Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 448/16 Generato dall'IA

Supreme Court quashes dismissal of gambling charges, ruling unnotified technical regulations cannot fulfill the blanket crime's requirements.

Numero d'incarto III KK 448/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower courts' decision to dismiss criminal proceedings against a company executive for operating gambling machines without a license. The prosecution argued that unnotified technical regulations under the Gambling Act failed to fulfill the statutory requirements for the blanket crime defined in the Criminal Code. The Court ruled that while one unnotified regulation was invalid, another licensing requirement remained valid and applicable, meaning the dismissal violated the material law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 107 § 1 k.k.s.; Art. 6 ust. 1 ugh; Art. 14 ust. 1 ugh; The blanket crime provision requires a violation of specific implementing regulations; unnotified technical regulations under EU directives cannot fulfill this requirement, but licensing regulations remain valid and sufficient to establish criminal liability.

Parole chiave

Generato dall'IA
blanket crime gambling act unnotified regulations EU directive criminal dismissal technical standards licensing requirement giuoco e scommessa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 107 § 1 k.k.s.
‎oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 27 kwietnia 2017 r.,‎z powodu kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego - na niekorzyść‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.
art. 6 ust. 1 ugh
określał również zachowania oskarżonego, o których mowa w art. 6 ust. 1 ugh, to stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w Z.
art. 14 ust. 1 ugh
W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy potwierdził techniczny charakter przepisu art. 14 ust. 1 ugh w aspekcie dyrektywy 98/34/WE.
art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
akt VII K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s. umorzył postępowanie wobec M.D.W.
art. 442 § 3 k.p.k.
Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę, zgodnie z art. 442 § 3 k.p.k. w zw.
art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k., będzie związany zapatrywaniem prawnym Sądu Najwyższego co do charakteru przepisu art.
dyrektywa 98/34/WE
ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
art. 107 § 1 k.k
‎oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 27 kwietnia 2017 r.,‎z powodu kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego - na niekorzyść‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 448/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)‎SSN Piotr MirekProtokolant Dagmara Szczepańska-Maciejewska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Barbary Nowińskiej‎w sprawie M.D.W. ‎oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 27 kwietnia 2017 r.,‎z powodu kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego - na niekorzyść‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.

‎z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II Kz (…),‎utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Z.‎z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt VII K (…), uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 8 września 2015 r. i sprawę przekazuje temu Sądowi do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIESąd Rejonowy w Z., postanowieniem z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt VII K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. umorzył postępowanie wobec M.D.W. oskarżonego o to, że:1)będąc prezesem Zarządu firmy H.

Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. C., w okresie od 9 października 2013 r. do 22 sierpnia 2014 r., urządzał w lokalu sklepu spożywczego „J.” przy ul. K., w K. , powiat […],województwo (…) wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), gry na automatach do gier o nazwach A. nr (…) i A. nr (…) należących do firmy H. Sp. z o.o., tj. o czyn z art. 107 § 1 k.k.s.;2)w lokalu gastronomicznym „P.” znajdującym się w S. przy ulicy L. należącym do B.J. w okresie od 1 lipca 2013 r. do 5 czerwca 2014 r., będąc prokurentem samoistnym, a następnie pełniąc funkcję prezesa w firmie H.

Sp. z o.o. na podstawie umowy dzierżawy powierzchni urządzał gry na urządzeniu do gier o nazwie F. nr (…), wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), tj. o czyn z art. 107 § 1 k.k.s.Na to postanowienie zażalenie wniósł Prokurator Rejonowy w Z.. Zarzucając: obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 154), poprzez jego niesłuszne niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego M.W. nie wyczerpało znamion przestępstwa karnoskarbowego opisanego w art. 107 § 1 k.k.s., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Sąd Okręgowy w Z., postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II Kz (…), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zdaniem Sądu odwoławczego prawidłowo Sąd Rejonowy w Z. przyjął, że art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie mogły mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż stanowiły nienotyfikowane normy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, a więc są bezskuteczne. Bezskuteczność tych przepisów pozwalających na urządzanie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry powoduje, że zarzucane oskarżonemu działania w istocie nie zawierały ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s., co skutkowało koniecznością umorzenia postępowania z uwagi na przesłankę wskazaną w art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.Kasację od tego postanowienia wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, który zaskarżając je na niekorzyść oskarżonego M.W. zarzucił: rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów prawa, tj. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.

