Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 475/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses judge disqualification request citing specific Supreme Court Act provisions overriding general Code of Criminal Procedure rules.

Numero d'incarto III KK 475/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's request to disqualify Judge Anna Dziergawki, ruling that specific provisions of the Supreme Court Act take precedence over the general Code of Criminal Procedure. The defense argued that the judge's appointment by the Judicial Council raised impartiality concerns, but the court found the general disqualification clause inapplicable to this specific appointment scenario. Consequently, the request was deemed inadmissible because the specialized statute governs such situations and the Constitutional Court has already invalidated related normative acts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 41 § 1 k.p.k.; Art. 29 § 5 uSN: The specific provisions of the Supreme Court Act regarding the examination of a judge's independence and impartiality based on appointment circumstances override the general disqualification rules of the Code of Criminal Procedure when the grounds for disqualification fall within the scope of the Supreme Court Act.

Parole chiave

Generato dall'IA
judge disqualification impartiality standard Supreme Court Act lex specialis principle Code of Criminal Procedure appointment procedure inadmissible request ritiro dell'istanza giudiziaria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 41 § 1 k.p.k.
z art. 41 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: pozostawić wniosek bez rozpoznania.
Art. 42 § 1 and 4 k.p.k.
kwestii wyłączenia sędziego SN Anny Dziergawki od udziału w sprawie III KK 475/25, na podstawie art. 42 § 1 i 4 k.p.k.
Art. 29 § 5 of the Act on the Supreme Court
Z kolei na podstawie art. 29 § 5 ustawy z dnia ‎8 grudnia 2017 r.
Art. 179 in conjunction with Art. 144 ust. 3 pkt 17 of the Constitution
190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art.
Art. 190 ust. 1 of the Constitution
akt U 2/20, co powoduje, iż Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie, w świetle treści art. 190 ust.
Art. 8 of the Constitution
Zważywszy powyższe, tudzież fakt, iż zgodnie z art. 8 ust.
art. 41 § 1 k.p.k
Druga z powołanych regulacji określa szczególne postępowanie w zakresie badania spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego wymogów niezawisłości i bezstronności, a jej zakres przedmiotowy jest węższy od przewidzianego w art. 41 § 1 k.p.k.
art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji
179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, wywołuje sam przez się i w każdym przypadku stan nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., postulowany ‎w uchwale składu połączonych Izb:
art. 190 ust. 1 Konstytucji RP
akt U 2/20, co powoduje, iż Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie, w świetle treści art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, nie był nią związany.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 475/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie A. K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2026 r. kwestii wyłączenia sędziego SN Anny Dziergawki od udziału w sprawie III KK 475/25, na podstawie art. 42 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: pozostawić wniosek bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

We wniosku z 4 września 2025 r. obrońca skazanego A. K. wniósł o wyłączenie sędziego SN Anny Dziergawki od udziału w rozpoznawaniu niniejszej sprawy wznowieniowej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zachodzą, wobec tego sędziego wątpliwości co do bezstronności i niezależności z uwagi na jej powołanie do orzekania w Sądzie Najwyższym na skutek uchwały Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na mocy ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o KRS oraz niektórych innych ustaw. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z art. 41 § 1 k.p.k. wynika, że sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w danej sprawie.

Z kolei na podstawie art. 29 § 5 ustawy z dnia ‎8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, wprowadzonego nowelizacją z dnia ‎9 czerwca 2022 r. (Dz. U. poz. 1259, dalej uSN), ustawodawca dopuścił możliwość badania spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego lub sędziego delegowanego do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i postępowania po powołaniu - na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 7 (strony postępowania w przedmiocie rozpoznania środka zaskarżenia), jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy.

Druga z powołanych regulacji określa szczególne postępowanie w zakresie badania spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego wymogów niezawisłości i bezstronności, a jej zakres przedmiotowy jest węższy od przewidzianego w art. 41 § 1 k.p.k. Limitują go wskazane w przepisie kryteria, a więc między innymi te, o których mowa we wniosku - odnoszące się do okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego. Choć obie regulacje służą sądowej kontroli aspektu bezstronności sędziego, ‎to art. 41 § 1 k.p.k. ma charakter ogólny, w związku z czym art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym stanowi względem niego lex specialis, a pod względem temporalnym lex posterior, co wywołuje ten sam skutek derogujący art. 41 § 1 k.p.k.,w tej części, w której przedmioty obu regulacji się pokrywają (postanowienie SN z 28 października 2022 r. sygn. akt II KK 375/22).

Konsekwencją zaprezentowanej wykładni jest stwierdzenie niedopuszczalności zastosowania art. 41 § 1 k.p.k. w sytuacji, w której z treści wniosku o wyłączenie sędziego wynika, że dotyczy okoliczności przewidzianych w art. 29 § 5 uSN.Niezależnie od powyższego nadmienić należy, że Trybunał Konstytucyjny ‎w wyroku z 4 marca 2020 r. sygn. akt P 22/19 stwierdził, iż art. 41 § 1 w związku ‎z art. 42 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego ‎(Dz.U. z 2020 r. poz. 30), w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku ‎o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja ‎2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.

U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020 r. poz. 190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Już samo to stanowi podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpoznania w zakresie oparcia go o normę wynikającą ‎z przepisu art. 41 § 1 k.p.k.Sąd Najwyższy w tym składzie nie podziela również stanowiska, iż udział ‎w rozpoznaniu sprawy sędziego Sądu Najwyższego, który na ten urząd został powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, wywołuje sam przez się i w każdym przypadku stan nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., postulowany ‎w uchwale składu połączonych Izb:

Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt BSA I – 4110 – 1/20. Przypomnieć należy, iż uchwała ta pozbawiona została charakteru normatywnego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r. sygn. akt U 2/20, co powoduje, iż Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie, w świetle treści art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, nie był nią związany. W świetle przywołanego art.190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają bowiem moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.

Wobec tego żaden sąd nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania zmierzającego do wzruszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jak też samodzielnego podważania obowiązywania jego wyroków. Zważywszy powyższe, tudzież fakt, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 Konstytucji RP, konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, argumentacja zaś oparta została na tezie, że sąd z udziałem sędziów powołanych w kwestionowanym trybie nie jest sądem ustanowionym na mocy ustawy i nie spełnia wymogów niezawisłości i bezstronności, a dotycząca sędziego wyłącznie na stwierdzeniu wadliwości jego powołania do Sądu Najwyższego, wniosek złożony na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalny z mocy ustawy. [J.J.][a.ł] ‎