Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for alleged procedural violations regarding appellate court review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued the appellate court failed to address specific arguments regarding traffic law violations and expert opinions. The court found the appellate court had thoroughly reviewed all issues, including the appellant's braking maneuvers and the victim's reaction, based on expert evaluations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.; Cassation is dismissed as obviously unfounded when the appellate court has adequately addressed the arguments raised in the appeal, even if not in exhaustive detail.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 420/12 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 kwietnia 2013 r.,sprawy J. J. uniewinnionego od zarzutu przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegood wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 21 czerwca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.z dnia 30 stycznia 2012 r., postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć oskarżyciela posiłkowego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego; UZASADNIENIEKasacja wniesiona na niekorzyść oskarżonego J. J., przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. O., podlegała oddaleniu w trybie określonym przepisem art. 535 § 3 k.p.k. Postawiony w niej zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. okazał się bowiem bezzasadny w stopniu oczywistym.Przytaczana ocena wynika ze stwierdzenia, że zupełnie nie można podzielić argumentacji autorki skargi kasacyjnej, starającej się wykazać głoszoną w zarzucie tezę, w myśl której Sąd odwoławczy nie ustosunkował się lub w niedostatecznym stopniu rozważył stawiane wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzuty apelacyjne, w których podnoszono obrazę przepisów art. 4, 7, 410, 424 § 1 pkt. 1, a także art. 170 § 1 pkt. 5 w zw. z art. 167, 193 § 2, art. 201 i 442 § 3 k.p.k.
Lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego prowadzi bowiem do wniosku wręcz przeciwnego. Nie można mieć wątpliwości co do tego, że Sąd Okręgowy odniósł się do wszystkich zagadnień podnoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym, choć – co należy przyznać – nie do wszystkich w równie szczegółowy sposób. Zapewne z tego właśnie powodu skarżąca uważa, że w omawianych motywach w ogóle zabrakło odniesienia się do kwestii możliwości dostrzeżenia przez oskarżonego J. J. nadjeżdżającego motocyklisty, pokrzywdzonego M.
O., przed zakrętem (z większej odległości, przez pole kukurydzy) i już wówczas podjęcia przez niego manewru hamowania oraz do kwestii powypadkowych śladów prowadzonego przez oskarżonego ciągnika, stwierdzonych na lewej stronie jezdni. Stanowisko skarżącej o tyle jednak jest chybione, że kwestie te, wśród kolejnych innych, były przedmiotem opiniowania biegłych, a w konsekwencji oceny ze strony Sądu. Ocenie tej Sąd Okręgowy dał wyraz m.in. w klarownym stwierdzeniu (s. 4), że „słuszne jest stanowisko, iż w zachowaniu oskarżonego nie można dopatrzyć się żadnych nieprawidłowości a podjęte przez niego manewry w postaci hamowania pojazdu i zmiany pasa ruchu już po zetknięciu się obu pojazdów były adekwatne do zaistniałej sytuacji”.
Ocena ta świadczy wystarczająco dobitnie o tym, że omawiane aspekty argumentacji pełnomocnika były przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego.Jednocześnie należy stanowczo podkreślić, że pozostałe zarzuty apelacji – zwłaszcza dotyczące niedopuszczenia w postępowaniu kolejnego (czwartego) dowodu z opinii specjalistycznej (tym razem instytucji naukowej) – zostały w motywach zaskarżonego wyroku omówione w sposób wyczerpujący, świadczący o przeprowadzeniu wręcz wnikliwej kontroli odwoławczej. Oczywiście trafnemu, obszernie umotywowanemu stanowisku Sądu Okręgowego co do braku potrzeby, w realiach sprawy, sięgnięcia po kolejną opinię (przy zdyskwalifikowaniu jednej z dotychczasowych i podzieleniu dwóch kolejnych – pełnych i jednoznacznych), pełnomocnik w kasacji nie przeciwstawił żadnego rzeczowego argumentu.
Polemiczny też wyłącznie charakter nosi wywód kasacji w pozostałym zakresie, gdzie w sposób wyraźny widać, że jego autorka trwa przy własnym poglądzie – opartym na wybranych przez siebie okolicznościach, i to ocenianych z subiektywnej perspektywy – iż oskarżony mógłby uniknąć wypadku, gdyby prawidłowo obserwował drogę a zwłaszcza posłużył się w tej obserwacji pasażerem, pokrzywdzony zaś miał prawo zareagować podjętą decyzją o hamowaniu. Pomija tu autorka kasacji, że przedmiotem osądu w sprawie nie było to, na ile reakcja pokrzywdzonego była usprawiedliwiona (bo wywołana zaskoczeniem, strachem, brakiem umiejętności prowadzenia motocykla), lecz to, jaka była obiektywna przyczyna wypadku.
W tym tylko sensie – jako owa przyczyna – decyzja pokrzywdzonego o hamowaniu została uznana za błędną, bowiem hamowanie motocykla stanowiło bezpośrednią przyczynę utraty jego sterowności, a następnie uderzenia w ciągnik prowadzony przez oskarżonego. Na tej również płaszczyźnie oceniano zachowanie oskarżonego i rozstrzygnięto, że nie naruszył on zasad bezpieczeństwa ruchu a wypadek nie był skutkiem jego zachowania.W powyższym świetle uznać należy, iż nie dość na tym, że zarzut uchybienia przez Sąd Okręgowy przepisom art. 457 § 3 i art. 433 § 2 k.p.k., wysunięty w kasacji, jawi się jako oczywiście bezzasadny, ale należy go uznać za pozbawiony racji o tyle, o ile pod jego pretekstem podjęto próbę przeforsowania własnych i zwalczenia przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych, co w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne.Kierując się zatem przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.