Supreme Court quashes first-instance judgment for imposing an indefinite proximity ban violating mandatory sentencing terms.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the first-instance judgment regarding the defendant's proximity ban, ordering the case back for retrial on this specific issue. The General Prosecutor argued that the lower court violated material law by failing to set a duration for the ban. The court ruled that the law mandates a specific time frame for such bans, and an indefinite order constitutes a serious legal error that cannot be corrected later.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 43 § 1 k.k.; Art. 39 pkt 2b k.k.: A proximity ban imposed under these provisions must specify a duration; an indefinite ban violates mandatory statutory requirements and cannot be cured by subsequent execution proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 468/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Andrzej TomczykSSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie M. S. skazanego z art. 207 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 8 grudnia 2021 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w R.z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia środka karnego (pkt VI) i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w R., wyrokiem z 11 marca 2020 r., skazał M.S. za popełnienie dwóch przestępstw na następujące kary jednostkowe pozbawienia wolności: 6 miesięcy - za czyn z art. 207 § 1 k.k. i rok - za czyn z art. 279 § 1 k.k.; orzekł karę łączną roku pozbawienia wolności, którą warunkowo zawiesił na czas 3 lat próby; zobowiązał skazanego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu i orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość nie mniejszą niż 50 m. Od wyroku pierwszoinstancyjnego nie wywiedziono apelacji i orzeczenie uprawomocniło się 19 marca 2020 r.Kasację od wyroku Sądu Rejonowego wniósł na korzyść skazanego Prokurator Generalny w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
Podniósł w niej rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego - art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. i art. 41a § 1 k.k. i zażądał uchylenia wyroku pierwszoinstancyjnego w zaskarżonej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co implikowało rozpoznanie jej w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Analiza sprawy potwierdziła zasadność wniosku sformułowanego w nadzwyczajnym środku zaskarżenia.
Zgodnie bowiem z treścią art. 43 § 1 k.k., o ile ustawa nie stanowi inaczej, zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2b k.k. orzeka się w latach od roku do 15 lat; wyjątkiem jest sytuacja, o której mowa w art. 41a § 3 k.k. (w myśl tego przepisu Sąd może orzec dożywotnio zakaz zbliżania się do określonych osób w razie wymierzenia skazanemu kary bezwzględnej pozbawienia wolności). Niewątpliwie orzekając zakaz zbliżania się skazanego do U. S., Sąd zaniechał określenia czasu trwania wymierzonego środka karnego. Ujawnienie tego braku potwierdziło zasadność wykazanego w kasacji uchybienia, albowiem w zaistniałym układzie procesowym zastosowanie art. 43 § 1 k.k. było obligatoryjne.
Tymczasem Sąd meriti w punkcie VI wyroku prawidłowo powołał przepis art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 41a § 1 k.k. (M. S. warunkowo zawieszono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z użyciem przemocy wobec osoby najbliższej), ale wbrew ustawie orzekł bezterminowo środek karny z art. 39 pkt 2 b k.k. W tej sytuacji należało uznać, że wyrok obarczony został rażącą obrazą prawa wskazanego w kasacji, która miała istotny wpływ na treść wyroku, albowiem w sposób nieuprawniony ukształtowano niekorzystną dla skazanego sytuację, w której czas stosowania zakazu pozostawał nieznany, a według konsekwentnie prezentowanej przez Sąd Najwyższy linii orzeczniczej brak ten nie mógł być konwalidowany w ramach postępowania wykonawczego na podstawie art. 13 § 1 k.k.w. (zob. wyr.
SN z: 14 października 2014 r., III KK 124/14; 30 marca 2015 r., II KK 75/15; 15 listopada 2017 r., IV KK 284 /17). Orzekając ponownie co do środka karnego, Sąd Rejonowy będzie zobowiązany zastosować art. 43 § 1 k.k. i określić termin wykonania orzeczenia w tym zakresie. Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł na posiedzeniu bez udziału stron jak w części dyspozytywnej wyroku (art. 537 § 2 k.p.k.).