Supreme Court quashes conviction due to procedural violation of surrender exclusion rules under Art. 607e of Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's conviction of J. T. for fraud and theft, finding a gross violation of Article 607e of the Criminal Procedure Code. The defendant had been surrendered to Poland based on a European arrest warrant issued for a different crime, and no statutory exceptions allowing prosecution for the new charges were met. Consequently, the court ordered the case remitted for retrial rather than dismissing the proceedings entirely.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 607e § 1 k.p.k.; Art. 17 § 1 k.p.k.: When a person surrendered under a European arrest warrant for one crime is prosecuted for another, the court must verify if statutory exceptions apply; failure to do so constitutes a gross procedural violation requiring quashing and remittal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 422/08
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 czerwca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański (przewodniczący) (spraw.)
SSN Jacek Sobczak
SA del. do SN Andrzej Ryński
Protokolant Teresa Jarosławska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Dariusza Barskiego
w sprawie J. T.
oskarżonego z art. 286 § 1 i in. k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 10 czerwca 2009 r.
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego w O.
z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt VII K [...]
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O.
UZASADNIENIE
W kasacji Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w
O. z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. VII K [...] podniesiono zarzut rażącego
naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. i art.
607e § 1 k.p.k., polegającego na skazaniu J. T. za czyny określone w art.
286 § 1 i art. 271 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12
k.k. oraz art. 271 k.k. i art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1
k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., pomimo istnienia negatywnej przesłanki
procesowej wyłączającej ściganie, gdyż przestępstwa te nie stanowiły
podstawy przekazania skazanego do Polski na mocy europejskiego nakazu
aresztowania i nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 607e § 3 k.p.k.,
co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określona w art.
439 § 1 pkt 9 k.p.k.
Opierając się na tym zarzucie autor kasacji wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w O. do
ponownego rozpoznania.
Rozpoznając kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zachodzi wewnętrzna
sprzeczność pomiędzy treścią podniesionego w kasacji zarzutu, a
towarzyszącym jej wnioskiem. Skutkiem stwierdzenia bezwzględnej
przyczyny uchylenia orzeczenia określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. może
być bowiem jedynie uchylenie zaskarżonego i umorzenie postępowania, co
wynika w sposób nie budzący wątpliwości z treści art. 17 § 1 k.p.k.
Przesłanka procesowa, która powinna była stać w niniejszej sprawie na
przeszkodzie skazaniu oskarżonego za zarzucane mu przestępstwa ma
charakter usuwalny.
Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, ze w sprawie nie doszło do
wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w rozumieniu art. 439 §
1 k.p.k. Zasadnym natomiast okazał się zarzut rażącej obrazy art. 607 e
k.p.k., co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia i
przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Nie ulega wątpliwości, że do skazania J. T. zaskarżonym wyrokiem
doszło wbrew przepisowi art. 607e § 1 k.p.k., albowiem do Polski
przekazany on został na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
wydanym w związku z innym przestępstwem. Jednocześnie nie
zmaterializowała się żadna z okoliczności pozwalająca na ściganie
oskarżonego za inne przestępstwa niż objęte nakazem, określona w art.
607e § 3 k.p.k.
Z oświadczenia Królestwa Szwecji złożonego podstawie art. 34 ust.
2 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego
nakazu aresztowania procedury przekazywania osób pomiędzy państwa
Członkowskimi Unii Europejskiej wynika, ze składając to oświadczenie
Szwecja nie wyraziła zgody, o której mowa w art. 27 ust. 1 tej decyzji, w
związku z czym w sprawie nie ma zastosowania art. 607e § 1 pkt 1 k.p.k.
J. T. nie wyraził zgody na przekazanie przed wykonaniem
europejskiego nakazu aresztowania i nie zrezygnował z ochrony
wynikającej z art. 607e § 1 k.p.k. (art. 607e § 3 pkt 6 k.p.k.), a w sprawie
nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 2−5 k.p.k.
Do rozważenia pozostają jednak jeszcze dwie niewykorzystane
możliwości otwarcia drogi do osądzenia J. T. za czyny będące
przedmiotem rozpoznania w sprawie VII K [...]. Pierwszą otwiera art. 607e
§ 1 pkt 7 k.p.k., zgodnie z którym osoba ścigana, po jej przekazaniu, może
złożyć przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy oświadczenie o
zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w odniesieniu do
czynów popełnionych przed przekazaniem. Druga możliwość wynika z art.
607e § 1 pkt 8 k.p.k., zgodnie z którym istnieje możliwość zwrócenia się
do organu sądowego państwa wykonania nakazu z wnioskiem o wyrażenie
zgody
na
ściganie
osoby
przekazanej
uprzednio
na
podstawie
europejskiego nakazu aresztowania za przestępstwa inne niż te, które
stanowiły podstawę przekazania.
Ponieważ żadna z powyższych możliwości proceduralnych nie
została w sprawie wykorzystana, wydanie wyroku skazującego w
rozpoznawanej sprawie nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 607e § 1
k.p.k. Jednocześnie jednak przedwczesne byłoby twierdzenie, ze do
skazania doszło wbrew istnieniu negatywnej przesłanki procesowej, co
prowadziłoby do umorzenia postępowania w sprawie.
W tej sytuacji zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu a sprawa
przekazaniu do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd podejmie sekwencyjnie wskazane wyżej
czynności zmierzające do wyłączenia ograniczenia wynikającego z art.
607e § 1 k.p.k. i dopiero wówczas, gdy nie przyniosą one zamierzonego
rezultatu, będzie zmuszony do umorzenia postępowania w sprawie na
podstawie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w wyroku.