Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 47/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for repeating lower court appeals and citing non-existent evidence review.

Numero d'incarto III KK 47/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the appellate court violated principles of objectivity and free evaluation of evidence by failing to review new facts regarding the victim's waiver of the deposit. The court rejected these claims because the defense merely repeated lower court arguments without introducing new evidence or challenging the appellate court's established reasoning.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k. Cassation is obviously unfounded when the appellant repeats lower court arguments without new evidence or when the appellate court's reasoning is consistent with the first instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded cassation repetition of lower court arguments free evaluation of evidence objectivity principle violation criminal procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 47/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 czerwca 2014 r.,‎sprawy S.
art. 636 § 1 k.p.k.
został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
art. 518 k.p.k.
art. 519 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k.
Z kolei, obrońca, formułując zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 457 § 3 k.p.k., uczynił to w związku z art.
art. 458 k.p.k.
457 § 3 k.p.k., uczynił to w związku z art. 458 k.p.k. i art.
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
oraz art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., co jest oczywiście bezzasadne, gdy Sąd odwoławczy w tej sprawie nie przeprowadzał dowodów, nie dokonał własnych ustaleń i nie sformułował odmiennych ocen dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji.
art. 4 k.p.k.
W takiej jak w tej sprawie sytuacji procesowej twierdzenie autora kasacji, że Sąd odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów art. 4 k.p.k. i art.
art. 7 k.p.k.
i art. 7 k.p.k. jest oczywiście dowolne.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
art. 284 § 2 k.k.
skazany został za czyn zakwalifikowany z art. 284 § 2 k.k. na karę jednego roku pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w B., kasację na korzyść skazanego S.M.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 47/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 czerwca 2014 r.,‎sprawy S. M. ‎skazanego z art. 284 § 2 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt IV Ka (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. ‎z dnia 8 lipca 2013 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.L, Kancelaria Adwokacka w B. kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji przez obrońcę z urzędu;

3. obciążyć skazanego S. M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 24 października 2013 r. w sprawie IV Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 8 lipca 2013 r. wydany w sprawie III K (…), którym S. M. skazany został za czyn zakwalifikowany z art. 284 § 2 k.k. na karę jednego roku pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w B., kasację na korzyść skazanego S.M. wniósł jego obrońca i, zarzucając „I. rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczeni (art. 523 § 1 k.p.k.), a konkretnie:

1) rażące naruszenie art. 4 i 7 k.p.k., czyli zasady obiektywizmu i granic prawa swobodnej oceny dowodów przez dokonanie dowolnej i nieobiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji naruszenie art. 437 § 1 k.p.k. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w B. III K (…) z dnia 8 lipca 2013 r. wskutek błędnego ustalenia, że oskarżony dopuścił się zarzucanego jemu czynu – podczas gdy Sąd Okręgowy winien zmienić zaskarżony wyrok i uniewinnić oskarżonego od zarzucanego jemu czynu, gdyż z żadnego dowodu nie wynika, aby oskarżony miał kierunkowy zamiar przywłaszczenia sobie przedmiotowej zaliczki; sąd ad quem przekroczył granice przysługującego sądowi prawa swobodnej oceny dowodów i w ślad za sądem a quo dowolnie uznał, iż takowy zamiar u oskarżonego istniał, 2) rażące naruszenie arat. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 458 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia wyroku, a konkretnie przyznanie w treści uzasadnienia, że obrońca ma rację, iż powierzenie z art. 284 § 2 k.k. to przekazanie władztwa nad rzeczą z obowiązkiem jej zwrotu, a zarazem uznanie, że chociaż w momencie przekazania zaliczki „pokrzywdzony oczywiście nie zastrzegł jej zwrotu” (strona 3 uzasadnienia drugi akapit), to jednak oskarżony dopuścił się sprzeniewierzenia zaliczki – podczas gdy brak zastrzeżenia zwrotu rzeczy powierzonej obala koncepcję sprzeniewierzenia, bo przecież rzecz sprzeniewierzona to taka, która została powierzona z obowiązkiem jej zwrotu, 3) rażące naruszenie art. 457 §3 k.p.k. w zw. z art. 458 i 424 k.p.k.

