Supreme Court quashes penalty for mass event disorder due to public prosecutor's right to comment on court modifications.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's conviction and penalty against Sebastian Ł. for disorder at a football match. The General Prosecutor appealed, arguing the court violated procedural rules by modifying the indictment without the prosecutor's consent. The court held that while only the accused can object to changes, the prosecutor, as the author of the indictment, must be able to express their view on such modifications.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 63 § 2 k.p.s.w.; Art. 63 § 5 k.p.s.w.; Art. 58 § 1 k.p.s.w.; The court must allow the public prosecutor to express an opinion on modifications to the indictment proposed during proceedings, and a refusal to do so requires the case to be remanded for general proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
WYROK Z DNIA 20 STYCZNIA 2012 R.
III KK 387/11
Z art. 63 § 2 k.p.s.w. wynika, że sąd może uzależnić uwzględnienie
wniosku od dokonania w nim określonych przez siebie zmian. Wprawdzie,
w przepisie tym wspomina się o możliwości sprzeciwu wobec tych
zaproponowanych zmian tylko ze strony obwinionego, niemniej, biorąc pod
uwagę istotę wniosku o skazanie bez rozprawy, także oskarżyciel
publiczny, który jest autorem wniosku, powinien wyrazić w tej materii swoje
zdanie lub przynajmniej powinno się umożliwić mu przedstawienie
stanowiska. Sprzeciw oskarżyciela wobec zaproponowanych przez sąd
zmian, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.s.w., powoduje, że albo sąd
odstąpi od określonych wcześniej przez siebie zmian we wniosku i
uwzględni go w wersji pierwotnej albo uzna, że brak podstaw do
uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 63 § 5 k.p.s.w. sprawa podlegać
będzie rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Możliwe jest także określenie
nowych propozycji i przedstawienie ich stronom.
Przewodniczący: sędzia SN J. Szewczyk.
Sędziowie SN: M. Laskowski (sprawozdawca), B. Skoczkowska.
Sąd Najwyższy w sprawie Sebastiana Ł., skazanego za wykroczenie
z art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez
masowych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535
§ 5 k.p.k. w dniu 20 stycznia 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora
Generalnego, na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w T. z
dnia 17 sierpnia 2011 r.,
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i p r z e k a z a ł sprawę Sądowi Rejonowemu
w T. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2011 r., uznał
Sebastiana Ł. za winnego tego, że w dniu 25 kwietnia 2010 r. w T. na
Stadionie Miejskim podczas trwania imprezy masowej – meczu piłkarskiego
rozgrywanego pomiędzy zespołami E. T. i B. G. nie podporządkował się
poleceniu porządkowemu wydanemu przez spikera zawodów oraz służbę
ochrony, to jest za winnego wykroczenia z art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20
marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62,
poz. 504 ze zm.) i za to wymierzył mu karę 2 000 zł grzywny. Ponadto w
punkcie II wyroku, na podstawie art. 65 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009
r. o bezpieczeństwie imprez masowych sąd orzekł wobec obwinionego
środek karny w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe sportowe –
mecze piłkarskie wszystkich lig rozgrywanych przez kluby sportowe na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat. W punkcie III wyroku,
sąd na podstawie art. 65 pkt 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o
bezpieczeństwie imprez masowych zobowiązał obwinionego do osobistego
stawiennictwa
we
właściwej
dla
miejsca
zamieszkania
jednostce
organizacyjnej Policji w czasie trwania imprezy masowej wymienionej w
punkcie II wyroku. Wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem
27 sierpnia 2011 r.
Prokurator Generalny zaskarżył wyrok ten w całości kasacją na
korzyść obwinionego Sebastiana Ł. W kasacji zarzucił wyrokowi:
1. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie
przepisów prawa procesowego – art. 63 § 2 i § 5 k.p.s.w. w zw. z art. 58 § 1
k.p.s.w., polegające na rozpoznaniu sprawy przeciwko obwinionemu
Sebastianowi Ł. na posiedzeniu, pomimo nieuwzględnienia złożonego
przez
oskarżyciela
publicznego
wniosku
o
wydanie
wyroku
bez
przeprowadzenia rozprawy i dokonania przez sąd istotnej jego zmiany w
zakresie orzeczenia o środku karnym – na niekorzyść obwinionego – bez
uprzedniego uzyskania zgody oskarżyciela na jego modyfikację, co
obligowało sąd do rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych,
2. rażące naruszenie przepisu – art. 65 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca
2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, polegające na orzeczeniu
wobec obwinionego środka karnego wskazanego w art. 65 ust. 2 tej
ustawy, w postaci zakazu wstępu na mecze piłkarskie na okres 2 lat bez
wymaganego określenia meczy piłkarskich i nazw klubów sportowych,
których zakaz ten ma dotyczyć.
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego kasacją
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Rejonowemu w T.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu
pozwalającym na jej uwzględnienie na posiedzeniu wyznaczonym na
podstawie art. 535 § 5 k.p.k.
