Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 406/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court order for probation execution due to jurisdictional error under new law.

Numero d'incarto III KK 406/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed a regional court order to execute a suspended sentence, ruling that jurisdiction had shifted to the original sentencing court under new legislation. The prosecution argued the regional court lacked authority because the defendant was under supervision, while the defendant claimed the error was minor. The court held that the new statute explicitly assigned exclusive jurisdiction to the court that issued the original verdict, making the regional court's action a fatal procedural violation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 178 § 1 k.k.w. (old); Art. 3 § 1 k.k.w.; Art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.: The court that issued the original verdict is exclusively competent to order the execution of a suspended sentence, regardless of the defendant's supervision status.

Parole chiave

Generato dall'IA
jurisdictional competence suspended sentence execution procedural violation statutory amendment functional jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 178 § 1 k.k.w. (old version)
Rozwiązania tego w znowelizowanym art. 178 § 1 k.k.w., który z mocy ustawy z 16 września 2011 r.
Art. 3 § 1 k.k.w.
Podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa, mianowicie art. 3 § 1 k.k.w., polegającego na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi uchybienie wymienione w art.
Art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.
3 § 1 k.k.w., polegającego na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w T.
Art. 1 § 2 k.k.w.
z art. 1 § 2 k.k.w.Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art.
Art. 537 § 2 k.p.k.
1 § 2 k.k.w.Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 537 § 2 k.p.k.).
art. 158 § 1 k.k
art. 75 § 2 k.k
wydanym na podstawie art. 75 § 2 k.k., zarządził wykonanie kary pozbawienia wolności.
art. 521 § 1 k.p.k
Postanowienie to, niezaskarżone przez strony, uprawomocniło się w dniu 16 sierpnia 2012 r.Kasację od wymienionego postanowienia złożył w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
art. 3 § 1 k.k
Podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa, mianowicie art. 3 § 1 k.k.w., polegającego na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi uchybienie wymienione w art.
art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k
3 § 1 k.k.w., polegającego na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w T.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 406/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora,‎w sprawie M. P. ‎skazanego z art. 158 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 5 kwietnia 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od postanowienia Sądu Rejonowego w G.‎z dnia 17 lipca 2012 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w T. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEM. P. skazany został prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z 30 czerwca 2011 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego. Na wniosek kuratora Sąd Rejonowy w G., postanowieniem z 17 lipca 2012 r. wydanym na podstawie art. 75 § 2 k.k., zarządził wykonanie kary pozbawienia wolności. Postanowienie to, niezaskarżone przez strony, uprawomocniło się w dniu 16 sierpnia 2012 r.Kasację od wymienionego postanowienia złożył w trybie art. 521 § 1 k.p.k.

Prokurator Generalny, zaznaczając, że czyni to na niekorzyść skazanego. Podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa, mianowicie art. 3 § 1 k.k.w., polegającego na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w T. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja, choć jej kierunek skarżący określił błędnie (ewidentnie wszak wniesiona została na korzyść skazanego), zasługiwała w całości na uwzględnienie.Według art. 178 § 1 k.k.w., w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2012 r., w sprawie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary w stosunku do osoby skazanej przez sąd powszechny, pozostającej pod dozorem, właściwy był sąd rejonowy, w którego okręgu dozór był lub miał być wykonywany.

Rozwiązania tego w znowelizowanym art. 178 § 1 k.k.w., który z mocy ustawy z 16 września 2011 r. (Dz. U. Nr 240, poz. 1431) wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2012 r., nie powtórzono. Oznacza to, że od tej daty zagadnienie właściwości funkcjonalnej sądu w zakresie orzekania w przedmiocie wykonania orzeczeń i warunkowego zawieszenia wykonania kary określa art. 3 § 1 k.k.w., statuujący zasadę, że sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, jest właściwy również w postępowaniu dotyczącym wykonania tego orzeczenia. Bez znaczenia prawnego pozostaje fakt wydania wyroku skazującego przed wejściem w życie wskazanej wyżej noweli (zob. post.

SN z 29 sierpnia 2012 r., II KK 211/12, Prok. i Pr. – wkł. 2013/2/15).Przechodząc na grunt konkretnej sprawy, należało stwierdzić: skoro w pierwszej instancji wyrok skazujący w stosunku do M. P. wydał Sąd Okręgowy w T., to i ten sąd, a nie Sąd Rejonowy w G., był w dniu 17 lipca 2012 r. właściwy funkcjonalnie do orzekania w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. Złamanie wskazanej reguły stanowiło bezwzględny powód odwoławczy określony w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 537 § 2 k.p.k.).