Supreme Court quashes joint fine due to missing legal prerequisites for combining fines after suspended sentence execution.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's joint sentence regarding the fine imposed on the defendant. The prosecution argued that the court illegally combined a fine from a suspended sentence (which had been executed) with another fine, violating material law. The court ruled that since the fine from the first judgment no longer required execution due to the execution of the suspended sentence, it could not be legally combined with the second fine.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 71 § 2 k.k.; Art. 85 k.k.; Art. 86 § 1 k.k.; Art. 71 § 2 k.k. - A fine imposed on a suspended sentence that has been executed cannot be legally combined with another fine, as the prerequisite for joint sentencing is absent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 428/12 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Michał LaskowskiSSN Zbigniew PuszkarskiProtokolant Teresa Jarosławska w sprawie P. T. w przedmiocie wyroku łącznego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 9 stycznia 2013 r.kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego (PG IV KSU….)od wyroku Sądu Rejonowego w G.z dnia 24 lipca 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok w zaskarżonej części dotyczącej orzeczenia o łącznej karze grzywny. UZASADNIENIEProkurator Generalny zaskarżył kasacją, wniesioną na korzyść skazanego, prawomocny wyrok łączny Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 lipca 2012 r., którym to wyrokiem objęto uprzednie skazania P. T. wyrokami wydanymi przez ten Sąd:
1) w dniu 7 grudnia 2009 r. – w sprawie XI K 235/09, 2) w dniu 18 lutego 2010 r. – w sprawie II K 263/09 oraz 3) w dniu 25 lipca 2011 r. – w sprawie II K 435/11. Umarzając postępowanie, na podstawie art. 572 k.p.k., w części dotyczącej trzeciego z wymienionych wyroków, Sąd Rejonowy zaskarżonym kasacją wyrokiem wymierzył skazanemu, biorąc za podstawę pozostałe skazania, łączne kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 160 stawek dziennych grzywny w kwocie 10 zł za stawkę. Przytoczonemu wyrokowi Prokurator Generalny zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. oraz art. 71 § 2 k.k. polegające na połączeniu grzywny orzeczonej wobec P.T. na podstawie art. 71 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 7 grudnia 2009 r., z grzywną orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 18 lutego 2010 r. sygn.
II K 263/09 na podstawie art. 280 § 1 k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k., pomimo braku przesłanek do takiego połączenia, gdyż kara grzywny wymierzona wyrokiem sygn. XI K 235/09 nie podlegała wykonaniu ze względów przewidzianych w art. 71 § 2 k.k. wobec prawomocnego zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o łącznej karze grzywny.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja zasługuje na uwzględnienie w całej rozciągłości.Już z zawartego w części wstępnej wyroku łącznego opisu skazań, objętych poszczególnymi wyrokami jednostkowymi i rozważanych jako podstawa tego rozstrzygnięcia wynikało, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt XI K 235/09 (pkt. 1), P. T. został skazany na karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat oraz na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł każda, przy czym – jak jednocześnie wskazano w owej komparycji – wykonanie kary pozbawienia wolności zostało postanowieniem z dnia 13 marca 2012 r. zarządzone, a kara ta, na podstawie art. 71 § 2 k.k., uległa skróceniu o 50 dni.
Wymieniona okoliczność, dotycząca prawomocnego zarządzenia wykonania opisanej kary pozbawienia wolności, znajduje jednoznaczne potwierdzenie w aktach sprawy, a bezsporne jest także i to, że karę grzywny, wymierzoną opisanym wyrokiem, orzeczono wobec oskarżonego na podstawie art. 71 § 1 k.k. Powyższe ustalenia, przyjęte w podstawie wydanego wyroku łącznego, powinny były doprowadzić Sąd Rejonowy do wniosku o braku podstaw do orzeczenia łącznej kary grzywny w ferowanym wyroku łącznym. Oczywiste było bowiem, że grzywna wymierzona opisanym wyrokiem jednostkowym, jako ściśle związana z orzeczeniem o warunkowym zawieszeniu kary pozbawienia wolności (której wykonanie zarządzono), w ogóle nie podlega już wykonaniu na podstawie art. 71 § 2 k.k. Skoro zatem w podstawie wyroku łącznego znalazły się dwa wyroki jednostkowe, z których tylko drugi, wydany przez Sąd Rejonowy w dniu 18 lutego 2010 r., sygn. akt II K 263/09 (pkt. 2), zawiera skazanie na karę grzywny, orzeczoną na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k., to nie ulega wątpliwości, że w sprawie zabrakło podstawowej przesłanki łączenia kar, sprowadzającej się do uprzedniego, przynajmniej dwukrotnego skazania na kary tego samego rodzaju lub podlegające łączeniu.
Jednolite w omawianej kwestii stanowisko Sądu Najwyższego przekonuje (zob. wyrok SN z dnia 10 listopada 2011 r., II KK 225/11, lex 1084718, i przywołane tam judykaty), że nie ma prawnej możliwości połączenia grzywny, co do której – wobec zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej – odpadła przesłanka będąca podstawą orzeczenia tej grzywny z grzywną orzeczoną na innej podstawie (podlegającą wykonaniu). W powyższym świetle zarzut kasacji jawi się jako oczywiście zasadny. Uchybienie przez Sąd Rejonowy wskazanym w tym zarzucie przepisom prawa materialnego miało charakter rażący, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., i wywarło istotny wpływ na treść wyroku łącznego w zaskarżonej części.
W następstwie tego uchybienia doszło bowiem do wymierzenia P. T. kary łącznej grzywny, której rozmiar przekroczył wymiar tej kary jednostkowej – 80 stawek dziennych po 10 zł każda, wynikającej z wyroku opisanego w pkt. 2 – która podlegała wykonaniu. Stwierdzenie tej wady wyroku łącznego pozwalało, a zarazem nakazywało podzielenie wniosku kasacyjnego o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o łącznej karze grzywny, co nie wywołuje już konieczności wydania orzeczenia następczego. Samo bowiem uchylenie wymienionego rozstrzygnięcia prowadzi do usunięcia stanu naruszającego prawo a jednocześnie do przywrócenia sytuacji, w której orzeczenia nieobjęte karą łączną podlegają odrębnemu wykonaniu.Z tych wszystkich względów, uznając że kasacja kwalifikowała się do uwzględnienia w trybie określonym przepisem art. 535 § 5 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.