Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 427/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses criminal appeal as obviously unfounded for failing to prove procedural violations affecting the verdict.

Numero d'incarto III KK 427/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that the appellate court failed to properly review procedural violations and evidence regarding the passenger's interference with driving. The court rejected this, noting the appellate court thoroughly reasoned its decision based on the evidence and that the appeal improperly attempted to re-evaluate factual findings under the guise of procedural error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that the lower court's decision was affected by a flagrant violation of criminal procedure law that had a decisive impact on the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal flagrant procedural violation criminal procedure code re-evaluation of facts obviously unfounded appeal velocità eccessiva infrazione alle norme della circolazione sorpasso pericoloso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 1 k.p.k.
Autor kasacji nie przywołuje żadnych rzeczowych argumentów, które miałyby uzasadnić tezę, że Sąd Okręgowy naruszył reguły procesu karnego w ten sposób, że uchybienia te były rażące i miały istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.).
Art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 7 października 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2024 r., sygn.
Art. 177 § 2 k.k.
(Ś.) skazanego z art. 177 § 2 k.k. w dniu 7 października 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art.
art. 177 § 2 k.k
(Ś.) skazanego z art. 177 § 2 k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
w dniu 7 października 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2024 r., sygn.
art. 63 § 1 k.k
skazano go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a ponadto na podstawie art. 63 § 1 k.k.
art. 42 § 1 k.k
13:30, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 1 k.k.
art. 43 § 1 k.k
rażące naruszenie przepisów prawa - art. 433 § 2 k.p.k.
art. 63 § 4 k.k
środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 lat, a na podstawie art. 63 § 4 k.k.
art. 46 § 2 k.k
Ponadto na podstawie art. 46 § 2 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 427/24 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie M. Ś. (Ś.) skazanego z art. 177 § 2 k.k. w dniu 7 października 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt III Ka 751/23 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II K 209/18, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

M. Ś. został oskarżony o to, że w dniu 19 czerwca 2017 roku w miejscowości K. woj. [...] kierując samochodem osobowym marki A. o nr rej. P. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że poruszając się z nadmierną i niebezpieczną prędkością znacznie przekraczającą prędkość administracyjnie dopuszczalną na tym odcinku drogi, nie zachowując należytej ostrożności i koncentracji, wykonał gwałtowny manewr zmiany toru ruchu, czym doprowadził do utraty stateczności pojazdu, zjeżdżając na przeciwległe pasy ruchu, gdzie zderzył się z jadącym prawidłowo samochodem marki O. o nr rej.

R., po czym jego pojazd zjechał z korony jezdni do przydrożnego rowu, gdzie wielokrotnie dachował, powodując w ten sposób wypadek, w którym obrażeń ciała w szczególności w postaci: rozsianych otarć naskórka i zasinień tułowia oraz kończyn, podbiegnięć powłok miękkich czaszki, ograniczonego krwotoku podtwardówkowego, wielokrotnych obustronnych złamań żeber, stłuczenia płuc, podbiegnięcia krwią śródpiersia, złamania kręgosłupa lędźwiowego, rozerwania miąższu wątroby i śledziony, podbiegnięć krwawych torebek tłuszczonych obu nerek oraz złamania kości udowej lewej i innych, skutkujących niewydolnością wielonarządową, doznała pasażerka E. Ś. , która na skutek tych obrażeń zmarła, tj. o przestępstwo określone w art. 177 § 2 k.k.Sąd Rejonowy w Łańcucie wyrokiem z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II K 209/18, uznał M.

Ś. winnego tego, że w dniu 19 czerwca 2017 r. w miejscowości K. woj. [...] kierując samochodem osobowym marki A. o nr rej. R. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował należytej ostrożności i koncentracji, nie mając pewności co do możliwości utrzymania właściwego toru jazdy po tym jak w sposób kierowania samochodem zaczęła fizycznie ingerować pasażerka E. Ś. , kontynuował jazdę samochodem z nadmierną niebezpieczną prędkością, znacznie przekraczającą prędkość administracyjnie dopuszczalną na tym odcinku drogi, czym stworzył niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, nie wykorzystał możliwości uniknięcia tego niebezpieczeństwa poprzez odpowiednio wczesne i znaczne ograniczenie prędkości jazdy lub nawet zaprzestanie jazdy, w wyniku czego doszło do utraty stateczności pojazdu, zjazdu samochodu na przeciwległy pas ruchu a następnie zderzenia się z jadącym prawidłowo samochodem marki O. o nr rej.

