są one w rzeczywistości powtórzeniem zarzutów apelacyjnych i sprowadzają się do zanegowania przeprowadzonej w sprawie przez Sąd pierwszej instancji i aprobowanej przez Sąd odwoławczy, prawidłowej oceny zebranych dowodów i podważenia dokonanych ustaleń faktycznych, które w konsekwencji spowodowały przypisanie K.

P. sprawstwa czynu wyczerpującego znamiona art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Jakkolwiek powielenie w kasacji argumentacji przedstawionej wcześniej w zwykłym środku odwoławczym może być w niektórych sytuacjach skuteczne, to dotyczy to jedynie przypadków, gdy Sąd odwoławczy nie rozpoznał należycie wszystkich zarzutów apelacyjnych i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu swojego orzeczenia zgodnie z dyspozycją art. 457 § 3 k.p.k. Kontrolowane orzeczenie Sądu Okręgowego spełnia tymczasem standard wyznaczony przez art. 457 § 3 k.p.k.

Sąd odwoławczy przeprowadził kontrolę instancyjną zaskarżonego apelacją orzeczenia w sposób wszechstronny, nie pomijając w swoich rozważaniach żadnego z podniesionych w apelacji zarzutów. Na s. 6-9 uzasadnienia Sąd szczegółowo odniósł się do zarzutu obrazy art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. ort. 410 k.p.k., w tym w zakresie kwestii kluczowych z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego za przypisane mu przestępstwo. Na s. 7-10 uzasadnienia Sąd w sposób wyczerpujący wyjaśnił dlaczego odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, a ustalenia faktyczne w przeważającej mierze oparł na zeznaniach świadków R.

M. i M. D. Na s. 11- 14 uzasadnienia Sąd odniósł się zaś do zarzutu rażącej niewspółmierności kary. Wszystkie trzy zarzuty apelacyjne zostały szczegółowo uargumentowane w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego i w tym miejscu nie ma potrzeby przytaczania zawartych tam argumentów ponownie.Na marginesie jedynie wskazać należy, iż przepis art. 433 § 2 k.p.k. może być naruszony jedynie wówczas, kiedy Sąd odwoławczy w ogóle nie ustosunkuje się do określonego zarzutu wskazanego w apelacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2013 r., II KK 127/12, Prok.i Pr.-wkł. 2013/5/19, LEX nr 1277698).

Analiza uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego pozwala na stwierdzenie, iż ww. sytuacja w niniejszej sprawie nie miała jednakże miejsca.Podkreślić ponadto należy, że zarzut obrazy art. 4 k.p.k. nie może stanowić podstawy kasacji. Przepis ten statuuje normę o charakterze ogólnym, podczas gdy zarzut naruszenia prawa procesowego powinien opierać się na naruszeniu norm tworzących konkretne zakazy i nakazy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1971 r., IV KR 247/70, OSNKW 1971/7-8/117; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2001 r., V KKN 19/99, Lex nr 51668).

Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje, iż pogwałcenia zasady obiektywizmu autor kasacji upatruje w odmiennej od prezentowanej przez skarżącego ocenie materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Rejonowy, a za nim Sąd Okręgowy. Tym samym zarzut ten zmierza w istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych, co w świetle art. 523 § 1 k.p.k. jest zabiegiem niedopuszczalnym.W procedowaniu Sądu Okręgowego nie sposób także doszukać się naruszenia zasad określonych w art. 7 k.p.k. Argumentacja kasacji wskazuje, że skarżący w istocie upatruje obrazy tego przepisu w odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego oraz podzieleniu przez Sąd odwoławczy stanowiska Sądu I instancji odnośnie dania przezeń wiary zeznaniom świadków R.

M. i M. D. Wbrew twierdzeniom autora kasacji, nie można uznać za naruszenie zasady określonej w art. 7 k.p.k., akceptacji przez Sąd Okręgowy przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów. Skarżący nie wykazał, podnosząc ten zarzut, aby Sądy orzekające w niniejszej sprawie oceniły te dowody w sposób dowolny, a nie swobodny. Zarzut rażącego naruszenia art. 7 k.p.k. wymaga wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, podczas gdy kasacja kwestionuje jedynie wynik oceny domagając się podzielenia oceny dokonanej przez jej autora.Zauważyć ponadto należy, że w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie poczynił odmiennych od Sądu I instancji ustaleń faktycznych, a przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów naruszała, zdaniem skarżącego, przepis art. 7 k.p.k., to treścią skargi kasacyjnej w tym zakresie, winno być jednoczesne wskazanie na naruszenie przepisów art. 433 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., czego jednak we wniesionej kasacji nie podniesiono.

Zgodnie zaś z przepisem art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k., których w omawianej sprawie nie sposób się doszukać.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł, jak w postanowieniu. kc