Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 417/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for abuse of discretion in sentencing minor weight offense under Polish Criminal Code.

Numero d'incarto III KK 417/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the prosecutor's cassation appeal as obviously unfounded regarding the application of Article 228 of the Criminal Code. The lower court had downgraded the defendants' bribery acts to 'minor weight incidents' based on factors like the passage of time and small amounts, leading to the dismissal of proceedings. The court held that the appellate judge's discretion in weighing these specific circumstances did not constitute a flagrant violation of substantive law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 228 § 1, 2 k.k.; The court's assessment of whether criminal acts constitute a 'minor weight incident' falls within judicial discretion and does not amount to a flagrant violation of substantive law unless the resulting sentence is grossly disproportionate to the circumstances.

Parole chiave

Generato dall'IA
minor weight incident bribery offense judicial discretion procedural dismissal cassation appeal substantive law violation sentencing discretion errori materiali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 228 § 1 k.k.
za winnego czynów z art. 228 § 1 k.k. w zw.
Art. 228 § 2 k.k.
czyny stanowią wypadki mniejszej wagi z art. 228 § 2 k.k. i na podstawie art.
Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.
i na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art.
Art. 102 k.k.
i art. 102 k.k. oraz art.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., postępowanie wobec oskarżonych umorzono.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 417/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2019 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 228 § 1 k.k
za winnego czynów z art. 228 § 1 k.k.
art. 4 §1 k.k
z art. 4 §1 k.k., za które orzeczono mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata oraz karę łączną grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł,2)T.
art. 228 § 2 k.k
czyny stanowią wypadki mniejszej wagi z art. 228 § 2 k.k.
art. 101 § 1 pkt 4 k.k
i na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 417/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2019 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M. B. i T. F. wobec których umorzono postępowanie o czyn zabroniony z art. 228 § 2 z powodu kasacji na niekorzyść wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w R. od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 kwietnia 2019 r., IV Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 października 2018 r, sygn. akt IV K (…), p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciąża Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. wyrokiem z 16 października 2018 r. (sygn. akt IV K (…)) uznano:1)M. B. za winnego czynów z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k., za które orzeczono mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata oraz karę łączną grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł,2)T. F. za winnego czynu z art. 228 §1 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k., z który wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt IV Ka (…)) zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustalono, że zarzucone oskarżonym M. B. oraz T. F. czyny stanowią wypadki mniejszej wagi z art. 228 § 2 k.k. i na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., postępowanie wobec oskarżonych umorzono. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na niekorzyść wniósł Prokurator Okręgowy w R., zarzucając przedmiotowemu wyrokowi:„1. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego materialnego, to jest art. 228 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 228 § 2 k.k. poprzez jego wadliwe zastosowanie w wyniku uwzględnienia niewłaściwych przesłanek oceny wagi czynów zarzuconych oskarżonym M.

B. i T. F. i bezzasadne przyjęcie, iż okoliczności, że od daty czynów oskarżonych minęło wiele lat oraz że oskarżeni byli jedynie elementem łańcucha, od którego zależały zamówienia, a kwoty korzyści majątkowych były relatywnie nieznaczne, uzasadnia uznanie czynów zarzucanych oskarżonym za uprzywilejowaną postać przestępstwa określonego w art. 228 § 2 k.k., ponadto nieuwzględnienie właściwych przesłanek przy dokonywaniu przedmiotowej oceny w postaci działania oskarżonych z zamiarem bezpośrednim i przemyślanym, sposobu i okoliczności popełnienia czynów, wagi naruszonych obowiązków, rodzaju i charakteru naruszonego dobra oraz rozmiaru grożącej szkody, co skutkowało uznaniem czynów zarzuconych oskarżonym za wypadek mniejszej wagi określony w art. 228 § 2 k.k., a w konsekwencji uznaniem, że nastąpiło ich przedawnienie i umorzeniem postępowania na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.;2.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 457 § 3 k.p.k., polegające na niewskazaniu przez Sąd Okręgowy przekonujących przesłanek przemawiających za zmianą wyroku, albowiem wbrew regułom wynikającym z art. 424 § 1 k.p.k.

