Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 387/11 Generato dall'IA

Supreme Court quashes penalty for mass event disorder due to public prosecutor's right to comment on court modifications.

Numero d'incarto III KK 387/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conviction and penalty against Sebastian Ł. for disorder at a football match. The General Prosecutor appealed, arguing the court violated procedural rules by modifying the indictment without the prosecutor's consent. The court held that while only the accused can object to changes, the prosecutor, as the author of the indictment, must be able to express their view on such modifications.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 63 § 2 k.p.s.w.; Art. 63 § 5 k.p.s.w.; Art. 58 § 1 k.p.s.w.; The court must allow the public prosecutor to express an opinion on modifications to the indictment proposed during proceedings, and a refusal to do so requires the case to be remanded for general proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
public prosecutor rights indictment modifications procedural fairness mass event disorder remand for retrial procedural violation penalty enforcement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 63 § 2 k.p.s.w.
Z art. 63 § 2 k.p.s.w. wynika, że sąd może uzależnić uwzględnienie
Art. 63 § 5 k.p.s.w.
uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 63 § 5 k.p.s.w. sprawa podlegać
Art. 58 § 1 k.p.s.w.
mowa w art. 58 § 1 k.p.s.w. jest rezultatem swego rodzaju porozumienia
Art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych
punkcie II wyroku, na podstawie art. 65 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009
Art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych
punkcie II wyroku, na podstawie art. 65 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009
Art. 65 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych
punkcie II wyroku, na podstawie art. 65 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009
art. 63 § 2 k.p
Z art. 63 § 2 k.p.s.w. wynika, że sąd może uzależnić uwzględnienie
art. 63 § 5 k.p
uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 63 § 5 k.p.s.w.
art. 535 § 5 k.p.k
podstawie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 58 k.p
oskarżyciel skierował do sądu na podstawie art. 58 k.p.s.w.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa 2008
A. Kiełtyka, J. Paśkiewicz, M. Rogalski, A. Ważny: Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa 2009
A. Skowron: Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa 2010

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 20 STYCZNIA 2012 R.

III KK 387/11

Z art. 63 § 2 k.p.s.w. wynika, że sąd może uzależnić uwzględnienie

wniosku od dokonania w nim określonych przez siebie zmian. Wprawdzie,

w przepisie tym wspomina się o możliwości sprzeciwu wobec tych

zaproponowanych zmian tylko ze strony obwinionego, niemniej, biorąc pod

uwagę istotę wniosku o skazanie bez rozprawy, także oskarżyciel

publiczny, który jest autorem wniosku, powinien wyrazić w tej materii swoje

zdanie lub przynajmniej powinno się umożliwić mu przedstawienie

stanowiska. Sprzeciw oskarżyciela wobec zaproponowanych przez sąd

zmian, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.s.w., powoduje, że albo sąd

odstąpi od określonych wcześniej przez siebie zmian we wniosku i

uwzględni go w wersji pierwotnej albo uzna, że brak podstaw do

uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 63 § 5 k.p.s.w. sprawa podlegać

będzie rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Możliwe jest także określenie

nowych propozycji i przedstawienie ich stronom.

Przewodniczący: sędzia SN J. Szewczyk.

Sędziowie SN: M. Laskowski (sprawozdawca), B. Skoczkowska.

Sąd Najwyższy w sprawie Sebastiana Ł., skazanego za wykroczenie

z art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez

masowych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535

§ 5 k.p.k. w dniu 20 stycznia 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora

