Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for reclassifying fraud to theft within same factual event.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The appellate court reclassified the defendant's act from fraud to theft based on the same factual event where she received stolen money. The court held that changing the legal characterization did not violate the principle of complaint-based proceedings since the new charge was derived from the prosecutor's indictment and first-instance reasoning.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 410 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A change in the legal characterization of an act from fraud to theft is permissible if it concerns the same factual event and does not exceed the scope of the prosecutor's complaint.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 463/22 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 października 2022 r.,sprawy M. D.oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2021 r., II AKa 255/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 31 maja 2021 r., III K 148/20, p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazaną M. D. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 31 maja 2021 r., sygn. akt III K 148/20, Sąd Okręgowy w Krakowie uznał M. D. za winną popełnienia czynu zarzucanego jej aktem oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i za to na mocy art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. wymierzył jej kare roku pozbawienia wolności. Na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec niej oraz -- skazanego wraz z nią za to przestępstwo – P. M. obowiązek naprawienia wyrządzonej tym przestępstwem szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonej M.
C. kwoty 578.023, 50 zł.Wyrok ten – w zakresie dotyczącym M. D. – zaskarżył jej obrońca podnosząc w apelacji dwa zarzuty naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2021q r., sygn. akt II A Ka 255/21, - odnośnie M. D. – zmienił zaskarżony wyrok m.in. w ten sposób, że uznał ją za winną tego, że w dniu 3 grudnia 2019 r. w W. przyjęła od P. M. kwotę 11.000 złotych, wiedząc, że pochodziły one z czynu zabronionego i tak opisany czyn zakwalifikował z art. 291 § 1 k.k. i za to wymierzył jej karę 10 miesięcy pozbawienia wolnościKasację od tego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł obrońca skazanej.
Zarzucił w niej: obrazę art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. i art. 14 § 1 k.p.k. w związku z art. 399 § 1 k.p.k., polegającą na wydaniu orzeczenia wykraczającego poza granice oskarżenia poprzez przypisanie M. D. winy za przestępstwo paserstwa (w miejsce zarzucanego jej przestępstwa oszustwa), którego miała dopuścić się w innym miejscu i czasie oraz podejmując inny rodzaj aktywności sprawczej niż wskazane w akcie oskarżenia, co doprowadziło do skazania jej pomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela.W związku z tym zarzutem skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zmienionego nim wyroku Sądu I instancji w zakresie dotyczącym M.
D. oraz umorzenie wobec niej postępowania. Obrońca złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co pozwoliło rozpoznać ją w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Oczywiście bezzasadny jest bowiem podniesiony w niej - jako jedyny - zarzut.Dokonując zmiany oceny prawnej czynu przypisanego M. D. Sąd II instancji nie naruszył zasady skargowości. Swoje stanowisko uzasadnił na s. 27-29 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zawarta tam argumentacja jest przekonująca, odpowiada wymogom wynikającym z art. 457 § 3 k.p.k.
Z zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji opisu zachowania M. D., mającego świadczyć o jej współsprawstwie w popełnieniu wspólnie z P. M. na szkodę pokrzywdzonej przestępstwa, wynika, że to samo zachowanie skazanej potraktowane zostało następnie przez Sąd odwoławczy jako paserstwo. Przekazanie pieniędzy M. D. następnego dnia po oszustwie - przy przyjęciu, że była ona współsprawcą przestępstwa oszustwa - stanowić miało wypłatę jej wynagrodzenia za udział w tym czynie. W związku z tym, że Sąd II instancji nie podzielił stanowiska co do możliwości przypisania jej współsprawstwa, to samo zachowanie w postaci odebrania przez nią kwoty 11 tyś. zł potraktowane zostało jako paserstwo.
To zachowanie nie było wprawdzie wymienione w samym zarzucie sformułowanym wobec skazanej w akcie oskarżenia, ale składało się na ustalenia poczynione w skardze oskarżyciela i uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Stanowić ono miało konsekwencje popełnionego oszustwa, potwierdzające jej udział w tym czynie. Tym samym czyn zarzucony skazanej i czyn jej przypisany przez Sąd Apelacyjny dotyczyły tego samego zdarzenia historycznego. W wyroku Sądu I instancji jej wskazane działanie potraktowane zostało jako jedno z zachowań świadczących o jej współsprawstwie w oszustwie, a w wyroku Sądu II instancji jako świadczące o zrealizowaniu przez nią znamion wymaganych dla bytu występku paserstwie.
Odmienne znamiona przestępstwa oszustwa i przestępstwa paserstwa nie stanowiły zatem – w takich jak te zaistniałe in concreto warunkach - przeszkody dla zmiany przez Sąd odwoławczy oceny prawnej czynu bez naruszenia zasady skargowości. W obu przypadkach mamy tu bowiem do czynienia z tym samym zdarzeniem faktycznych skierowanym przeciwko tej samej pokrzywdzonej, zwartym czasowo i przestrzennie, przy czym w wyroku Sądu II instancji zredukowanym do przyjęcia pieniędzy. Sąd II nie wykroczył poza zakres skargi oskarżyciela, ale w ramach zarzucanego M.
D. przestępstwa - przyjmując, że nie można jej przypisać współudziału w oszustwie - ograniczył się do oceny jej zachowania polegającego na przyjęciu pieniędzy, co do których miała świadomość ich pochodzenia z przestępstwa.Wszystkie te okoliczności zdecydowały o uznaniu oczywistej bezzasadności kasacji obrońcy skazanej i to w stopniu oczywistym.Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.Z tych to względów orzeczono jak wyżej.[as]