Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 475/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeals against medical negligence conviction, upholding single-judge appellate panel under COVID-19 emergency law.

Numero d'incarto III KK 475/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by two doctors convicted of endangering life through medical negligence. The defendants argued that a single-judge appellate panel violated procedural rights, but the court ruled that the specific COVID-19 emergency law legally mandated such a composition. Consequently, the conviction for failing to perform necessary diagnostic tests was upheld as factually and legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 14fa ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19; Art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 449 § 2 k.p.k.: The specific provisions of the COVID-19 Act override general procedural rules, legally permitting a single-judge appellate panel in criminal cases where the first instance was decided by one judge.

Parole chiave

Generato dall'IA
medical negligence conviction COVID-19 emergency law single judge panel cassation appeal dismissal procedural composition endangering life diagnostic failure responsabilità ospedaliera

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 14fa ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Zgodnie z art. 14fa ustawy z dnia 2 marca 2020 r.
Art. 29 § 1 k.p.k.
poprzez nienależytą obsadę Sądu w postaci obrazy przepisów art. 29 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 449 § 2 k.p.k.
z art. 449 § 2 k.p.k. prowadzącej do rozpoznania sprawy w postępowaniu apelacyjnym w składzie jednego sędziego, pomimo że postępowanie przygotowawcze prowadzono i zakończono w formie śledztwa, w związku z czym sprawa winna zostać rozpoznana w postępowaniu apelacyjnym w składzie trzech sędziów.
Art. 535 § 3 k.p.k.
III KK 475/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2024 r., sprawy T.
Art. 523 k.p.k.
z zamiarem, co przecież – stosownie do art. 523 k.p.k. – jest w tym postępowaniu niedopuszczalne.Niezasadny jest także zarzut podniesiony przez obrońcę skazanego T.
art. 535 § 3 k.p.k
III KK 475/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 160 § 2 k.k
skazanych z art. 160 § 2 k.k.
art. 85 k.k
na podstawie art. 85 k.k.
art. 86 § 1 k.k
art. 4 § 1 k.k
Odnośnie rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt I, na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.:1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 475/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2024 r., sprawy T. S. i W. K. skazanych z art. 160 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt IV Ka 1/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt VI K 46/19, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne, 2. obciążyć obu skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających.

UZASADNIENIE

T. S. i W. K. oskarżono o to, że:„I. w okresie od 11 marca 2007 r. do 16 marca 2007 r. w D., W. K. jako ordynator Oddziału Wewnętrznego Szpitala Powiatowego w D. , a T. S. jako lekarz Oddziału Wewnętrznego Szpitala Powiatowego w D. , będąc zobowiązanymi do opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo, to jest pacjentką P. D. , poprzez nieprawidłowe postępowanie diagnostyczne w stosunku do wyżej wymienionej, polegające na braku diagnostyki różnicowej w celu dokonania pełnej oceny jej stanu zdrowia, zaniechali przeprowadzenia badań obrazowych klatki piersiowej, badań bakteriologicznych, badań gazometrycznych, badań pulsometrycznych, oraz nie zlecili takich badań w celu określenia wydolności oddechowej pokrzywdzonej, nie monitorowali jej stanu, nie wykonali badań kontrolnych P. D. przed wypisaniem ze szpitala w dniu 16 marca 2007 r. i podjęli decyzję o braku wskazań do dalszej hospitalizacji, zwalniając pokrzywdzoną do domu, czym narazili ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, to jest o czyn z art. 160 § 2 k.k.,II. w okresie od 20 marca 2007 r. do 31 marca 2007 r. w D. , W.

K. jako ordynator Oddziału Wewnętrznego Szpitala Powiatowego w D. , a T. S. jako lekarz Oddziału Wewnętrznego Szpitala Powiatowego w D. , będąc zobowiązanymi do opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo, narazili pacjentkę P. D. , na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, poprzez przeniesienie pokrzywdzonej ze stanu niebezpiecznego, w którym się znajdowała, w stan bardziej niebezpieczny, w wyniku nieprawidłowego postępowania diagnostycznego w związku z nieskutecznym leczeniem pokrzywdzonej w tym stosowaną antybiokoteriapią, poprzez nieprzeprowadzenie diagnostyki różnicowej i zaniechanie przeprowadzenia badań obrazowych klatki piersiowej, badań bakteriologicznych, morfologii krwi obwodowej z rozmazem, badań biochemicznych, oznaczenia stężenia CRP we krwi, niewykonanie pulsoksymetrii, nieoznaczenie koagulacji, nieprzeprowadzenie bilansów płynów, co doprowadziło do pogorszenia stanu zdrowia wyżej wymienionej to jest o czyn z art. 160 § 2 k.k.”.Sąd Rejonowy w Gryfinie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt VI K 46/19:I. uznał oskarżonych T.