Generalnego, na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w T. z

dnia 17 sierpnia 2011 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i p r z e k a z a ł sprawę Sądowi Rejonowemu

w T. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2011 r., uznał

Sebastiana Ł. za winnego tego, że w dniu 25 kwietnia 2010 r. w T. na

Stadionie Miejskim podczas trwania imprezy masowej – meczu piłkarskiego

rozgrywanego pomiędzy zespołami E. T. i B. G. nie podporządkował się

poleceniu porządkowemu wydanemu przez spikera zawodów oraz służbę

ochrony, to jest za winnego wykroczenia z art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20

marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62,

poz. 504 ze zm.) i za to wymierzył mu karę 2 000 zł grzywny. Ponadto w

punkcie II wyroku, na podstawie art. 65 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009

r. o bezpieczeństwie imprez masowych sąd orzekł wobec obwinionego

środek karny w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe sportowe –

mecze piłkarskie wszystkich lig rozgrywanych przez kluby sportowe na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat. W punkcie III wyroku,

sąd na podstawie art. 65 pkt 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o

bezpieczeństwie imprez masowych zobowiązał obwinionego do osobistego

stawiennictwa

we

właściwej

dla

miejsca

zamieszkania

jednostce

organizacyjnej Policji w czasie trwania imprezy masowej wymienionej w

punkcie II wyroku. Wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem

27 sierpnia 2011 r.

Prokurator Generalny zaskarżył wyrok ten w całości kasacją na

korzyść obwinionego Sebastiana Ł. W kasacji zarzucił wyrokowi:

1. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów prawa procesowego – art. 63 § 2 i § 5 k.p.s.w. w zw. z art. 58 § 1

k.p.s.w., polegające na rozpoznaniu sprawy przeciwko obwinionemu

Sebastianowi Ł. na posiedzeniu, pomimo nieuwzględnienia złożonego

przez

oskarżyciela

publicznego

wniosku

o

wydanie

wyroku

bez

przeprowadzenia rozprawy i dokonania przez sąd istotnej jego zmiany w

zakresie orzeczenia o środku karnym – na niekorzyść obwinionego – bez

uprzedniego uzyskania zgody oskarżyciela na jego modyfikację, co

obligowało sąd do rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych,

2. rażące naruszenie przepisu – art. 65 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca

2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, polegające na orzeczeniu

wobec obwinionego środka karnego wskazanego w art. 65 ust. 2 tej

ustawy, w postaci zakazu wstępu na mecze piłkarskie na okres 2 lat bez

wymaganego określenia meczy piłkarskich i nazw klubów sportowych,

których zakaz ten ma dotyczyć.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego kasacją

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w T.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu

pozwalającym na jej uwzględnienie na posiedzeniu wyznaczonym na

podstawie art. 535 § 5 k.p.k.

Przypomnieć na wstępie należy, że wraz z wnioskiem o ukaranie

oskarżyciel skierował do sądu na podstawie art. 58 k.p.s.w. wniosek o

skazanie Sebastiana Ł. bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie mu,

uzgodnionej z obwinionym, kary 2 000 zł grzywny oraz orzeczenie środka

karnego w postaci zakazu wstępu na mecze piłkarskie rozgrywane

pomiędzy zespołami E. T. a B. G. na okres 2 lat. Sąd wyznaczył w sprawie

wniosku posiedzenie w dniu 29 czerwca 2011 r., na które nie stawili się

oskarżyciel i obwiniony. Sąd postanowił wtedy uzależnić uwzględnienie

wniosku od dokonania w nim zmiany, polegającej na orzeczeniu środka

karnego w postaci zakazu wstępu na wszystkie mecze piłkarskie

rozgrywane na terenie Polski przez okres 2 lat. Sąd postanowił także

doręczyć odpis postanowienia obwinionemu, pouczając go o możliwości

złożenia sprzeciwu i odraczając posiedzenie do dnia 17 sierpnia 2011 r.

Obwiniony nie podjął tej przesyłki i uznano ją za doręczoną. Na posiedzeniu

w dniu 17 sierpnia 2011 r., pod nieobecność oskarżyciela i obwinionego,

wydany został zaskarżony kasacją wyrok.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek o skazanie bez rozprawy, o którym

mowa w art. 58 § 1 k.p.s.w. jest rezultatem swego rodzaju porozumienia

pomiędzy oskarżycielem publicznym i obwinionym. Porozumienie to z

natury rzeczy polega na wyrażeniu zgody na takie zakończenie

postępowania zarówno przez oskarżyciela publicznego, jak i obwinionego.