U. z 2009 r. Nr 201 poz. 1540, ze zm.), polegające na błędnej interpretacji tego przepisu poprzez uznanie za przepis techniczny, podlegający obowiązkowi notyfikacji w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE oraz na błędnym przyjęciu, że przepis ten oraz art. 14 ust. 1 ustawy wobec braku notyfikacji nie mogą być zastosowane, co doprowadziło do rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 107 § 1 k.k.s. poprzez wadliwe wnioskowanie, że zachowanie oskarżonego M.D.W. polegające na urządzaniu gier hazardowych poza kasynem i bez uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna nie zawiera znamion czynu zabronionego i w konsekwencji do niezasadnego utrzymania w mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Z., umarzającego wobec niego postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego na jego podstawie w mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Z. i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesiony zarzut obrazy przepisu art. 107 § 1 k.k.s. w zakresie dotyczącym stosowania art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej ugh) jest zasadny, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Z. i przekazaniem sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Poza sporem jest, że przepis art. 107 § 1 k.k.s. jest normą blankietową i odpowiedzialność karnoskarbowa w ramach tego przepisu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że sprawca tego rodzaju czynu, swoim zachowaniem naruszył równocześnie obowiązujące normy innych ustaw dopełniające ten przepis prawa.

W licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego, były prezentowane jednak odmienne poglądy, co do tego, czy przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 w brzmieniu pierwotnym ugh mogą stanowić wypełnienie normy sankcjonowanej z art. 107 § 1 k.k.s. Wynikało to z braku jednoznacznego ustalenia charakteru tych przepisów w kontekście obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów krajowych o charakterze technicznym. Obecnie jednak Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. I KZP 17/16 (OSNKW 2017, nr 2, poz.

17) dokonał kompleksowej oceny prawnej tych przepisów zarówno w kontekście przepisu art. 91 ust. 3 Konstytucji RP jak i prawa unijnego, szczególnie wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 października 2016 r., sygn. C-303/15. W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy potwierdził techniczny charakter przepisu art. 14 ust. 1 ugh w aspekcie dyrektywy 98/34/WE. Oznacza to, że przepis art. 14 ust. 1 ugh w brzmieniu obowiązującym przed 3 września 2015 r. z uwagi na to, że nie przeszedł procesu notyfikacji Komisji Europejskiej nie może mieć zastosowania w sprawie o przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. Przypomnieć należy, że właśnie z dniem 3 września 2015 r., zgodnie z ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.

U. z 2015, poz. 1201), wszedł w życie znowelizowany art. 14 ust. 1 ugh, którego projekt został notyfikowany Komisji Europejskiej.Sąd Najwyższy w wyżej wskazanej uchwale, w ślad za stanowiskiem TSUE zaprezentowanym w wyroku z dnia 13 października 2016 r, odnośnie art. 6 ust. 1 ugh wyraźnie natomiast stwierdził, że przepis ten uzależniający prowadzenie działalności w zakresie rodzaju gier w nim wskazanych, od uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry, nie stanowi przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Przepis art. 6 ust. 1 ugh, w odróżnieniu do przepisu art. 14 ust. 1 ugh w pierwotnym brzmieniu, może więc stanowić, samodzielnie, uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s. Sąd Najwyższy, w tym składzie, w pełni akceptuje taką ocenę prawną przepisów art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ugh i w związku z tym, że opis czynów zarzucanych M.

W. określał również zachowania oskarżonego, o których mowa w art. 6 ust. 1 ugh, to stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w Z. umarzając na mocy art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. postępowanie wobec M.W. oraz Sąd Okręgowy w Z. utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, dopuściły się rażącej obrazy prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 ust. 1 ugh, co miało niewątpliwie wpływ na treść orzeczenia. Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę, zgodnie z art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., będzie związany zapatrywaniem prawnym Sądu Najwyższego co do charakteru przepisu art. 6 ust. 1 ugh.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. as