S. i W. K. za winnych popełnienia pierwszego z zarzuconych im czynów, tj. występku z art. 160 § 2 k.k. i za ten czyn podstawie art. 160 § 2 k.k. wymierzył obu oskarżonym kary 10 miesięcy pozbawienia wolności,II. uznał oskarżonych T. S. i W. K. za winnych popełnienia drugiego z zarzuconych im czynów tj. występku z art. 160 § 2 k.k. i za ten czyn, na podstawie art. 160 § 2 k.k. wymierzył oskarżonym T. S. i W. K. kary 10 miesięcy pozbawienia wolności,III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych i wymierzył im kary łączne roku pozbawienia wolności,IV. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie wobec oskarżonych T.

S. i W. K. kar łącznych pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat,V. na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył oskarżonym kary po 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wymiar jednej stawki dziennej grzywny na 50 złotych.Obrońca oskarżonego T. K. zaskarżył opisany wyrok w całości i zarzucił w apelacji:„I. Odnośnie rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt I, na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.:1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj. art 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny opinii sporządzonych przez biegłych, jak również dokumentacji medycznej z okresu od 11 marca 2007 r. do 16 marca 2007 r., a dotyczącej hospitalizacji P. D. i bezpodstawne uznanie, że nieprawidłowe działanie i jednocześnie zaniechanie lekarzy w tym okresie, doprowadziło do znacznego pogorszenia stanu zdrowia pacjentki, podczas gdy w tym czasie nastąpiła znacząca poprawa jej stanu zdrowia,2) powyższe skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na ustaleniu przez Sąd I instancji, że:a) działanie oskarżonego W.

K. w trakcie pobytu pokrzywdzonej w szpitalu w D. w dniach od 11 marca 2007 r. do dnia 16 marca 2007 r. było nieprawidłowe, podczas gdy z opinii biegłych wynika, że zastosowane leczenie w postaci podania antybiotyku o szerokim spectrum działania było konieczne i doprowadziło do poprawy stanu zdrowia pacjentki i zbicia gorączki,b) zaniechanie W. K. polegające na nieprzeprowadzeniu diagnostyki różnicowej, niewykonaniu RTG, badań bakteriologicznych, badań gazometrycznych, badań pulsometrycznych, nieokreślenie wydolności oddechowej pacjentki w trakcie hospitalizacji od 11 marca 2007 r. do dnia 16 marca 2007 r. stało w związku przyczynowo — skutkowym ze znacznym pogorszeniem stanu zdrowia pacjentki, podczas gdy stan zdrowia pacjentki w tym czasie uległ znaczącej poprawie,c) zaniechanie W.

K. polegające na nieprzeprowadzeniu diagnostyki różnicowej, niewykonaniu RTG, badań bakteriologicznych, badań gazometrycznych, badań pulsometrycznych, nieokreślenie wydolności oddechowej pacjentki w trakcie hospitalizacji od 11 marca 2007 r. do dnia 16 marca 2007 r. skutkowało bezpośrednim narażeniem na utratę zdrowia lub życia pacjentki, podczas gdy biegli nie wskazali, aby w wyżej wskazanym czasie wystąpił stan zagrożenia zdrowia lub życia u P. D. ,3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu przez Sąd I instancji, że oskarżony działał i jednocześnie dopuścił się zaniechania w zamiarze bezpośredniego narażenia pacjentki na utratę zdrowia lub życia, podczas gdy żaden dowód zgromadzony w niniejszym postępowaniu, jak również żadne wnioski poczynione przez biegłych nie dają podstaw do zaaprobowania takiego stanowiska,4) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art 17 § 1 pkt 6 k.p.k., polegającą na wszczęciu i prowadzeniu postępowania karnego i jego dalszego prowadzenia pomimo przedawnienia karalności, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.II.

