Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding procedural violations and evidence assessment in child abuse case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued for procedural violations including improper judge appointments, lack of polygraph examination, and failure to re-interview the victim, but the appellate court had already addressed these points. The Supreme Court found no raucous violation of law or significant impact on the verdict, noting the evidence was sufficient despite the defendant's health issues.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously unfounded when the appellate court has adequately addressed all procedural and evidentiary objections raised by the defense without committing a raucous violation of law that could affect the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 436/25 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2025 r. sprawy S.C. skazanego za czyny z art. 197 § 2 i 3 pkt 2 i 3 k.k. w zb. z art. 200 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt II AKa 277/24 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt III K 196/24, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego S.C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [WB] UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt III K 196/24, oskarżonego S.C. uznano za winnego 5 czynów z art. 197 § 2 i § 3 pkt 2 i 3 k.k. w zb. z art. 200 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za które wymierzono kary jednostkowe po 4 lata pozbawienia wolności. Orzeczono także środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkiej działalności związanej z wychowaniem, edukacją małoletnich i opieką nad małoletnimi, ustalając okres jego obowiązywania za każdy z czynów na 5 lat, a także zakaz kontaktowania się z O.C. i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 100 m, ustalając okres jego obowiązywania za każdy z czynów na 5 lat.
Wymierzone kary jednostkowe objęto węzłem kary łącznej w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności oraz orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkiej działalności związanej z wychowaniem, edukacją małoletnich i opieką nad małoletnimi na okres 10 lat i łączny zakaz kontaktowania się z O.C. i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 100 m na okres 15 lat. Zasądzono również zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonej w wysokości 20.000 zł.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt II AKa 277/24, zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że czyn opisany w pkt.
V części wstępnej wyroku zakwalifikowano w formie usiłowania z art. 13 § 1 k.k. a podstawę skazania uzupełniono o art. 14 § 1 k.k. W pozostałym zakresie utrzymano wyrok w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości na korzyść skazanego i zarzucając:„1. Obrazę art. 439 § 1 ust. 2 KPK poprzez nienależyte obsadzenie sądu orzekającego w sprawie poprzez zasiadanie w składzie Sądu Apelacyjnego SSA X. Y. oraz SSA X.1 Y.1, którzy awansowani zostali na zajmowane przez siebie stanowiska sędziego w procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2018 r. poz.
3) w warunkach uznanych przez Sąd Najwyższy, ale i Europejski Trybuna Praw Człowieka za naruszające podstawowe standardy prawne, to jest art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.2. Rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść Wyroku art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK poprzez niewłaściwe rozpoznanie apelacyjnych zarzutów/nierozważenie zarzutów apelacji, w szczególności dotyczących:a) mającego wpływ na treść zapadłego Wyroku, przyjęcia za podstawę ustaleń faktycznych danych z przesłuchania O.C. z 10.11.2023 r., w sytuacji, gdy czynność dokonana została z rażącym naruszeniem art. 185a KPK art. 171 § 6 KPK, art. 171 § 4 KPK, art. 86 § 2 KPK - w sposób wadliwy, natomiast depozycje złożone przez O.C. zostały uznane za podstawowy dowód w sprawie, a spójne wyjaśnienia S.C. uznane zostały za niewiarygodne wbrew art. 7 KPK;b) rażącego naruszenia art. 174 KPK poprzez zastąpienie treścią kopii, nie odpisu, ale kopii, pisma nieustalonego autora, za wyjaśnienia (dane pochodzące od) S.C. w zakresie w jakim złożył on depozycje niepokrywające się z treścią przedłożonego dokumentu, co miało wpływ na treść Wyroku poprzez sprzeczne z art. 7 KPK uznanie, że wyjaśnienia S.C. są niewiarygodne;c) rażącego naruszenie art. 7 KPK poprzez sprzeczne z doświadczeniem życiowym przyjęcie za podstawę czynienia ustaleń faktycznych innych dowodów, których źródłem jest O.