Sąd drugiej instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu do wyroku skąd wywiódł przekonanie, że fakt, iż czyny miały miejsce wiele lat temu rzutuje na ocenę stopnia zawinienia sprawców oraz stopnia społecznej szkodliwości czynów, a ponadto nie odniósł się do pozostałych okoliczności, które powinien rozważyć kwalifikując czyny oskarżonych jako wypadki mniejszej wagi.”Podnosząc powyższe zarzuty, Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.

Prokurator w swojej kasacji dotyka dwóch kwestii – prawidłowości zastosowania przepisu prawa materialnego (art. 228 § 2 k.k. zamiast art. 228 § 1 k.k.) oraz braku adekwatnego uzasadnienia swojej decyzji w przedmiocie uznania czynów obu oskarżonych za przypadek mniejszej wagi. W uzasadnieniu kasacji przytoczył doktrynalne poglądy na pojęcie przypadku mniejszej wagi i proponowane kryteria oceny zachowania sprawczego pod tym kątem. Niezależnie od poglądu na konstrukcje przypadku mniejszej wagi (por. zestawienie koncepcji K. Banasik, Wypadek mniejszej wagi w prawie karnym, Prokuratura i Prawo 3, 2008 s. 48-67) Prokurator nie uzasadnił w stopniu wystarczającym dla poparcia tezy o rażącym charakterze naruszenia prawa materialnego, dlaczego m.in. brak wyraźnej oceny zachowania pod innym kątem, niż ten wskazane przez sąd i z uwzględnieniem dodatkowych jeszcze kryteriów miałby stanowić takie naruszenie.

Podkreślił, że Sąd nie wziął pod uwagę zamiaru sprawców, wagi ich obowiązków, rozmiaru grożącej szkody itp., a skupił się na upływie czasu, fakcie bycia jedynie elementem łańcucha działań oraz relatywnie nieznacznej wysokości kwoty łapówki. W przeciwieństwie jednak do oceny stopnia społecznej szkodliwości, gdzie ustawodawca zadekretował wyraźnie, które aspekty czynu każdorazowo rzutować muszą na ocenę karygodności czynu, w przypadku tzw. wypadku mniejszej wagi kompleksowość oceny zachowania jest podobna raczej do wymiaru kary.

W tej perspektywie Sąd ocenia przez pryzmat określonych elementów rzeczywistości, czy czyn zasługuje in concreto na taką karę, jak przewidziana jest w typie podstawowym. Przypomnieć wypada, o czym zdaje się zapominać Prokurator, iż już Sąd I instancji uznał wymierzając karę w zawieszeniu, iż pomimo określonej karygodności czynu, inne okoliczności związane ze sprawcą i jego zachowaniem przed i po czynie uzasadniają przekonanie o braku potrzeby surowego ukarania. Wskazał m.in. na upływ czasu i nieznaczną kwotę łapówki.

Prokurator wówczas nie kwestionował tego rozstrzygnięcia na etapie apelacyjnym. Uznać należy, że brak wyraźnego odniesienia się do wszystkich wskazywanych w doktrynie czy judykaturze kryteriów oceny wypadku, jako mającego charakter mniejszej wagi nie może być uznane za rażące naruszenie prawa materialnego, podobnie jak ma to miejsce w przypadku wymiaru kary. Sędzia operuje tutaj w obszarze swojej dyskrecjonalności i jedynie orzeczenie o karze rażąco niewspółmiernej do okoliczności czynu pozwala na kwestionowanie prawidłowości rozstrzygnięcia.

Dlatego też postąpienie Sądu i jego uzasadnienie nie stanowiło rażącego naruszenia prawa materialnego, ani też procedury (w zakresie „głębokości” uzasadnienia).Należało, wobec tego orzec jak w sentencji.