Odnośnie rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt II, na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.:5) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny treści zeznań złożonych przez świadka W. G. i uznaniu przez Sąd I instancji tych zeznań za spójne i logiczne, korespondujące jednocześnie z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy zeznania te są sprzeczne same w sobie, w zakresie:a) w jakim najpierw świadek wskazywał, że w szpitalu w D. na oddziale wewnętrznym panował system feudalny i lekarze byli traktowani jak asystenci, a następnie w zeznaniach uzupełniających z dnia 1 czerwca 2021 r. wskazywał, że lekarze specjaliści mogli samodzielnie podejmować decyzje dotyczące leczenia pacjenta, w szczególności gdy odbywali dyżury,b) w jakim najpierw świadek ten wskazywał, że lekarze specjaliści powinni konsultować z ordynatorem zmiany zaleceń, a następnie wskazywał, że mogli ale nie musieli i jednocześnie powinni jedynie w trudnych przypadkach,c) w jakim najpierw świadek ten stwierdza, że panował układ feudalny, a następnie wskazuje, że nie wie jakie panowały układy na oddziale wewnętrznym,d) w zakresie w jakim wskazuje, że z tego co mu wiadomo nie było ścisłego podziału pacjentów, jednocześnie nie mając żadnej informacji w zakresie układów jakie były ustalone na wewnętrznym oddziale w szpitala w D. ,6) powyższe skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że w oddziale wewnętrznym szpitala w D. nie było pacjentów przypisanych danemu lekarzowi, a lekarzem decyzyjnym był jedynie ordynator oddziału, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym również dokumentacja medyczna wprost wskazują, że lekarzem prowadzącym pacjentkę P. D. był T.

S. i mógł jako lekarz o równym stopniu specjalizacji, samodzielnie podejmować decyzję dotyczącą procesu jej leczenia, na co wskazuje brak adnotacji w dokumentacji medycznej o jakiejkolwiek konsultacji z ordynatorem w tym zakresie,7) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny treści zeznań złożonych przez świadka J. M. , w zakresie w jakim świadek ten wskazuje, że ordynator decyduje o wszystkim, podczas gdy on i reszta lekarzy robią co on im każe, następnie podając, że w czasie tym nie było podziałów żeby dany lekarz odpowiadał za określonych pacjentów, podczas gdy dalej podaje, że lekarz który nie był ordynatorem, czyli dyżurny, odpowiada za tego kogo przyjmuje i za pacjentów na oddziale,8) powyższe skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, polegających na przyjęciu, że w oddziale wewnętrznym szpitala w D. nie było pacjentów przypisanych danemu lekarzowi, a lekarzem decyzyjnym był jedynie ordynator oddziału, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym również dokumentacja medyczna wprost wskazują, że lekarzem prowadzącym pacjentkę P. D. był T.

S. i mógł jako lekarz o równym stopniu specjalizacji jako lekarz dyżurny i przyjmujący pacjentkę, samodzielnie podejmować decyzję dotyczącą procesu jej leczenia, na co wskazuje brak adnotacji w dokumentacji medycznej o jakiejkolwiek konsultacji z ordynatorem w tym zakresie,9) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, że zaniechanie lekarzy w okresie hospitalizacji pacjentki tj. od dnia 20 marca do 31 marca 2007 r. doprowadziło do pogłębienia stanu zagrożenia życia i zdrowia, podczas gdy w sprawie brak jest określenia przez biegłych kiedy faktycznie na gruncie zgromadzonych dowodów można było przyjąć, że u pacjentki wystąpił stan bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia,10) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego W.

K. i odmowę wiarygodności tym wyjaśnieniom, w zakresie w jakim wskazywał on, że to T. S. samodzielnie prowadził pacjentkę i on był odpowiedzialny za przebieg leczenia jak również zleconą diagnostykę, podczas gdy zarówno dokumentacja medyczna zgromadzona w sprawie, brak jakiekolwiek adnotacji o konsultacji T. S. z W. K. w zakresie leczenia P. D. , w tym również analiza kompetencji T. S. jako lekarza o równym stopniu specjalizacji i zbliżonym doświadczeniu - powinna doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, że lekarzem odpowiedzialnym za proces leczenia był wyłącznie T.

S. ,11) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżonego T. S. i uznaniu ich za spójne logiczne i wiarygodne, podczas gdy zeznania te pozostają w sprzeczności z resztą zgromadzonego w sprawie materiał dowodowego, w tym dokumentacją medyczną pacjentki.” Odwołując się do stawianych zarzutów obrońca wniósł:I. w zakresie czynu I:1) uniewinnienie oskarżonego,ewentualnie2) zmianę kwalifikacji prawnej czynu z art. 160 § 2 k.k. na czyn z art. 160 § 3 k.k. i przyjęcie w opisie czynu, że oskarżony W.