C., w tym. K. M. - biegłego z zakresu psychologii, który wydając opinię nie przeprowadził z małoletnią żadnych badań psychologicznych, co miało wpływ na orzeczenie poprzez błędne przyznanie waloru wiarygodności Pokrzywdzonej, w świetle wątpliwości co do rzetelności i pełności opinii psychologicznej i niezwrócenia się z urzędu o jej uzupełnienie względnie dopuszczenia i przeprowadzenia nowej opinii, ale już obejmującej dane z przeprowadzonych badań psychologicznych O.C. (art.201 KPK);d) niezastosowania art. 440 KPK w świetle wydania rażąco niesprawiedliwego Wyroku w okolicznościach sprawy, w której doszło do rażąco dużej akumulacji naruszeń prawa procesowego.3.
Rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść Wyroku art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK poprzez brak rozpoznania w apelacji zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt. 3 KPK poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, w której wniosek dowodowy z 10.9.2024 r. dotyczący badania fallopletyzmografii, co miało wpływ na treść wyroku poprzez brak weryfikacji okoliczności wskazujących na niewiarygodność depozycji O.C.4. Rażące naruszenie art. 167 KPK w zw. z art. 185a KPK w zw. z art. 366 KPK w zw. z art. 6 KPK, w zw. art. 2 § 2 KPK poprzez brak ponownego przesłuchania O.C. w sytuacji dokonania przesłuchania z 10.11.2023 r. z rażącymi naruszeniami prawa procesowego, po powstaniu nowych okoliczności w postaci przedstawienia nowych zarzutów S.C., jego spójnych, wiarygodnych depozycji, przy czym, naruszenie polegało także na ustaleniu - z naruszeniem art. 7 KPK - że wyjaśnienia S.C. nie zasługują na wiarygodność, a zeznania O.C. stanowią główny dowód w sprawie, zaś brak jest innych bezpośrednich dowodów na sprawstwo S.C., co miało wpływ na treść Wyroku poprzez bezzasadne uznanie wyjaśnień S.C. za niewiarygodne.5.
Rażące naruszenie art. 167 KPK w zw. z art. 185b KPK w zw. z art. 366 KPK w zw. z art. 2 § 2 KPK poprzez brak przesłuchania siostry O.C., w celu weryfikacji wiarygodność zeznań O. i ustalenia z jakich przyczyn pierwotnie nie poinformowała rodziców o przedstawionym Jej przez O.C. rzekomego zdarzenia z dziadkiem, w następstwie nieuznania jej za wiarygodnego depozytariusza prawdy, co miało wpływ na treść Wyroku poprzez bezzasadne uznanie zeznań O.C. za wiarygodne i przypisanie na ich podstawie sprawstwa S.C.”.W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź o uniewinnienie S.C.W odpowiedzi na kasację Zastępca Prokuratora Rejonowego Szczecin-Śródmieście w Szczecinie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Obrońca skazanego złożył replikę na ww. odpowiedź prokuratora, podtrzymując zarzuty przedstawione w kasacji.Pismo złożył również pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej (matki małoletniej pokrzywdzonej), popierając stanowisko i wnioski prokuratora zaprezentowane w odpowiedzi na kasację.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14).
Odnosząc się do pierwszego zarzutu o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej, mianowicie naruszenia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wskazać należy, że zgodnie z uchwałą 3 połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020, należy nie tylko wykazać powołanie konkretnego sędziego na stanowisko z udziałem wadliwie ukształtowanej KRS, ale także istnienie okoliczności wskazujących na szczególnie bliski związek tego sędziego z organami władzy wykonawczej w okresie podejmowania przez te organy zamachu na dobro wymiaru sprawiedliwości.
Autor kasacji, poza wskazaniem na fakt powołania SSA X.1 Y.1 i SSA X. Y. do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z udziałem wadliwie funkcjonującej KRS, nie podał żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na ich bliskie związki z organami władzy wykonawczej. Zauważyć przy tym trzeba, że Sąd Najwyższy kilkakrotnie poddawał już weryfikacji gwarancję bezstronności orzekania ww. sędziów, nie stwierdzając tam wystąpienia bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. W przypadku SSA X.1 Y.1 pozytywny wynik weryfikacji jego drogi zawodowej przedstawiono w wyroku z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt III KK 387/23 po uprzednim zbadaniu jego akt osobowych, zaś w przypadku SSA X.
