Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 408/18 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; court rejected continuous act claim due to victim's partial voluntary consent statements.

Numero d'incarto III KK 408/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, upholding the lower court's conviction for rape under a continuous act. The defense argued the trial court erred by ignoring the victim's statement about occasional voluntary intimacy, yet the court found this did not negate the overall lack of consent. The decision emphasized that even if some acts were voluntary, the premeditated intent to overcome resistance in other instances established the crime, and the continuous act classification was legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 197 § 1 k.k.; Art. 12 k.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 207 § 1 k.k.; Art. 11 § 3 k.k.; Art. 85 k.k.; Art. 86 § 1 k.k. – A criminal appeal based on alleged procedural errors or factual mistakes regarding the classification of sexual acts as a continuous act is inadmissible if the lower court's finding of premeditated intent to overcome resistance remains valid despite isolated statements of voluntary intimacy.

Parole chiave

Generato dall'IA
rape continuous act voluntary intimacy premeditated intent criminal appeal dismissal procedural error sexual assault factual findings atto sessuale con un detenuto

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 197 § 1 k.k.
G.skazanego z art. 197 § 1 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R.
Art. 12 k.k.
z art. 12 k.k. i za to na podstawie art.
Art. 207 § 1 k.k.
wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności,II.czynu wypełniającego dyspozycje art. 207 § 1 k.k. i 157 § 2 k.k.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k., za który na podstawie art.
Art. 11 § 3 k.k.
z art. 11 § 3 k.k. wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,III.czynu z art.
Art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,III.czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. i na podstawie tego przepisu wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,po czym na podstawie art.
Art. 85 k.k.
i na podstawie tego przepisu wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,po czym na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 k.k.
Art. 86 § 1 k.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.W kasacji podnoszącej, że zaskarża w całości wyrok Sądu odwoławczego, obrońca skazanego zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie postępowania w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 9 marca 2006 r., V KK 271/05, OSNKW 2006, z. 5, poz. 50
(postanowienie z dnia 9 marca 2006 r., V KK 271/05, OSNKW 2006, z. 5, poz. 50).
V KK 271/05
Supreme Court allows cassation appeal, ruling long gaps can be short intervals in continuous acts.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 408/18 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 stycznia 2019 r. sprawy J. G.skazanego z art. 197 § 1 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 5 lutego 2018 r., sygn. akt V Ka […]utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI K […] p o s t a n o w i ł:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w G. uznał J. G. za winnego tego, że:I.od grudnia 2013 r. do 9 października 2015 r. w miejscowości B., woj. […], działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, stosując przemoc w postaci przewracania na podłogę bądź na łóżko, przytrzymywania za ręce, zasłaniania ust rękoma bądź poduszką, wielokrotnie doprowadził żonę A. G. do obcowania płciowego, to jest czynu z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 197 § 1 k.k. wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności,II.czynu wypełniającego dyspozycje art. 207 § 1 k.k. i 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,III.czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. i na podstawie tego przepisu wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,po czym na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 k.k. wymierzył karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz wydał rozstrzygnięcia akcesoryjne.W apelacji obrońca zarzucił obrazę prawa materialnego m.in.

„w postaci art. 12 k.k. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony czyny kwalifikowane jako występki z art. 197 § 1 k.k. popełnił w warunkach czynu ciągłego, obrazę przepisów postępowania, błąd w ustaleniach faktycznych m.in. przez pominięcie tej części zeznań A. G. „w których wskazywała na dobrowolność pożycia intymnego z oskarżonym”, i rażącą niewspółmierność kary za czyn z pkt III.Skarżący się wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w R. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.W kasacji podnoszącej, że zaskarża w całości wyrok Sądu odwoławczego, obrońca skazanego zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie postępowania w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art 457 § 3 k.p.k., polegające na pominięciu i nienależytym rozpoznaniu części zarzutów dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego podniesionych w apelacji, albowiem Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do przedmiotu rozpoznania, stosownie do wymagań zakreślonych dyspozycją art 457 § 3 k.p.k., co implikuje wniosek, iż w niniejszej sprawie miał miejsce tzw. efekt przeniesienia w następstwie niedostrzeżenia istniejących uchybień wyroku Sądu I instancji i przez to niepodzielenie przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia obarczonego uchybieniami, które przeniknęły do rozstrzygnięcia odwoławczego i dały wyraz w ograniczeniu się do powtórzenia argumentacji przytoczonej przez Sąd Rejonowy, niepodzielenie zarzutów skarżącego podniesionych w apelacji w przedmiocie popełnionych przez Sąd Rejonowy uchybień, co w konsekwencji doprowadziło do powielenia przez Sąd Okręgowy przekonania co do trafności ustaleń Sądu Rejonowego, iż skazany dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, w tym zgwałcenia, i utrzymanie w mocy błędnego orzeczenia”.Skarżący się wniósł o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co upoważniało do oddalenia jej na posiedzeniu (art. 535 § 3 k.p.k.).Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja pomimo deklaracji zaskarżenia w całości wyroku Sądu odwoławczego, odnosi się wyłącznie do rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt I.