R., po czym jego pojazd zjechał z korony jezdni do przydrożnego rowu, gdzie wielokrotnie dachował, powodując w ten sposób wypadek, w którym obrażeń ciała w szczególności w postaci: rozsianych otarć naskórka i zasinień tułowia oraz kończyn, podbiegnięć powłok miękkich czaszki, ograniczonego krwotoku podtwardówkowego, wielokrotnych obustronnych złamań żeber, stłuczenia płuc, podbiegnięcia krwią śródpiersia, złamania kręgosłupa lędźwiowego, rozerwania miąższu wątroby i śledziony, podbiegnięć krwawych torebek tłuszczonych obu nerek oraz złamania kości udowej lewej, skutkujących niewydolnością wielonarządową, doznała pasażerka E. Ś. , która na skutek tych obrażeń zmarła tj. o przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 177 § 2 k.k. skazano go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a ponadto na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono oskarżonemu M.

Ś. na poczet orzeczonej w punkcie 1. wyroku kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 04.07.2017 r. w godz. od 08:05 do godz. 13:30, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego M. Ś. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 lat, a na podstawie art. 63 § 4 k.k. zaliczono oskarżonemu M. Ś. , na poczet orzeczonego w punkcie III wyroku środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 04.07.2017 r. do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Ponadto na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego M. Ś. nawiązki w kwotach po 20 000,00 zł płatne na rzecz pokrzywdzonych: T. P. , A. P. i P. P. , Ponadto na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. - o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego M. Ś. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 8 279,54 zł tytułem połowy wydatków postępowania oraz kwotę 300,00 zł tytułem opłaty.Od wskazanego wyroku apelację złożyli oskarżyciel publiczny, oskarżyciel posiłkowy oraz obrońca oskarżonego.W dniu 14 marca 2024 r.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt III Ka 751/23, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, wskazując jedynie, że w pkt. od I do V uzupełnia wyrok o dyspozycję art. 4 § 1 k.k.Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając mu:I. rażące naruszenie przepisów prawa - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez nieprawidłowe rozważenie zarzutu apelacji wskazanego w pkt. 1 apelacji obrońcy poprzez:- całkowity brak rozważania okoliczności dotyczących sprzeczności w ustaleniu sprawcy zdarzenia, w wyniku którego śmierć poniosła E. Ś. , w sytuacji, kiedy ustalono, że to ona zaingerowała w układ kierowniczy pojazdu kierowanego przez M.

S. , co wywołało zmianę toru ruchu pojazdu w wyniku czego przejechał on na przeciwległy pas ruchu i uderzył w pojazd O. a następnie dachował, co doprowadziło do obrażeń ciała i końcowo śmierci E. Ś. , a co stanowiło jedyną przyczynę zdarzenia wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zaaprobowanym przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie:- całkowite pominięcie okoliczności wskazujących na brak możliwości podjęcia przez M. Ś. manewrów obronnych takich jako hamowanie (którego śladów również nie ujawniono na miejscu zdarzenia), czy zaprzestanie jazdy,- wadliwą ocenę zarzutów dotyczących przekroczenia prędkości administracyjnie dopuszczalnej przez M.

Ś. , która nie została ustalona w toku postępowania dowodowego, a wbrew twierdzeniom Sądu Okręgowego nie jest „wiedzą powszechną”, że prędkość pojazdu jest przyczyną każdego wypadku drogowego, bowiem możliwe jest - jak w realiach niniejszej sprawy - że prędkość nie stanowi przyczyny zdarzenia drogowego, a jest nią np. ingerencja w układ kierowniczy, a nadto uznanie, że poprzez przekroczenie prędkości M. Ś. spowodował niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, co jest wykroczeniem, a nie przestępstwem spowodowania wypadku z art. 177 k.k.,- całkowicie pominięcie okoliczności podnoszonych w zarzutach apelacji, a dotyczących opinii biegłych z zakresu wypadków drogowych - w tym również stanowiska prof. dr hab.

W. W. z Instytutu Ekspertyz Sądowych w Krakowie i uznanie, że wiedza powszechna jest de facto istotniejsza dla Sądu II instancji dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie;II. rażące naruszenie przepisów prawa, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób niezwykle ogólny, całkowicie pomijający materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym przede wszystkim opinie biegłych z zakresu wypadków drogowych, którzy posiadając wiedzę szczególną wskazywali na przyczyny zdarzenia - leżące po stronie E. Ś. , wskazując na okoliczności nie tylko istotne, ale wręcz kluczowe w niniejszej sprawie, co Sąd Okręgowy całkowicie pominął ograniczając się do ogólnych stwierdzeń, możliwych do wskazania w każdej sprawie, bądź okoliczności wiadomych wedle Sądu „powszechnie” nie bacząc na indywidualne okoliczności danego zdarzenia.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie skazanego M.