Y. – nie stwierdzono podstaw do jego testowania, m.in. w postanowieniu z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt III KK 339/24.Również kolejny zarzut kasacji, podnoszący naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niewłaściwe rozpoznanie apelacyjnych zarzutów, okazał się w realiach tej sprawy oczywiście bezzasadny. Sąd Apelacyjny przyznał, że doszło do naruszeń formalnych w zakresie czynności przesłuchania małoletniej pokrzywdzonej w sprawie, jednak po ich rozważeniu uznał, że nie mogą one mieć wpływu na ich znaczenie merytoryczne i możliwość wykorzystania w procesie.
Odrzucił też możliwość ponownego przesłuchania małoletniej ze względu na ryzyko jej powtórnej wiktymizacji. Zweryfikował również dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodu z zeznań małoletniej pokrzywdzonej i z wyjaśnień oskarżonego. Sąd odwoławczy wyjaśnił nadto, że wykorzystanie dowodowe listu S.C. nie zastąpiło wyjaśnień oskarżonego. Oskarżony brał aktywny udział w postępowaniu sądowym, wypowiadał się, a jego wyjaśnienia zostały procesowo uwzględnione i ocenione. Sąd odwoławczy pochylił się także nad oceną zeznań małoletniej pokrzywdzonej w kontekście opinii biegłego psychologa.
Przeanalizował również treść opinii biegłego psychologa, nie dostrzegając żadnych zastrzeżeń do jej rzetelności. Sąd ad quem ustosunkował się ponadto do zarzutu apelacyjnego z art. 440 k.p.k., nie dostrzegając rażącej niesprawiedliwości orzeczenia (na s. 14 uzasadnienia). Zarzut nierzetelnej kontroli odwoławczej jawi się w tej sytuacji jako polemiczny, skoro Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich budzących zastrzeżenia obrońcy kwestii, a wypowiedziom Sądu w tym zakresie nie można odmówić logiki i zgodności z doświadczeniem życiowym.Na aprobatę nie zasługiwał również kolejny, trzeci zarzut kasacji, zredagowany jako naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak rozpoznania zarzutu apelacji naruszenia art. 170 § 1 pkt. 3 k.p.k. dotyczącego przeprowadzenia badania fallopletyzmografii.
Podkreślenia wymaga, że w apelacji obrońcy nie sformułowano zarzutu z art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k., dlatego Sąd odwoławczy nie mógł się do niego odnieść wprost. W uzasadnieniu jednakże, w ramach oceny wyjaśnień oskarżonego, wskazano na brak możliwości zanegowania sprawstwa S.C. z uwagi na przyczyny zdrowotne. Nie sposób również uznać za skuteczny czwarty zarzut kasacji, w którym obrońca podnosi naruszenie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 185a k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. i w zw. art. 2 § 2 k.p.k. poprzez brak ponownego przesłuchania O.C.
Skarżący w przedmiotowej kasacji podnosił już zastrzeżenia dotyczące czynności przesłuchania małoletniej. Dość więc przypomnieć, że Sąd odwoławczy jasno wskazał przyczyny, dla których ponowne przesłuchanie małoletniej byłoby niewskazane z uwagi na jej dobro. Zweryfikował także ocenę dowodów, w tym dwóch kluczowych dowodów w sprawie, tj. zeznań pokrzywdzonej i wyjaśnień oskarżonego.Ostatni zarzut kasacji, wskazujący na rażące naruszenie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 185b k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez brak przesłuchania siostry pokrzywdzonej – W.C., uznać należy za spóźniony na tym etapie postępowania i oczywiście bezzasadny.
Obrońca nie podnosił tego zarzutu w postępowaniu rozpoznawczym, choć reprezentował w jego toku oskarżonego. Nadto, Sądy obu instancji uznały, że materiał dowodowy jest wystarczający do przypisania oskarżonemu sprawstwa czynów. Obrońca nie wykazał także wpływu opisywanego dowodu na ewentualną zmianę ustaleń faktycznych w sprawie.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadnej.Orzeczenie o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w treści ogólnej reguły z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [WB][r.g.]