§ 1 pkt 1 k.p.k. oraz w zw. z arat. 413 § 2 k.p.k. przez dowolne przyjęcie w opisie czynu daty jego popełnienia i nienależyte odniesienie się do zarzutu apelacji, iż z żadnego dowodu nie wynika, dlaczego za datę czynu sąd a quo przyjął dzień 1 stycznia 2012 r. i w konsekwencji wskazanie w uzasadnieniu sądu ad quem, iż „nie budzi wątpliwości, że w/w data to czas popełnienia czynu” (strona 4 uzasadnienia pierwszy akapit) – podczas gdy uzasadnienie sądu odwoławczego winno zawierać wskazanie, dlaczego zarzuty apelacji sąd uznał za niezasadne, a w niniejszej sprawie tego wskazania brak, II.

Rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.), a konkretnie naruszenie art. 284 § 2 k.k. poprzez błędną wykładnię pojęcia „rzecz powierzona” i przyjęcie, że rzeczą powierzoną jest także zaliczka na zakup samochodu – podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, że rzeczą powierzoną jest rzecz przekazana innej osobie pod opiekę lub do dysponowania nią z zastrzeżeniem jej zwrotu właścicielowi, a pokrzywdzony nie po to przecież wpłacił zaliczkę, by otrzymać ją później z powrotem, lecz po to, by oskarżony rozpoczął procedurę sprowadzenia dla niego auta, które miał następnie sprzedać pokrzywdzonemu, a wpłaconą zaliczkę zatrzymać na poczet ceny, bo zaliczka jest niepodlegającą zwrotowi częścią ceny towaru”, wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego S. M. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie, o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie spraw Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania”.Prokurator Prokuratury Okręgowej w B., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego S. M. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast S. M. został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k..

Sporządzenie w tej sprawie i wniesienie kasacji przez obrońcę z urzędu uzasadniało zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz stosownego wynagrodzenia.Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że obrońca w kasacji powtórzył zarzuty apelacyjne, co, wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 519 k.p.k., jest niedopuszczalne. Z kolei, obrońca, formułując zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 457 § 3 k.p.k., uczynił to w związku z art. 458 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., co jest oczywiście bezzasadne, gdy Sąd odwoławczy w tej sprawie nie przeprowadzał dowodów, nie dokonał własnych ustaleń i nie sformułował odmiennych ocen dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji.

Z kolei, już w zarzucie pierwszym autor kasacji formułuje zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co też w kasacji jest niedopuszczalne, gdyż, w istocie, dotyczy orzeczenia wydanego w tej prawie przez Sąd Rejonowy. Natomiast, staranna i rzetelna lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego pozwala i nakazuje stwierdzić, że odznaczając się syntetycznością, jednocześnie spełnia ono wymogi określone w art. 457 § 3 k.p.k.. Sąd odwoławczy, w pełni odnosząc się do zarzutów apelacji, przekonująco wywiódł dlaczego należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji zarówno w co do ustaleń faktycznych i oceny dowodów, jak i oceny prawnej czynu przypisanego S. M..

Ten ostatni Sąd przedstawił pełną i przekonującą argumentację przemawiającą za ustaleniem, że w chwili, gdy pokrzywdzony zrezygnował z nabycia samochodu, a informacja ta dotarła do S. M., co niewątpliwe i w tej sprawie bezsporne, to zaliczka na zakup pojazdu stała się rzeczą „powierzoną” w rozumieniu art. 284 § 2 k.k., którą S. M. miał obowiązek niezwłocznie zwrócić, czyli już w dniu 1 stycznia 2012 r., zgodnie z jednoznacznie wyrażoną wolą pokrzywdzonego. Równie oczywiście trafnie został ustalony zamiar przywłaszczenia „zaliczki” przez oskarżonego, co jeszcze raz, podzielając stanowisko Sądu Rejonowego, przedstawił w uzasadnieniu swego wyroku Sąd Okręgowy, słusznie uznając, że sprawa ta ma zarówno charakter „cywilny”, jak i „karny” (s. 2 i 3 uzasadnienia SO).

W takiej jak w tej sprawie sytuacji procesowej twierdzenie autora kasacji, że Sąd odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. jest oczywiście dowolne.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.