Z art. 63 § 2 k.p.s.w. wynika, że sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku

od dokonania w nim określonych przez siebie zmian. Wprawdzie, w

przepisie tym wspomina się o możliwości sprzeciwu wobec tych

zaproponowanych zmian tylko ze strony obwinionego, niemniej, biorąc pod

uwagę istotę wniosku o skazanie bez rozprawy, także oskarżyciel

publiczny, który jest autorem wniosku, powinien wyrazić w tej materii swoje

zdanie lub przynajmniej powinno się umożliwić mu przedstawienie

stanowiska. Sprzeciw oskarżyciela wobec zaproponowanych przez sąd

zmian, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.s.w., powoduje, że albo sąd

odstąpi od określonych wcześniej przez siebie zmian we wniosku i

uwzględni go w wersji pierwotnej albo uzna, że brak podstaw do

uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 63 § 5 k.p.s.w. sprawa podlegać

będzie rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Możliwe jest także określenie

nowych propozycji i przedstawienie ich stronom (zob. T. Grzegorczyk:

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa

2008, s. 286 – 287; A. Kiełtyka, J. Paśkiewicz, M. Rogalski, A. Ważny:

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa

2009, s. 277; A. Skowron: Kodeks postępowania w sprawach o

wykroczenia. Komentarz, Warszawa 2010, s. 383 – 384).

W przedmiotowej sprawie uznać można, że określone przez sąd w

toku posiedzenia w dniu 29 czerwca 2011 r. zmiany we wniosku

przedstawione zostały obwinionemu. Nie sposób jednak przyjąć, aby

oskarżyciel wiedział o zaproponowanych przez sąd zmianach i aby mógł w

tej kwestii wyrazić swoje stanowisko. Sam fakt odroczenia posiedzenia

wynikać mógł z różnych przyczyn, a z treści art. 63 k.p.s.w. nie można

wywodzić obowiązku oskarżyciela co do sprawdzania, czy odroczenie nie

wynikało z faktu określenia przez sąd propozycji modyfikacji wniosku.

Pierwszy zarzut kasacji należało w tej sytuacji uznać za oczywiście

zasadny, zaś stwierdzone rażące naruszenie art. 63 § 2 i 5 k.p.s.w. w zw. z

art. 58 § 1 k.p.s.w. powoduje, że zaskarżony wyrok należało uchylić i

sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.

Również

Generalnego

drugi

jest

zarzut

zasadny

sformułowany

w

stopniu

w

kasacji

oczywistym.

Prokuratora

W

realiach

rozpoznawanej sprawy sąd miał możliwość orzeczenia wobec Sebastiana

Ł. na podstawie art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o

bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62, poz. 504 ze

zm.) środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezę masową na

okres od 2 do 6 lat. W punkcie II zaskarżonego kasacją wyroku Sąd

Rejonowy w T. orzekł na tej podstawie środek karny w postaci zakazu

wstępu na imprezy masowe sportowe – mecze piłkarskie wszystkich lig

rozgrywanych przez kluby sportowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na okres 2 lat. W kolejnym punkcie wyroku sąd zobowiązał obwinionego na

podstawie art. 65 ust. 3 cytowanej ustawy do osobistego stawiennictwa we

właściwej dla miejsca zamieszkania jednostce organizacyjnej Policji w

czasie trwania imprezy masowej wymienionej w punkcie II wyroku, a więc w

czasie trwania każdego meczu piłkarskiego rozgrywanego w Polsce przez

kluby sportowe, na poziomie wszystkich lig piłkarskich, to jest na 9

poziomach, nie licząc meczów rozgrywanych przez kobiety. Takie

określenie przedmiotowych granic zakazu jest nieracjonalne, praktycznie

niemożliwe do wykonania i sprzeczne z istotą art. 65 ust. 4 cyt. ustawy,

który nie bez powodu obliguje do określenia rodzaju meczów, nazw klubów

sportowych i zakresu terytorialnego zakazu.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej

wyroku.