W jej uzasadnieniu nie ma żadnych z argumentów na poparcie zarzutu co do czynów z pkt II i III, zatem w tym zakresie nie istnieje pole oceny, czy kasacja mogłaby być uznana za zasadną.Przechodząc do czynu z pkt I, trafny jest tylko jeden argument, że Sąd Okręgowy wbrew zeznaniom A. G. przyjął, iż w B. między nią a oskarżonym nie dochodziło do dobrowolnych zbliżeń. Rzeczywiście, w toku przesłuchania w dniu 12 października 2015 r. pokrzywdzona stwierdziła: „Zdarzało się, że (w B. – przyp. SN) współżyłam dobrowolnie” (k. 77v akt głównych).

Ostatecznie jednak Sąd I instancji uznał, że było pięć jednostkowych zgwałceń w B., czego frontalnie nie kwestionowano już w apelacji. Podważano tylko, jakoby dokonane zostały w czynie ciągłym (zob. zarzut po pierwszym tiret). Faktycznie też do znamion czynu z art. 197 § 1 k.k. nie należy „wymuszenie” stosunku seksualnego, którego to określenia użyła pokrzywdzona, ale przecież istotę zachowań oskarżonego realizujących wszystkie znamiona tego przestępstwa przedstawiła ona w innych fragmentach zeznań. Zachowania te odzwierciedlone zostały w opisie przypisanego czynu ciągłego.

Bezzasadne było zatem skupienie w kasacji uwagi na potocznym zwrocie wyjętym z kontekstu wypowiedzi pokrzywdzonej, podobnie jak wskazywanie na rzekomą fundamentalną sprzeczność w jej zeznaniach co do ilości zgwałceń. Pokrzywdzona ostatecznie sprecyzowała, że było pięć takich przypadków, wcześniej mówiąc, że około ośmiu (podkr. – SN). Jedyne uchybienie Sądu Okręgowego polegało więc na błędnym przyjęciu, że w B. miedzy oskarżonym a pokrzywdzoną nie dochodziło do dobrowolnych zbliżeń. Kasacja jednak nie wykazała, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, co było konieczne dla jej uwzględnienia.

W tym aspekcie najważniejsze jest przecież, że Sąd odwoławczy nie stwierdził, aby zaszło więcej zachowań realizujących znamiona art. 197 § 1 k.k. niż przyjął Sąd I instancji. Objęciu ich klauzulą czynu ciągłego, o którym mowa w art. 12 k.k., nie stał na przeszkodzie fakt, że zachowania te były przeplatane dobrowolnymi zbliżeniami. Sedno rozumowania Sądów polega na przyjęciu istnienia u oskarżonego z góry powziętego zamiaru przełamania oporu pokrzywdzonej w razie, gdyby taki opór stawiała. Dodać tu można, że nawet kilkumiesięczne przedziały czasowe pomiędzy kolejnymi zachowaniami sprawcy czynu ciągłego mogą być w określonych okolicznościach traktowane jako „krótkie odstępy czasu” w rozumieniu art. 12 k.k. (postanowienie z dnia 9 marca 2006 r., V KK 271/05, OSNKW 2006, z. 5, poz. 50).

Ale nawet gdyby uznać, że zamiast czynu ciągłego należało przypisać oskarżonemu pięć odrębnych zgwałceń, to musiałoby tak się stać w następstwie wykazania w kasacji, że przyjęcie realnego zbiegu 5 przestępstw z art. 197 § 1 k.k. i wymierzenie 5 jednostkowych kar, a następnie kary łącznej byłoby korzystniejsze dla oskarżonego niż objęcie tych zachowań czynem ciągłym. Kasacja nie podjęła tego zadania, bo było niewykonalne. Wszak Sąd wymierzył oskarżonemu za ten czyn ciągły karę 2 lat pozbawienia wolności, czyli w najniższym przewidzianym ustawowo wymiarze.

Przypomnieć tu trzeba, że pojedynczy czyn z art. 197 § 1 k.k. zagrożony jest karą od 2 lat do 12 lat pozbawienia wolności.Z wszystkich wyżej wskazanych względów uznano zarzut kasacyjny za oczywiście chybiony i oddalono kasację z powodu jej ewidentnej bezzasadności.