Criminal appeal dismissed as obviously unfounded for failing to cite procedural or substantive law errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal filed by the defense lawyer as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued factual errors and procedural violations regarding the assessment of intent and evidence, but failed to substantiate these claims with specific legal citations. The court ruled that the lower courts correctly established facts and applied the law without violating procedural or substantive rules, rendering the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.: An appeal is obviously unfounded if the appellant fails to cite specific legal errors or procedural violations, particularly when the contested facts and legal qualifications were correctly established by the lower courts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 386/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 marca 2013 r.,sprawy D. S. skazanego z art. 157 § 1 kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 maja 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w O.z dnia 30 stycznia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację obrońcy skazanego D. S. jako oczywiście bezzasadną;
2. obciąża skazanego D.S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 30 stycznia 2012 r., którym D. S. skazany został za przestępstwa zakwalifikowane, pierwsze z art. 148 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz drugie z art. 157 § 2 kk i wymierzył karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie z pkt III tego wyroku, w ramach czynu zarzuconego i przypisanego w pkt I uznał oskarżonego za winnego usiłowania w zamiarze ewentualnym zabójstwa, od którego dobrowolnie odstąpił, czyn przypisany zakwalifikował z art. 157 § 1 kk, po czym orzekł karę za ten czyn i nową karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego D.
S. wniósł jego obrońca i, zarzucając: „1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony działał z umyślnym zamiarem uszkodzenia ciała pokrzywdzonego, co w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego było oczywiście nieuzasadnione;
2) obrazę przepisów postępowania w szczególności art. 5 i art. 7 kpk poprzez jednostronną i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, co doprowadziło Sąd Apelacyjny do błędnych ustaleń w zakresie umyślności zarzucanego oskarżonemu czynu;
3) art. 157 § 1 kk poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że oskarżony działał z zamiarem umyślnym ciężkiego naruszenia ciała;
4) art. 157 § 3 kk poprzez jego niezastosowanie i błędną kwalifikację prawną zarzucanego oskarżonemu czynu, poprzez przypisanie czynowi oskarżonego umyślności, podczas gdy oskarżony działał nieumyślnie;
5) ewentualnie w wypadku nie uwzględnienia przez Sąd Najwyższy w)w zarzutów, należy uznać, że kara wymierzona oskarżonemu jest niewspółmierna do popełnionego przez niego czynu”, wniósł o „1. Uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania” Sądowi odwoławczemu.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego D. S. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany D.
S. został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.Treść zarzutów kasacji, ale także jej uzasadnienie, zdaje się wskazywać na to, że jej autor z nienależytą starannością zapoznał się z unormowaniami art. 523 kpk, skoro w punkcie pierwszym formułuje w stosunku do Sądu Apelacyjnego i jego wyroku zarzut „błędu w ustaleniach faktycznych”, a w punkcie piątym zarzut „niewspółmierności” kary za czyn zakwalifikowany z art. 157 § 1 kk. Takie zarzuty należałoby uznać z wręcz niedopuszczalne w kasacji, a jeżeli rozumieć je w ten sposób, że tych naruszeń prawa dopuścił się Sąd odwoławczy z obrazą przepisów postępowania i prawa materialnego, to wobec ich niewskazania w tych zarzutach ani w uzasadnieniu kasacji, są one oczywiście bezzasadne.
Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego, w kontekście uzasadnienia Sądu Okręgowego, jednoznacznie świadczy, że Sądy obu instancji dokonały ustaleń bez obrazy przepisów postępowania, a Sąd odwoławczy orzekając karę pozbawienia wolności za czyn zakwalifikowany z art. 157 § 1 kk i karę łączną uczynił to bez naruszenia prawa materialnego.Oczywiście bezzasadny jest również zarzut z punktu drugiego – obrazy „w szczególności art. 5 i art. 7 kpk”, z oczywistym zauważeniem, że posłużenie się określeniem „w szczególności” nie rozszerza zakresu zaskarżenia.
W uzasadnieniu kasacji nie została, w istocie, podjęta nawet próba wykazania, że Sądy obu instancji dokonały oceny dowodu wbrew regułom określonym w art. 7 kpk, a Sąd odwoławczy w ogóle nie dokonywał oceny dowodów, gdyż sam ich nie przeprowadza, a jedynie, zresztą słusznie, podzielił ocenę w tym zakresie sformułowaną w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji. Obrońca ograniczył się do stwierdzenia, że jego zdaniem wystąpiły wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2 kpk, nie wykazał jednak, że takie wątpliwości miały albo powinny mieć, w okolicznościach tej sprawy, orzekające w tej sprawie Sądy.
W sposób wręcz niedopuszczalny sformułowane zostały w punktach trzecim i czwartym zarzuty naruszenia przez Sąd Apelacyjny prawa materialnego, wskazanych tam przepisów, gdy jednocześnie obrońca kwestionuje ustalenia faktyczne, przedstawiając własne ustalenia, i do nich odnosząc wskazywaną w tych zarzutach kwalifikację prawną z art. 157 § 3 kk, a nie z art. 157 § 1 kk, jak to uczynił Sąd odwoławczy do odmiennych ustaleń faktycznych, które, jeszcze raz to należy powtórzyć, zostały dokonane w sposób prawidłowy. Tak więc, w istocie, także zarzuty z punktu trzeciego i punktu czwartego kasacji, to zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych, w kasacji niedopuszczalne, a gdyby wiązać te błędy z naruszeniem przez Sąd Apelacyjny przepisów postępowania, to są to zarzuty oczywiście bezzasadne, o czym też była już mowa.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.