K. działał nieumyślnie,3) o umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.II. w zakresie czynu II:4) uniewinnienie oskarżonego,ewentualnie5) zmianę kwalifikacji prawnej czynu z art. 160 § 2 k.k. na czyn z art. 160 § 3 k.k.i przyjęcie w opisie czynu, że oskarżony W. K. działał nieumyślnie,6) o umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.Osobistą apelację wniósł oskarżony T. S. , który zaskarżając wyrok w całości zarzucił:„1. bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o powołanie biegłych w celu wyjaśnienia, czy w czasie, gdy sprawował osobistą i samodzielną opiekę nad P. D. wystąpiły w stanie jej zdrowia zmiany wymagające natychmiastowej interwencji, co uzasadniałoby podjęciem przez niego decyzji w zakresie leczenia bez uprzedniej zgody kierownika oddziału,2. niezasadne uznanie, że naraził pokrzywdzoną na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, pomimo że to nie on prowadził leczenie poszkodowanej i nie on był odpowiedzialny za przebieg leczenia,3. niezasadne uznanie, że jego zachowanie miało charakter umyślny”.Oskarżony wniósł o uniewinnienie w całości od zarzucanych mu czynów.Z kolei obrońca tego oskarżonego, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji podniósł zarzuty:„1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść, poprzez wyprowadzenie z materiału dowodowego sprawy błędnego wniosku, że oskarżony T.

S. naraził pokrzywdzoną P. D. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, pomimo że z przeprowadzonych dowodów nie wynika, aby w okresie, gdy oskarżony ten sprawował osobistą opiekę nad pokrzywdzoną i był gwarantem nienastąpienia skutku w postaci narażenia jej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, w przebiegu choroby u pokrzywdzonej wystąpiły zmiany wymagające natychmiastowej interwencji, która to okoliczność jest warunkiem koniecznym możliwości skutecznego przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanych mu czynów zabronionych,w przypadku nieuwzględnienia tego zarzutu:2. obrazy przepisu art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 k.p.k. mającej wpływ na treść orzeczenia, poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego T.

S. o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych z dziedziny medycyny sądowej na okoliczność, czy w przebiegu choroby P. D. podczas dyżuru pełnionego przez T. S. wystąpiły zmiany wymagające natychmiastowej interwencji, pomimo że w myśl treści dokumentów załączonych do akt sprawy określających zakres obowiązków lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych, a także zgodnie z treścią zeznań świadków R. G. i J. M. , lekarz udzielający świadczenia zdrowotnego nie ma prawa zmieniać sposobu leczenia zaleconego przez kierującego oddziałem z wyjątkiem wypadku, gdy w przebiegu choroby wystąpiły zmiany wymagające natychmiastowej interwencji,ewentualnie,3. obrazy przepisu art. 160 § 2 k.k. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a w szczególności poprzez uznanie, że ustalone działanie oskarżonego T.

S. miało postać umyślnego narażenia P. D. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, pomimo że oskarżonemu z uwagi na formalne i faktyczne podporządkowanie kierownikowi oddziału oraz ograniczone kompetencje do zmiany sposobu leczenia oznaczonego przez kierownika oddziału, można przypisać co najwyżej postępowanie polegające na niezachowaniu ostrożności wymaganej od niego w danych okolicznościach, wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 160 § 3 k.k.”.Apelujący wniósł o:1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego T.

S. od popełnienia zarzucanych mu czynów w całości,ewentualnie:2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Gryfinie do ponownego rozpoznania,3. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.Nadto wniósł o dopuszczenie w postępowaniu apelacyjnym dowodu z uzupełniającej opinii biegłych z dziedziny medycyny sądowej na okoliczność, czy w przebiegu choroby P. D. podczas dyżuru pełnionego przez T. S. wystąpiły zmiany wymagające natychmiastowej interwencji.Po rozpoznaniu wywiedzionych apelacji, Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt IV Ka 1/24, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.We wniesionej kasacji, zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości, obrońca skazanego W.

