Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for misinterpreting theft and coercion statutes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendants to bear the costs. The defense argued that the lower courts incorrectly interpreted theft and coercion statutes, claiming the word 'coerce' implies only successful force. The court rejected these claims, noting the appellate court already addressed the factual elements of the crime and that the statutory language covers both completed and attempted acts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: Cassation is admissible only for specific procedural errors or significant legal violations; it is obviously unfounded when the second-instance court has already correctly addressed the substantive legal issues raised by the defense.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 467/25 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2025 r. sprawy A. M. i M. M. skazanych za czyny z art. 191 § 2 k.k. i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych, od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2024 r., sygn. akt IV Ka 1429/24 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt V K 347/23, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanych A. M. i M. M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt V K 347/23, A. M. uznano za winnego popełnienia czynów: z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzono karę roku pozbawienia wolności oraz z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności. Wymierzone kary jednostkowe połączono węzłem kary łącznej w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Natomiast M. M. uznano za winnego czynu z art. 191 § 2 k.k., za który wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych, wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2024 r., sygn. akt IV Ka 1429/24, zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że dokonano modyfikacji opisów czynów.
W pozostałym zakresie wobec ww. oskarżonych utrzymano wyrok w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanych, zaskarżając go w pkt. II (dotyczącym utrzymania w mocy) na ich korzyść i zarzucając:„I. W zakresie utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie, co do przypisania skazanemu A. M. przestępstwa z art. 278§1 kk w zw. z art. 64§1 kk (punkt I, podpunkt A części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie V Wydziału Karnego):• rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 278§1 kk w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu A.
M. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że dopuścił się on jego popełnienia, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny przeczy realizacji przez skazanego znamion przywołanego przepisu, tj. „zaboru w celu przywłaszczenia";II. W zakresie utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie, co do przypisania skazanemu A. M. przestępstwa z art. 191 §2 kk w zw. z art. 64§1 kk (punkt I, podpunkt B części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie V Wydziału Karnego):•rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 191 §2 kk w brzmieniu obowiązującym na dzień wyrokowania poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że skazany A.
M. dopuścił się jego popełnienia, „bowiem wykładnia językowa słowa zmusza użytego w przepisie nie pozwala uznać, że słowo to odnosi się tylko do zmuszania skutecznego, a czyn pozostaje przestępstwem formalnym”, podczas gdy na mocy nowelizacji przepisu z dnia 07.07.2022 r. czyn ten jest przestępstwem materialnym, a zatem zastosowanie przez sprawcę wskazanych w ustawie „środków”, ale bez osiągnięcia skutków, stanowi co najwyżej usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 191 §2 kk;III.W zakresie utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie, co do przypisania skazanemu M.
M. przestępstwa z art. 191 §2 kk w zw. z art. 64§1 kk (punkt II części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie V Wydziału Karnego):•rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 191 §2 kk w brzmieniu obowiązującym na dzień wyrokowania poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że skazany M. M. dopuścił się jego popełnienia, „bowiem wykładnia językowa słowa zmusza użytego w przepisie nie pozwala uznać, że słowo to odnosi się tylko do zmuszania skutecznego, a czyn pozostaje przestępstwem formalnym", podczas gdy na mocy nowelizacji przepisu z dnia 07.07.2022 r. czyn ten jest przestępstwem materialnym, a zatem zastosowanie przez sprawcę wskazanych w ustawie „środków”, ale bez osiągnięcia skutków, stanowi co najwyżej usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 191 §2 kk”.W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uniewinnienie skazanych bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu.W odpowiedzi na kasację, Prokurator Rejonowy Szczecin-Zachód w Szczecinie wniosła o oddalenie tej kasacji jako bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oczywista bezzasadność kasacji zachodzi w sytuacji, gdy już w wyniku pobieżnej analizy zarzutów w niej zawartych nasuwa się spostrzeżenie, iż nie są one trafne, a przedstawione w niej wnioski nie odpowiadają zaistniałym w sprawie realiom procesowym.
Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, sformułowanego w odniesieniu do A. M. , mającego polegać na rażącym naruszeniu prawa materialnego w postaci art. 278 § 1 k.k., wskazać należy, że jego redakcja (jak i redakcja pozostałych zarzutów) nie odpowiada wymogom kasacji w układzie procesowym przedmiotowej sprawy, bo Sąd II instancji nie stosował wskazanego przepisu po dokonaniu jego uprzedniej wykładni. Zarzut ten stanowi powielenie zarzutu apelacji jednego z obrońców oskarżonych, do którego Sąd II instancji odniósł się rzetelnie w rubryce 3.1.
Sąd odwoławczy trafnie i przekonująco odniósł się tam do ziszczenia się w realiach sprawy znamienia „zaboru w celu przywłaszczenia”, uznając za niezasadną argumentację obrony o zabraniu torby w celu ustanowienia na niej zastawu czy wyegzekwowania zwrotu długu przez pokrzywdzonego F. N. . Wypowiedź Sądu Okręgowego w tym zakresie stanowi wystarczającą i trafną reakcję na podniesiony zarzut obrony.Również pozostałe dwa zarzuty, zredagowane w odniesieniu do obu skazanych A. M. i M. M. , tożsame w swej treści, a dotyczące rażącego naruszenia prawa materialnego w postaci art. 191 § 2 k.k., nie mogły skutkować rozstrzygnięciem zgodnym z kierunkiem kasacji.
Wskazane zarzuty również zostały już podniesione przez obronę w postępowaniu odwoławczym, do czego Sąd Okręgowy ustosunkował się w rubryce 3.12., trafnie tam wyjaśniając, że czasownik „zmusza” odpowiada zarówno formie dokonanej, jak i niedokonanej tej czynności, i nie oznacza, że musi być ona skuteczna. Interpretacja obrońcy dotycząca zmienionego brzmienia przepisu i generująca w jego ocenie podstawę do przyjęcia co najwyżej usiłowania dokonania ww. przestępstwa w przedmiotowej sprawie względem obu skazanych okazała się chybiona.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanych, jako oczywiście bezzasadnej.Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści ogólnej reguły z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.][a.ł]