Ś. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Rzeszowie.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Łańcucie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Przypomnieć na wstępie trzeba, że kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, służy eliminacji prawomocnych orzeczeń sądów, które ze względu na charakter (doniosłość) wadliwości, jaką są obarczone, nie mogą ostać się w obrocie prawnym.

Podnoszone w tej skardze zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, ale przy tym rażące, naruszenie prawa, do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu drugiej instancji. Przypomnienie to jest istotne z uwagi na zarzuty sformułowane w kasacji obrońcy. W odniesieniu do podniesionych zarzutów kasacyjnych stwierdzić trzeba, że okazały się one oczywiście bezzasadne. Autor kasacji zakwestionował w nich sposób kontroli odwoławczej.

Lektura uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego wskazuje jednak, że odniesiono się do wszystkich zarzutów apelacji, a sposób ustosunkowania się do tych zarzutów jest prawidłowy, poparty przekonującą argumentacją. Tym samym nie doszło do obrazy przepisów art. 433 § 2 k.p.k. ani art. 457 § 3 k.p.k. W kasacji obrońca prowadzi polemikę z wywodami Sądu odwoławczego, próbując spowodować ponowną kontrolę odwoławczą. Nie temu służy jednak kasacja, czego dowodzi treść przepisów zawartych w Rozdziale 55 Kodeksu postępowania karnego („Kasacja”).Wbrew twierdzeniom autora nadzwyczajnego środka zaskarżenia, pisemne uzasadnienie wyroku instancyjnego nie pozostawia wątpliwości, iż Sąd Odwoławczy rozważył wnikliwie wszystkie podniesione w apelacji zarzuty i wnioski oraz szczegółowo, logicznie, bez sprzeczności lub niekonsekwencji umotywował powody ich nieuwzględnienia, w tym odnosząc się bezpośrednio do argumentacji przywołanej w apelacji.

Zawarte w uzasadnieniu orzeczenia wywody nie są ograniczone do aprobaty ocen dokonanych przez Sąd Rejonowy, lecz przedstawiają tok rozumowania instancji odwoławczej w odniesieniu do oceny zgromadzonych dowodów, w tym w szczególności zeznań wyjaśnień oskarżonego oraz opinii biegłych z zakresu wypadków drogowych. Przywołana w tym zakresie przez Sąd Okręgowy argumentacja znajduje umocowanie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jest też spójna, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Zaznaczyć należy, iż - wbrew twierdzeniom obrońcy - rozważając kwestię ingerencji pasażerki w kierowanie pojazdem, Sąd qd quem wskazał wyraźnie, że to oskarżony mimo tej nerwowej sytuacji nie podjął działań w celu przerwania takiej jazdy.

Sytuacja między małżonkami stopniowo w trakcie całej podróży eskalowała i był czas na podjęcie określonego koniecznego, możliwego i racjonalnego działania. Zachowanie pasażerki, które jak przyjął Sąd Rejonowy, było kulminacją napiętej relacji małżonków Ś. w czasie podróży, a w takiej sytuacji powinnością oskarżonego było zaprzestanie jazdy z nadmierną, niebezpieczną prędkością, znacznie przekraczającą administracyjnie dopuszczalną prędkość na tym odcinku drogi lub zatrzymanie pojazdu. Obowiązkiem kierowcy jest reagowanie na to co dzieje się w kabinie pojazdu i podjęcie takiego zachowania, by prowadzić pojazd bezpiecznie lub zaprzestać dalszej jazdy, gdy okazuje się to niemożliwe lub utrudnione.

Odpowiedzialność za wypadek rodzi bowiem nie tylko naruszenie zasad określonych i skodyfikowanych w przepisach prawa, ale także zasad nie skodyfikowanych, ale dających się wyprowadzić z istoty ruchu drogowego oraz jego logiki (s. 6-7 uzasadnienia SO). Autor kasacji nie przywołuje żadnych rzeczowych argumentów, które miałyby uzasadnić tezę, że Sąd Okręgowy naruszył reguły procesu karnego w ten sposób, że uchybienia te były rażące i miały istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.). Poprzez podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego, autor nadzzwyczajnego środka zaskarżenia w rzeczywistości podjął próbę zakwestionowania ustaleń, co w skardze kasacyjnej jest niedopuszczalne, tym samym nieskuteczne.W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że obrońca skazanego we wniesionej kasacji w stopniu oczywistym nie wykazał, aby zaskarżony wyrok dotknięty był nie tylko rażącym, ale jakimkolwiek naruszeniem prawa.

Konsekwencją tej oceny było oddalenie kasacji w formule kwalifikowanej.Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego. [J.J.][ał] ‎