K. zarzucił „rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego treść tj. art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności, iż doszło do przedawnienia karalności czynu przypisanego oskarżonemu poprzez niezastosowanie kwalifikacji prawnej czynu z art. 160 § 3 k.k., co skutkowało zaniechaniem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.” i wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.Kasację wniósł także obrońca skazanego T.

S. . Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił obrazę art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. poprzez nienależytą obsadę Sądu w postaci obrazy przepisów art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 449 § 2 k.p.k. prowadzącej do rozpoznania sprawy w postępowaniu apelacyjnym w składzie jednego sędziego, pomimo że postępowanie przygotowawcze prowadzono i zakończono w formie śledztwa, w związku z czym sprawa winna zostać rozpoznana w postępowaniu apelacyjnym w składzie trzech sędziów. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie.Odpowiadając pisemnie na obie kasacje prokurator wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.Obrońca skazanego T.

S. odpowiadając pisemnie na stanowisko prokuratora, podtrzymał zarzuty i stanowisko wyrażone w kasacji. Dodatkowo, powołując się m.in. na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2023 r. wydaną w sprawie III PZP 6/22, w której Sąd Najwyższy uznał, że rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego ukształtowanym na podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45 Konstytucji RP), ponieważ nie jest konieczne dla ochrony zdrowia publicznego (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i prowadzi do nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.), postanowił nadać uchwale moc zasady prawnej i ustalił że przyjęta w uchwale wykładnia prawa obowiązuje od dnia jej podjęcia, obrońca stwierdził, że powołane przez niego argumenty wynikające z rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w sprawie cywilnej „tym bardziej winny znaleźć zastosowanie w procesie karnym, a funkcja gwarancyjna przepisów postępowania karnego w sposób szczególny uzasadnia odstąpienie od literalnych zapisów art. 14fa ustawy z dnia 2 marca 2020 r.”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego W.

K. kasacja, mimo podniesienia zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 §1 pkt 9 k.p.k., jest oczywiście bezzasadna. Podzielić należy stanowisko przedstawione przez prokuratora w pisemnej odpowiedzi na kasację, iż stawiany w kasacji zarzut jest de facto powtórzeniem zarzutów i argumentacji zaprezentowanej przez skarżącego w apelacji. Sąd Najwyższy niejednokrotnie już podkreślał, że powtórzenie w kasacji zarzutów apelacyjnych może być skuteczne jedynie wtedy, gdy Sąd odwoławczy nie rozpozna ich w ogóle, bądź rozpozna nienależycie i nie odniesie się do nich w uzasadnieniu orzeczenia.

Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca, na co wprost wskazuje uzasadnienie Sądu Okręgowego w Szczecinie, który na k. 6-8 odniósł się w sposób szczegółowy i wyczerpujący w kwestii oceny zachowania skazanego W. K. w kontekście znamion występku z art. 160 § 2 k.k., wypowiadając się co do poszczególnych zarzutów apelacyjnych w tym przedmiocie. Zainteresowane strony w tym zakresie odesłać wypada do uzasadnienia Sądu odwoławczego, albowiem Sąd Najwyższy nie dostrzega potrzeby powielania w tym miejscu tych samych argumentów.

Jedynie skrótowo za Sądem Okręgowym powtórzyć należy, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności krytyczna dla obu skazanych opinia biegłych, nie pozwala uznać, że m.in. W. K. działał nieumyślnie. Wraz ze współskazanym w sprawie nie podjął wystarczających czynności, aby zmniejszyć stan istniejącego niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia pokrzywdzonej, zaniechał prawidłowej diagnostyki i wdrożenia prawidłowego leczenia, nie reagowali na to, że jej stan zdrowia nie ulega poprawie, a wręcz ulega pogorszeniu.

Pomimo, iż pokrzywdzona w szpitalu była dwukrotnie, to m.in. W. K. , poprzez zaniechanie prawidłowej diagnostyki i podjęcie jedynie leczenia zachowawczego, tj. podawania antybiotyków o szerokim spektrum działania, które jedynie do pewnego etapu okazały się skuteczne, sami pozbawili się możliwości postawienia prawidłowej diagnozy i podjęcia skutecznego leczenia pokrzywdzonej. Brak możliwości uznania zachowania W. K. jako nieumyślnego także w kontekście braku wykonania badań, których wynik pozwoliłby ocenić skuteczność stosowanego przez kilka dni leczenia, czy pomimo dalszego pogarszania się stanu zdrowia pokrzywdzonej zaniechania podjęcia decyzji o wykonaniu badań zaliczanych do kategorii podstawowych u osób z zapaleniem płuc, takich jak m.in. badanie RTG czy badanie gazometryczne, których wynik pozwoliłby określić stan pokrzywdzonej.Lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie wprost pozwala na uznanie, że podniesiony zarzut kasacyjny posłużył obrońcy do obejścia ustawowego ograniczenia jakim jest możliwość wniesienia kasacji na korzyść w sytuacji wymierzenia skazanemu kary wolnościowej (art. 523 § 2 k.p.k.).

Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Podniesienie przez obrońcę skazanego W. K. zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., umożliwiło mu de facto wniesienie kasacji, w sytuacji gdy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gryfinie, który wobec W. K. orzekł karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Analiza podniesionego zarzutu kasacyjnego w kontekście treści uzasadnienia wyroku pozwala na stwierdzenie, że obrońca potraktował kasację instrumentalnie i wniósł ją w celu ponownego przedstawienia swojego stanowiska w zakresie błędnego przyjęcie przez orzekające Sądy kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu z art. 160 § 2 k.k., a nie jak oczekiwał z art. 160 § 3 k.k. Oznacza to, że kasacja ta pozostaje w istocie na granicy dopuszczalności.

Kwestię przedawnienia, a ta przecież stanowi istotę postawionego zarzutu, można byłoby rozważać jedynie przy przyjęciu kwalifikacji z art. 160 § 3 k.k. To jednak wiązałoby się z koniecznością kontrolowania w postępowaniu kasacyjnym ustaleń faktycznych, związanych m.in. z zamiarem, co przecież – stosownie do art. 523 k.p.k. – jest w tym postępowaniu niedopuszczalne.Niezasadny jest także zarzut podniesiony przez obrońcę skazanego T. S. . Wbrew twierdzeniom obrońcy, w sprawie nie doszło do obrazy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez nienależytą obsadę Sądu Okręgowego w Szczecinie i obrazy art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 449 § 2 k.p.k. w związku z rozpoznaniem sprawy w postępowaniu apelacyjnym w składzie jednego sędziego, pomimo że postępowanie przygotowawcze prowadzono w formie śledztwa, co winno skutkować rozpoznaniem apelacji w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 14fa ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie roku po ich odwołaniu w sprawach rozpoznawanych według przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica nie przekracza 5 lat, na rozprawie apelacyjnej sąd orzeka w składzie jednego sędziego, jeżeli w pierwszej instancji sąd orzekał w takim samym składzie.

Sąd orzeka na rozprawie apelacyjnej w składzie jednego sędziego również po upływie okresu o którym mowa w ust. 1, jeżeli przewód sądowy na tej rozprawie rozpoczęto przed upływem tego okresu. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w sprawie I KK 77/24, przepis art. 14fa ust. 1 ustawy COVID-19 ma charakter obligatoryjny i w okolicznościach zakreślonych jego hipotezą nie pozwala na przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej w składzie kolegialnym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2024 r.). Przepis art. 14fa ustawy COVID-19 jest przepisem szczególnym wobec ogólnych przepisów określających skład sądu odwoławczego na rozprawie apelacyjnej – art. 29 § 1 k.p.k.

Rozpoznanie więc omawianej sprawy przez Sąd Okręgowy w Szczecinie w składzie jednoosobowym nie naruszało, w związku z treścią art. 14fa ustawy COVID-19, art. 439 § 1 pkt 2 w związku z art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 449 § 2 k.p.k.Odnosząc się do argumentów obrońcy podniesionych w pisemnej odpowiedzi na stanowisko prokuratora, Sąd Najwyższy w tym składzie w pełni podziela pogląd, iż „nie sposób automatycznie przyjmować, że wprowadzenie art. 14fa ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w analogiczny sposób rzutuje na sprawy karne, co art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy na sprawy cywilne, a zatem że art. 14fa omawianej ustawy w analogiczny sposób ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) co drugi z przywołanych przepisów” (zob. obszerne wywody zawarte w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2023 r., II KS 33/23, czy z dnia 7 marca 2024 r., IV KK 397/23).Mając powyższe na uwadze, kasacje obrońców skazanych uznać należało za oczywiście bezzasadne i oddalić je na posiedzeniu w trybie przepisu art. 535 § 3 k.p.k. [J.J.][ał] ‎