Przypomnieć na wstępie należy, że wraz z wnioskiem o ukaranie
oskarżyciel skierował do sądu na podstawie art. 58 k.p.s.w. wniosek o
skazanie Sebastiana Ł. bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie mu,
uzgodnionej z obwinionym, kary 2 000 zł grzywny oraz orzeczenie środka
karnego w postaci zakazu wstępu na mecze piłkarskie rozgrywane
pomiędzy zespołami E. T. a B. G. na okres 2 lat. Sąd wyznaczył w sprawie
wniosku posiedzenie w dniu 29 czerwca 2011 r., na które nie stawili się
oskarżyciel i obwiniony. Sąd postanowił wtedy uzależnić uwzględnienie
wniosku od dokonania w nim zmiany, polegającej na orzeczeniu środka
karnego w postaci zakazu wstępu na wszystkie mecze piłkarskie
rozgrywane na terenie Polski przez okres 2 lat. Sąd postanowił także
doręczyć odpis postanowienia obwinionemu, pouczając go o możliwości
złożenia sprzeciwu i odraczając posiedzenie do dnia 17 sierpnia 2011 r.
Obwiniony nie podjął tej przesyłki i uznano ją za doręczoną. Na posiedzeniu
w dniu 17 sierpnia 2011 r., pod nieobecność oskarżyciela i obwinionego,
wydany został zaskarżony kasacją wyrok.
Nie ulega wątpliwości, że wniosek o skazanie bez rozprawy, o którym
mowa w art. 58 § 1 k.p.s.w. jest rezultatem swego rodzaju porozumienia
pomiędzy oskarżycielem publicznym i obwinionym. Porozumienie to z
natury rzeczy polega na wyrażeniu zgody na takie zakończenie
postępowania zarówno przez oskarżyciela publicznego, jak i obwinionego.
Z art. 63 § 2 k.p.s.w. wynika, że sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku
od dokonania w nim określonych przez siebie zmian. Wprawdzie, w
przepisie tym wspomina się o możliwości sprzeciwu wobec tych
zaproponowanych zmian tylko ze strony obwinionego, niemniej, biorąc pod
uwagę istotę wniosku o skazanie bez rozprawy, także oskarżyciel
publiczny, który jest autorem wniosku, powinien wyrazić w tej materii swoje
zdanie lub przynajmniej powinno się umożliwić mu przedstawienie
stanowiska. Sprzeciw oskarżyciela wobec zaproponowanych przez sąd
zmian, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.s.w., powoduje, że albo sąd
odstąpi od określonych wcześniej przez siebie zmian we wniosku i
uwzględni go w wersji pierwotnej albo uzna, że brak podstaw do
uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 63 § 5 k.p.s.w. sprawa podlegać
będzie rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Możliwe jest także określenie
nowych propozycji i przedstawienie ich stronom (zob. T. Grzegorczyk:
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa
2008, s. 286 – 287; A. Kiełtyka, J. Paśkiewicz, M. Rogalski, A. Ważny:
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa
2009, s. 277; A. Skowron: Kodeks postępowania w sprawach o
wykroczenia. Komentarz, Warszawa 2010, s. 383 – 384).
W przedmiotowej sprawie uznać można, że określone przez sąd w
toku posiedzenia w dniu 29 czerwca 2011 r. zmiany we wniosku
przedstawione zostały obwinionemu. Nie sposób jednak przyjąć, aby
oskarżyciel wiedział o zaproponowanych przez sąd zmianach i aby mógł w
tej kwestii wyrazić swoje stanowisko. Sam fakt odroczenia posiedzenia
wynikać mógł z różnych przyczyn, a z treści art. 63 k.p.s.w. nie można
wywodzić obowiązku oskarżyciela co do sprawdzania, czy odroczenie nie
wynikało z faktu określenia przez sąd propozycji modyfikacji wniosku.
Pierwszy zarzut kasacji należało w tej sytuacji uznać za oczywiście
zasadny, zaś stwierdzone rażące naruszenie art. 63 § 2 i 5 k.p.s.w. w zw. z
art. 58 § 1 k.p.s.w. powoduje, że zaskarżony wyrok należało uchylić i
sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.
Również
Generalnego
drugi
jest
zarzut
zasadny
sformułowany
w
stopniu
w
kasacji
oczywistym.
Prokuratora
W
realiach
rozpoznawanej sprawy sąd miał możliwość orzeczenia wobec Sebastiana
Ł. na podstawie art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o
bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62, poz. 504 ze
zm.) środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezę masową na
okres od 2 do 6 lat. W punkcie II zaskarżonego kasacją wyroku Sąd
Rejonowy w T. orzekł na tej podstawie środek karny w postaci zakazu
wstępu na imprezy masowe sportowe – mecze piłkarskie wszystkich lig
rozgrywanych przez kluby sportowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
na okres 2 lat. W kolejnym punkcie wyroku sąd zobowiązał obwinionego na
podstawie art. 65 ust. 3 cytowanej ustawy do osobistego stawiennictwa we
właściwej dla miejsca zamieszkania jednostce organizacyjnej Policji w
czasie trwania imprezy masowej wymienionej w punkcie II wyroku, a więc w
czasie trwania każdego meczu piłkarskiego rozgrywanego w Polsce przez
kluby sportowe, na poziomie wszystkich lig piłkarskich, to jest na 9
poziomach, nie licząc meczów rozgrywanych przez kobiety. Takie
określenie przedmiotowych granic zakazu jest nieracjonalne, praktycznie
niemożliwe do wykonania i sprzeczne z istotą art. 65 ust. 4 cyt. ustawy,
który nie bez powodu obliguje do określenia rodzaju meczów, nazw klubów
sportowych i zakresu terytorialnego zakazu.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej
wyroku.